ملکزاده همچنین بر ضرورت توسعه گردشگری داخلی، بازار کشورهای همسایه و گردشگری تخصصی تأکید کرد و گفت: گردشگری فرهنگی، خوراک، صنایع دستی و تجربههای محلی میتواند بخشی از ظرفیتهای مغفول صنعت گردشگری ایران را فعال کند.
پیشنهاد «پیمان ملی تداوم سفر»
ملکزاده در ادامه پیشنهاد خود برای عبور از شرایط فعلی را با عنوان «پیمان ملی تداوم سفر» مطرح کرد و گفت: این طرح میتواند با مشارکت وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی، دستگاههای مرتبط و بخش خصوصی اجرا شود.
وی افزود: این برنامه باید در سه بازه زمانی دنبال شود؛ ۷۲ ساعت برای رسیدگی به وضعیت مسافران، ۳۰ روز برای تثبیت فعالیت کسبوکارهای گردشگری و ۹۰ روز برای اجرای آزمایشی یک مدل اقتصادی قابل توسعه.
وی گفت: در مرحله نخست باید مرجع مشترکی برای ارائه اطلاعات تأییدشده و پیگیری پروندههای مسافران ایجاد شود. هر مسافر گرفتار باید مسئول مشخصی برای پیگیری داشته باشد و وضعیت مسیر، تغییر رزرو، اسکان اضطراری و شرایط بازپرداخت برای او روشن باشد.
ملکزاده درباره مرحله دوم نیز اظهار کرد: حمایتهای احتمالی دولت باید هدفمند و در چارچوب منابع و اختیارات قانونی باشد و همزمان حقوق مسافران و اشتغال موجود حفظ شود.
وی ادامه داد: در مرحله سوم نیز میتوان با مشارکت داوطلبانه آژانسها، هتلها و شرکتهای حملونقل، برای چند مقصد و بازار منتخب بستههای گردشگری محدود و قابل اجرا طراحی کرد.
«اتاق معامله گردشگری» برای اتصال ظرفیتها
ملکزاده همچنین پیشنهاد ایجاد «اتاق معامله گردشگری» را مطرح کرد و گفت: هدف از این سازوکار، تبدیل ظرفیتهای موجود به قراردادهای واقعی است؛ هتل ظرفیت خود را اعلام کند، آژانس تقاضای واقعی ارائه دهد و بخش حملونقل نیز ظرفیت تأییدشده در اختیار داشته باشد.
وی تأکید کرد: خروجی این فرایند باید بسته گردشگری قابل فروش با مسئولیتهای روشن و پشتوانه مالی مشخص باشد.
ضرورت استفاده از مسیرهای جایگزین
رئیس سابق سازمان میراث فرهنگی و گردشگری با تأکید بر ضرورت بررسی مسیرهای جایگزین گفت: مسیرهای زمینی، ریلی و ترکیبی نیز باید با رعایت الزامات ایمنی، مجوزها و شرایط عملیاتی بررسی شوند.
وی افزود: معرفی یک فرودگاه در کشور همسایه به تنهایی راهکار کامل نیست و موضوعاتی مانند ویزا، مرز، انتقال بار، اقامت احتمالی و مسئولیت هر بخش از مسیر باید مشخص شود.
ملکزاده گفت: در توسعه بازار باید سه مسیر همزمان دنبال شود؛ نخست، گردشگری داخلی در مناطق دارای شرایط مناسب؛ دوم، بازار کشورهای همسایه بر اساس دسترسی و تقاضای واقعی؛ و سوم، توسعه محصولات تخصصی گردشگری.
وی در عین حال تأکید کرد: گردشگری داخلی نمیتواند به طور کامل جایگزین درآمد ارزی گردشگری خارجی شود و مسیرهای زمینی نیز تمام ظرفیت شبکه هوایی را جبران نمیکنند، اما این ابزارها میتوانند مکمل یکدیگر باشند.
حفظ نیروی انسانی؛ سرمایه اصلی گردشگری
ملکزاده در پایان با اشاره به ضرورت ارزیابی طرحهای حمایتی گفت: موفقیت برنامههای گردشگری باید با شاخصهایی مانند میزان تحقق سفرهای فروختهشده، زمان بازپرداخت، سود پس از هزینههای اختلال، اشتغال حفظشده و درآمد کسبوکارهای محلی سنجیده شود.
وی تأکید کرد: گردشگری ایران ظرفیت بزرگی دارد، اما تبدیل این ظرفیت به درآمد پایدار به قرارداد روشن، دسترسی قابل اتکا، زیرساخت مناسب و پاسخگویی نیاز دارد.
رئیس سابق سازمان میراث فرهنگی و گردشگری خاطرنشان کرد: ایران نباید صرفاً صاحب جاذبههای گردشگری باشد، بلکه باید این ظرفیتها را به یک مزیت اقتصادی و فرهنگی تبدیل کند؛ مسیری که بدون سرمایهگذاری جدید، زیرساخت مناسب، نیروی انسانی توانمند و حضور واقعی بخش خصوصی امکانپذیر نخواهد بود.
ایران؛ مقصدی برای امروز و فرصتی برای آینده
ملکزاده در ادامه پیام خود به مناسبت روز جهانی گردشگری تأکید کرد: روایتی که باید با زبان امروز، ابزارهای نوین و با مشارکت نسل جدید کارآفرینان و سرمایهگذاران به جهان معرفی شود.
وی افزود: در روز جهانی گردشگری، آرزو نمیکنم ایران روزی به مقصد بزرگ گردشگری جهان تبدیل شود؛ بلکه معتقدم ایران ظرفیت آن را دارد و وظیفه ما این است که این ظرفیت را به واقعیت تبدیل کنیم.
رئیس سابق سازمان میراث فرهنگی و گردشگری ادامه داد: بیایید ایران را آنگونه که شایسته آن است به جهان معرفی کنیم؛ ایران، سرزمین تاریخ، فرهنگ، طبیعت و مهماننوازی؛ ایران، مقصدی برای امروز و فرصتی برای آینده.
ملکزاده در پایان، روز جهانی گردشگری را به مردم ایران و خانواده بزرگ گردشگری کشور تبریک گفت