آغاز پژوهش­های باستان­ شناختی مشترک ایران و دانمارک در کرمانشاه

به گزارش ایران اکونومیست از پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری، سرپرست برنامه کاوش باستانی تپه خیبر روانسر درباره این پروژه مشترک گفت: بر اساس بررسی­های صورت گرفته قطعات سفال از دوره­های مس­سنگی جدید (گودین شش/ اوروک)، دورۀ مفرغ میانی و جدید، عصر آهن و دورۀ اشکانی است و با این حال فراوانی یافته­های عصر آهن نشان می دهد که عمده استقرار این محوطه مربوط به هزارۀ دوم و اول پیش از میلاد و عصر آهن سه است.
به گفته سجاد علی بیگی، با استناد بررسی­های میدانی و بقایای سطحی، خیبر دژی بزرگ به وسعت حدود 20 هکتار با برج و باروی مستحکم بوده که در بیرونی ترین بخش با خندقی عمیق و بزرگ حفاظت می­شده است.
این باستان شناس افزود: در بخش شمال­غربی و شمال­شرقی دو چشمۀ پرآب وجود دارد که احتمالاً منبع مناسبی برای پرکردن خندق بوده­اند، با وجود این خندقِ پر از آب، امکان دسترسی به درون دژ/ شهر قاعدتاً محدودتر و دشوارتر می­شده است.
وی یادآور شد: باستان شناسان اعتقاد دارند یافته­های بررسی و همچنین توپوگرافی، محوطه خیبر را به عنوان محوطۀ مناسب برای رهگیری تغییرات فرهنگی، سیاسی و اقتصادی عصر آهن غرب ایران و به ویژه غرب زاگرس مرکزی معرفی می­کند.
علی بیگی افزود: شکل­گیری استقراری با این حجم از نهشته­های باستان­شناختی و به ویژه توسعۀ آن در عصر آهن خود از دیدگاه باستان­شناسی نظری و به ویژه از جنبۀ الگوهای شکل­گیری قدرت، در چشم­انداز جغرافیایی و فرهنگی غرب ایران و کوهستان زاگرس پرسش برانگیز است، از این رو پژوهش های پیش رو در پی یافتن پاسخ هایی است که چنین محوطه­ای چرا و چگونه در چنین بستر فرهنگی و جغرافیایی شکل گرفته است؟ به واقع شکل­گیری محوطه­ای با این ویژگی­ها (ساختار برج و بارو دار بسیار بزرگ) آن هم در عصر آهن وصل کدام عوامل است؟
او با اشاره به آغاز کاوش های تپه خیبر با مجوز ریاست پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری گفت: سرپرست دانمارکی این پژوهش ها، نیکول بریش، دانشیار آشورشناسی دانشگاه کپنهاگ است.