دکتر رئوف پیشدار/ استاد دانشگاه و روزنامهنگار؛
شاید اوج قیام مردم قزوین علیه نظام سلطنتی را باید در دی ماه ١٣۵٧ و بازه زمانی ۶ تا ۱۲ دی دانست.
ششم دیماه ۱۳۵۷ نقطه اوج حرکت انقلابی در قزوین بود. این روز و پس از مراسم بزرگداشت شهادت دکتر نجاتاللهی، استاد دانشگاه پلیتکنیک، مردم قزوین با تعطیلی بازار، مسیر سبزه میدان تا خیابان طالقان را طی کرده و ضمن تخریب دو مغازه فروش مشروبات الکلی ، اعتراض خود را علیه رژیم شاهنشاهی اعلام کردند.
در ادامه درگیریها، تعدادی از شهروندان به شهادت رسیدند. از جمله شهدا ابوالفضل و احمد محمودیان دو برادر و همچنین محمدحسین محمودیان پسر عموی آنها ، دوست من و عکاس و خبرنگار روزنامه اطلاعات اشاره کرد.
فردای آن روز، هفتم دیماه، مراسم تشییع شهدا به یک حرکت گسترده مردمی تبدیل شد.
شدت گرفتن اعتراضها منجر به درگیری با نیروهای حکومت نظامی مستقر در شهر شد و در جریان حوادث این روز خودروی نظامی به صف منتظران دریافت نفت خورد و چهار کودک و نوجوان شهید شدند و پنج نفر دیگر نیز مجروح شدند.
با عباس بالو به تشییع جنازه شهیدان محمودیان رفته بودیم که نزدیک امام زاده حسین (ع) توی آن تیراندازی سنگین نزدیک هم بودیم که تیر خورد و در جا شهید شد.
تا ظهر درگیری نظامی ها با تظاهر کنندگان ادامه داشت و کوچه به کوچه تعقیب می شدیم.
گاه صدای رگبار می آمد و گاه تک تیر!
درگیری که کمی فروکش کرد، با بچههای هم سن و سال خودمان رفتیم بیمارستان که خون بدهیم و بعد در خیابانهای شهر که آن موقع خیلی کوچکتر از الان بود، از مردم کمک می گرفتیم تا برای مجروحان لوازم پانسمان بگیریم.
تعداد مجروحان زیاد بود و امکانات بیمارستان که الان اسم آن شهید رجایی شده است، کم بود.
بی آنکه متوجه گذشت زمان باشم، تا غروب به جمع آوری کمک های امدادی ادامه دادم. گاه صدای تیراندازی رگباری می آمد. می گفتند؛ اخطاری است تا کسی به پادگان و کلانتری ها نزدیک نشود.
اصلا حواسم نبود که لباسم و دست و صورتم در انتقال شهدا و مجروحان خونی شده است و دود لاستیک سوخته هم لایه سیاهی به آن اضافه کرده است.
همانطوری و همان حالت و شکل و شمایل رفتم حمام سعدی در خیابان سعدی نزدیک خانه یمان! ورودی حمام مرحوم آقا سید جمشید از دراویش اهل حق را دیدم که به من هم لطفی داشت. سید مرحوم تا من را دید یا علی (ع)، یا علی (ع) و مکرر یا علی(ع) گفت. انگار از چیزی تعجب کرده است.
بعد از حمام راهی خانه یمان شدم. کوچه خلوت و صدای گاه گاه تیراندازی رعب و وحشت زیادی به دلم انداخته بود بخصوص که در حمام می گفتند؛ حکومت نظامی ها دنبال تظاهر کنندگان هستند.
جلوی دَر خانه ی ما جمعیت زیادی جمع شده بودند. صدای گریه های بلند و وای وای گویان و شیون کنان از خانه ما می آمد.
خانه ما حیاط باغی بود . اهالی کوچه و فامیل جمع شده بودند و به سبک کُردی، به سر و سینه زنان و چنگ به صورت کشیدن و فریادهای غمبار، عزاداری می کردند. شنیدم که در این بین گاه « رئوفِم وِی» هم می گفتند و طبق سنت کُردی اسامی دیگر درگذشتگان جوان و بزرگان قوم و طایفه و ایل! را می آورند و برایش گریه و شیون می کنند.
نگاهها به من که افتاد اوُل مادرم از حال رفت و بعد من فرار در کوچه را به قرار ترجیح دادم.
ساعتی بعد که به خانه برگشتم مرحوم پدر دعوای مفصلی با من کرد.
مردمی که شاهد همراهی من با شهید بالو بودند، وقتی تیر خوردن او و شهادتش و لباس و سر و صورت خونی ام را دیده بودند، من را هم جزو شهدا فرض کرده و به خانواده ام خبر داده بودند که چه نشسته اید که رئوف شهید شد!
من و شهید عباس بالو سالها در دبیرستان نظام وفا در قزوین روی یک نیمکت درس خواندیم.
بار دوم در افغانستان شهید شدم، جنگ ائتلاف به رهبری آمریکا علیه طالبان و القاعده، بعدا عمری بود ،خواهم نوشت.