به گزارش ایران اکونومیست؛ با گذشت هفت ماه از آغاز تنشهای نظامی و سیاسی میان تهران و واشنگتن، ابهام بر آینده روابط دو کشور سایه افکنده و مسیرهای دیپلماتیک به بنبست رسیده است. در این میان، بحث قدرت ناشی از کنترل گلوگاههای استراتژیک، بهویژه تنگه هرمز، بار دیگر در کانون توجه تحلیلگران قرار گرفته است.
اگرچه تنگه هرمز از نظر جغرافیایی یک مزیت بیبدیل برای ایران محسوب میشود، اما واقعیتهای جدید نشان میدهد که قدرت کنترل این مسیر، مشروط به نبود جایگزینهای کارآمد برای جابهجایی نفت و انرژی است.
با گذشت زمان و تلاش جهانی برای توسعه مسیرهای جایگزین و کاهش وابستگی به این گلوگاه، برخی تحلیلگران بر این باورند که ابزارهای فشار تهران در برابر واشنگتن با چالشهای جدی روبرو شده و کارایی آنها در ادامه این بحران، رو به کاهش است. این وضعیت، آینده معادلات قدرت در منطقه را در هالهای از ابهام قرار داده است.