به گزارش ایران اکونومیست؛ تحلیلهای اخیر از وضعیت تنش میان روسیه و ناتو، نشاندهنده حرکت به سوی دو سناریوی بسیار پرخطر است که میتواند نظم امنیتی جهان را دگرگون کند. سناریوی نخست، تداوم و تشدید «جنگ ترکیبی» است؛ پدیدهای که در آن روسیه با استفاده از ابزارهای غیرنظامی و زیرپوستی، در حال فرسایش اروپا است. این ابزارها شامل آتشزدن کارخانههای تسلیحاتی، خرابکاری در زیرساختهای حیاتی دریای بالتیک، حملات سایبری گسترده، اختلال در سامانههای جیپیاس و حتی مدیریت بحرانهای مهاجرتی در مرزهای لهستان است؛ عملیاتی که همواره در سطح پایینتر از درگیری نظامی مستقیم باقی میماند.
اما سناریوی دوم، بسیار تکاندهنده است: احتمال وقوع یک عملیات زمینی محدود در قلمرو ناتو. کارشناسان معتقدند روسیه نیازی به یک حمله تمامعیار ندارد؛ بلکه میتواند با استفاده از بهانههایی نظیر «حفاظت از روسزبانها» در استونی یا لتونی، با نیروهای بدون نشان (Unmarked forces)، کنترل بخش کوچکی از خاک ناتو را به دست بگیرد. این حرکت نمادین، با هدف وادار کردن ناتو به اتخاذ یک تصمیم سرنوشتساز و ورود به یک تقابل مستقیم، طراحی میشود؛ مشابه الگوهایی که روسیه در سالهای ۲۰۱۴ در کریمه و ۲۰۰۸ در گرجستان برای پیشبرد اهداف خود به کار گرفته بود.