مسابقه فضایی فرود انسان روی ماه

به گزارش ایران اکونومیست؛ به باور مدیر ناسا، نتیجه رقابت آمریکا و چین بر سر فتح دوباره ماه، پیامدهایی فراتر از اکتشافات فضایی خواهد داشت.

مدیر ناسا: در مسابقه فضایی برای فرود انسان روی ماه، چین را شکست خواهیم داد

جرد آیزاکمن، مدیر ناسا می‌گوید این سازمان قصد دارد در چارچوب برنامه آرتمیس، دست‌کم سالی یک‌بار دست به پرتاب یک موشک غول‌پیکر بزند. او باور دارد که تداوم پرتاب‌ها و حفظ توان عملیاتی ناسا برای پیروزی در رقابت فضایی با چین و بازگشت پایدار انسان به ماه ضروری است.

مدیر ناسا در گفت‌وگویی تازه با وب‌سایت اسپیس‌دات‌کام اعلام کرد که این سازمان باید به پرتاب منظم موشک‌های غول‌پیکر خود ادامه دهد و هدفش انجام دست‌کم یک پرتاب در هر سال است. آیزاکمن می‌گوید موفقیت مأموریت آرتمیس ۲ در آوریل ۲۰۲۶ نشان داد که برنامه فضایی آمریکا در مسیر امیدوارکننده‌تری برای بازگشت انسان به سطح ماه قرار گرفته است؛ اما تحقق این هدف به پرتاب‌های مداوم و توسعه توانمندی‌های فنی نیاز دارد.

این اظهارات در شرایطی مطرح می‌شود که ناسا پس از موفقیت آرتمیس ۲، خود را برای مراحل بعدی برنامه بازگشت انسان به ماه آماده می‌کند. این سازمان در نظر دارد با استفاده از موشک غول‌پیکر اسپیس لانچ سیستم (SLS)، مأموریت‌های سرنشین‌دار بیشتری را به فضا بفرستد و در نهایت زمینه را برای فرود دوباره فضانوردان روی ماه و حضور پایدار انسان در آن فراهم کند.

برنامه ناسا برای پرتاب سالانه موشک‌های بزرگ

به گفته آیزاکمن، ناسا در آوریل ۲۰۲۶ مأموریت موفق آرتمیس ۲ را انجام داد و قصد دارد در سال ۲۰۲۷ نیز مأموریت بعدی این برنامه را پرتاب کند. آرتمیس ۳ برخلاف آنچه آنچه قبلاً انتظار می‌رفت، مأموریت فرود روی ماه نخواهد بود؛ بلکه فضانوردان را به مدار نزدیک زمین می‌برد تا فرایندهای اتصال فضاپیمای اوراین به ماه‌نشین‌های تجاری برنامه آرتمیس آزمایش شوند.

در آن مأموریت، کپسول اوراین باید با یک یا هر دو ماه‌نشین منتخب ناسا، یعنی استارشیپ اسپیس‌ایکس و بلومون بلو ارجین، ملاقات و اتصال مداری انجام دهد. این آزمایش‌ها گام مهمی برای آماده‌سازی مأموریت‌های بعدی و فرود فضانوردان روی ماه محسوب می‌شوند.

آیزاکمن هشدار می‌دهد که نتیجه رقابت آمریکا و چین صرفاً به برتری در اکتشافات فضایی محدود نخواهد شد

آیزاکمن باور دارد که ناسا نباید صرفاً به موفقیت یک مأموریت بسنده کند و باید با تکرار پرتاب‌ها، توان عملیاتی و تجربه فنی خود را حفظ کند. او حتی نرخ یک پرتاب در سال را نیز چندان مطلوب نمی‌داند؛ هرچند می‌پذیرد که بازگشت به آهنگ پرتاب‌های دوران آپولو یا سال‌های ابتدایی برنامه شاتل فضایی، دست‌کم در شرایط کنونی، واقع‌بینانه نیست.

در دوران اوج برنامه شاتل فضایی، ناسا گاهی سالانه چهار مأموریت انجام می‌داد. بااین‌حال، آیزاکمن باور دارد که برای مأموریت‌های پیچیده سرنشین‌دار در اعماق فضا، سالانه یک پرتاب باید حداقل استاندارد فعالیت ناسا باشد.

به گفته‌ی آیزاکمن، ناسا باید با هر پرتاب، بیشترین بهره ممکن را از سرمایه‌گذاری‌های انجام‌شده و هزینه‌های پرداخت‌شده از محل مالیات شهروندان آمریکایی ببرد و هم‌زمان برای دستیابی به اهداف بزرگ‌تر آماده شود. به باور او، تجربه حاصل از آرتمیس ۳ نیز نقش مهمی در آماده‌سازی سازمان برای مأموریت آرتمیس ۴ خواهد داشت.

رقابت فضایی آمریکا و چین

یکی از مهم‌ترین عواملی که به گفته مدیر ناسا بر ضرورت تسریع برنامه آرتمیس تأثیر گذاشته، رقابت فزاینده آمریکا با چین است. درحالی‌که رقابت فضایی دهه ۱۹۶۰ میان ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی شکل گرفته بود، امروز چین به رقیبی جدی در مسیر بازگشت انسان به ماه تبدیل شده است.

آیزاکمن این رقابت را واقعی می‌داند، اما باور دارد که شرایط امروز با دوران جنگ سرد تفاوت اساسی دارد. در آن زمان، آمریکا در بسیاری از حوزه‌های فناوری، ازجمله رایانش، برتری چشمگیری نسبت به رقیب خود داشت؛ اما چین اکنون فاصله بسیار کمتری با ایالات متحده دارد.