آزمایش موشک «استارشیپ» پیش از پرواز سیزدهم

 اسپیس‌ایکس اخیراً مرحله بالایی موسوم به فضاپیمای «شیپ ۴۰»(Ship 40) را که برای سیزدهمین پرواز استارشیپ در نظر گرفته شده است، به محل آزمایش در تأسیسات «استاربیس»(Starbase) خود واقع در تگزاس منتقل کرد. استارشیپ پس از استقرار در پایگاه، احتراق کامل یکی از موتورهای مرکزی «رپتور ۳»(Raptor 3) خود را انجام داد که حدود ۱۵ ثانیه طول کشید.

این آزمایش که «آتش استاتیک» نامیده می‌شود، برای تأیید عملکرد درست موتورهای فضاپیما پیش از پرتاب واقعی صورت می‌گیرد. اسپیس‌ایکس روز ۲۶ ژوئن ویدیویی از این آزمایش را در حساب ایکس خود منتشر کرد. فضاپیمای مرحله بالایی شیپ به ۶ موتور رپتور ۳ مجهز است که سه موتور برای سطح دریا و سه موتور دیگر برای پرواز در خلأ فضا پیکربندی شده‌اند. این فضاپیما در طول صعود از هر ۶ موتور استفاده می‌کند، اما در مرحله نهایی فرود فقط از یک موتور در سطح دریا کمک می‌گیرد

استارشیپ یک موشک فوق سنگین است و به گونه‌ای طراحی شده که کاملاً قابل استفاده مجدد باشد. جدیدترین پرواز آزمایشی آن در ۲۲ مه انجام شد و نمایش تقریباً موفقیت‌آمیزی را از نسخه سوم این وسیله نقلیه به پایان رساند. نسخه سوم استارشیپ با ارتفاع ۱۲۴.۴ متر، بزرگترین و قدرتمندترین نمونه از این پرتابگر تا به امروز است و اولین نمونه‌ای به شمار می‌رود که از موتورهای جدید رپتور ۳ اسپیس‌ایکس بهره می‌برد.

با وجود چند نقص در طول رونمایی نسخه سوم در ماه گذشته از جمله عدم موفقیت تقویت‌کننده «سوپر هوی»(Super Heavy) این موشک در مانور خود به سمت فرود آرام در اقیانوس، اسپیس‌ایکس این پرتاب را یک آزمایش موفقیت‌آمیز از سیستم‌های جدید ارتقایافته این وسیله نقلیه دانست. نسخه سوم استارشیپ علاوه بر تجهیزات کامل موتورهای رپتور ۳، به باله‌های شبکه‌ای آیرودینامیکی بهبودیافته، محافظ‌های حرارتی اصلاح‌شده، ظرفیت سوخت افزایش‌یافته و گره‌های اتصال برای تسهیل انتقال سوخت در فضا مجهز شده است.

این قابلیت آخر به‌ویژه برای موفقیت استارشیپ حیاتی است. مرحله شیپ پس از عبور سوپر هوی از جو زمین قادر خواهد بود تا با استفاده از سوخت داخلی خود به مدار پایین زمین برسد، اما وقتی به آنجا برسد نمی‌تواند خیلی دورتر پرواز کند. موشک استارشیپ هنوز به مدار نرسیده است و همه پرتاب‌های آن تا به امروز زیرمداری بوده‌اند. شیپ برای پرواز فراتر از مدار پایین زمین، به سوخت‌گیری از پرتاب‌های اضافی استارشیپ نیاز دارد که برای پر کردن مخازن آن طراحی شده‌اند. این یک عملکرد حیاتی برای فضاپیمای غول‌پیکر است که اسپیس‌ایکس هنوز آن را به نمایش نگذاشته، اما انتظار می‌رود این وضعیت امسال تغییر کند.

ناسا با اسپیس‌ایکس قرارداد بسته است تا فضاپیمای شیپ را به عنوان فرودگر برای رساندن فضانوردان به ماه به عنوان بخشی از برنامه «آرتمیس»(Artemis) این آژانس فضایی فراهم کند. ناسا می‌گوید که فضاپیما برای رسیدن به آنجا حداقل به ۱۵ پرواز سوخت‌گیری نیاز دارد. اولین ماموریت فرود موسوم به «آرتمیس ۴» برای اواخر سال ۲۰۲۸ برنامه‌ریزی شده است. همچنین، شیپ قرار است به عنوان بخشی از ماموریت «آرتمیس ۳» پرتاب شود که در آن فضانوردان سوار بر کپسول فضایی «اوریون»(Orion) برای تمرین مانور به فرودگر متصل می‌شوند، اما انتظار نمی‌رود که برای آن ماموریت به پروازهای سوخت‌گیری نیاز باشد.

آزمایش آتش استاتیک اخیر با شیپ ۴۰ به این معناست که اسپیس‌ایکس به سوی پرواز کامل بعدی استارشیپ پیشروی می‌کند. این پرواز شامل آزمایش موتور با هر ۶ رپتور شیپ ۴۰ و هر ۳۳ رپتور تقویت‌کننده سوپر هوی خواهد بود. اسپیس‌ایکس هنوز هیچ جزئیاتی را درباره پرواز سیزدهم منتشر نکرده است، اما احتمالاً تلاش خواهد کرد تا این ماموریت را پیش از پایان تابستان پرتاب کند.