واشنگتن پست : به یک سئوال، صادقانه و منصفانه پاسخ دهید

تابناك نوشت: پکستون، اشاره می‌کند: این سؤال یک سؤال عادلانه و منصفانه است و من در رجوع به آرشیو مطالب روزنامه‌ها تا 10 سال گذشته نتوانستم هیچ مطلبی عمیقی در مورد توان هسته ای اسرائیل، پیدا کنم، هرچند ستون نویس امنیت ملی، والتر پینکوس، بارها در مقالات و نوشته‌هایش به آن پرداخته.

وی می‌گوید: با تعداد زیادی از متخصصان حوزه هسته ای و عدم اشاعه سلاح‌های هسته ای صحبت کردم و ایشان نیز تصدیق کردند که عدم وجود گزارشاتی در خصوص سلاح‌های هسته ای اسرائیل یک واقعیت و همچنین نا امید کننده است. دلایل مشخص و نا مشخصی برای این امر وجود دارد.

پکستون سپس در ذکر این دلایل می‌نویسد: اول آنکه اسرائیل از اعلام داشتن سلاح هسته ای و اذعان به آن در سطح افکار عمومی اجتناب می‌کند. ایالات متحده نیز اساساً، اذعانی به وجود این برنامه در اسرائیل نمی‌کند.مواضع مقامات اسرائیل آن گونه که از طریق سفیر اسرائیل در آمریکا بازگو شده، این است که اسرائیل اولین کشوری نخواهد بود که سلاح هسته ای را به خاورمیانه معرفی می‌کند. اسرائیل از یک خاورمیانه عاری از سلاح هسته ای حمایت می‌کند و به دنبال دستیابی به صلح در منطقه است.

پکستون می‌نویسد: واژه "معرفی کردن" بسیار مبهم است اما متخصصان بر این عقیده‌اند که معنی آن این است که اسرائیل آشکارا دست به آزمایش سلاح هسته ای نخواهد زد و در سطح افکار عمومی اذعان به داشتن سلاح اتمی نمی‌کند.

از نگاه آورن کوهن، استاد دانشگاه مطالعات روابط بین‌الملل مونتراری در کالیفرنیا، که خود دو کتاب در این خصوص تألیف کرده است، این فرمول از میانه دهه 1960 در اسرائیل صورت‌بندی شده و اساس قراردادی سری در سال 1969 میان گلدا مایر نخست وزیر وقت اسرائیل و ریچارد نیکسون، در زمانی بود که آمریکا از دسترسی اسرائیل به سلاح هسته ای مطمئن شده بود.

پکستون می‌گوید: جان کندی به شدت تلاش کرد که اسرائیل به سلاح هسته ای دسترسی نداشته باشد، و جانسون نیز تا حدی کمتر همین رویه را ادامه داد. اما زمانی که این اتفاق روی داد، نه نیکسون و نه هیچ رئیس جمهور دیگری اسرائیل را برای فاش کردن دسترسی‌اش به سلاح اتمی و حتی امضای قرارداد منع گسترش سلاح هسته ای تحت فشار نگذاشت. در مقابل اسرائیل قبول کرد که هیچ گاه در خصوص سلاح‌های هسته ای اش اشاره ای نکند.

و ادامه می‌دهد: چون اسرائیل این پیمان را امضا نکرده، هیچ تعهد قانونی برای معرفی بزرگ‌ترین تأسیسات هسته ای اش در "دومینا" – یکی از استان‌های اسرائیل- به آژانس انرژی هسته ای ندارد. در مقابل ایران این پیمان را امضا کرده و تن به بازرسی‌های دقیق داده است. بازرسان آژانس مرتباً از ایران بازدید می‌کنند اما مشکل فعلی در اینجا است که ایران اجازه بازرسی بدون قید و شرط را از همه تأسیسات هسته ای کشورش نمی‌دهد.

همچنین، علیرغم آنکه در اسرائیل رسانه های فعالی وجود دارد، اما دولت اسرائیل، یک نوع سانسور نظامی در این کشور برقرار کرده که مانع از انتشار جزئیات توان هسته ای اسرائیل می‌شود. این سانسور بر خبرنگاران خارجی مستقر در اسرائیل نیز بار می‌شود.

مشکل دیگری که کوهن در این خصوص به آن اشاره کرده است، این است که تقریباً کمترین کسی در اسرائیل از برنامه اسرائیل با خبر است و هیچ خبری نیز درز نمی‌کند. آخرین باری که یکی از مقامات مطلع از برنامه اسرائیل اقدام به فرار و انتشار اطلاعات کرد در 1986 بود، که در نهایت به دست مأموران اطلاعاتی اسرائیل در ایتالیا دستگیر شد، به اسرائیل بازگردانده شد و محکوم به 18 سال زندان شد که بیشتر این دوران را در حبس انفرادی به سر می‌برد.

وی معتقد است: شاید مهم‌تر از آن این است که آمریکا نیز هیچ اطلاعاتی را در خصوص برنامه اسرائیل فاش نمی‌کند. اطلاعات مربوط به تأسیسات و تسلیحات هسته ای در سری‌ترین بخش‌های اطلاعاتی دولت آمریکا طبقه بندی شده که برای مثال بسیار سری‌تر و طبقه بندی شده تر از اطلاعات هسته ای ایران است. محققان هسته ای در ایالات متحده، چنانچه درباره این اطلاعات شفاف و بی پرده سخن بگویند مورد سرزنش قرار می‌گیرند.

جرج پرکوویچ، رئیس بخش برنامه هسته ای بنیاد وقفی برای صلح بین‌الملل کارنگی، می‌گوید، سکوت و افشا نکردن اطلاعات سلاح‌های هسته ای اسرائیل، منافع مشترک اسرائیل و آمریکا است. زیرا چنانچه اسرائیل این مورد را در سطح افکار عمومی فاش کند و یا مانند کره شمالی هر زمان که چیزی می‌خواهد، با بی پروایی سلاح‌های اتمی خود را نشان دهد، این امر کشورهای عرب را برای دست یابی به سلاح هسته ای تحت فشار قرار می‌دهد.

در نهایت پکستون در پایان مطلب خود می‌نویسد، هرچند شاید کسی اسرائیل را در دستیابی به سلاح هسته ای مقصر قلمداد نمی‌کند، اما این امر به این معنی نیست که رسانه‌ها باید در مقابل تأثیراتی که بمب‌های اتمی اسرائیل بر خاورمیانه بر جای گذاشته سکوت کرده و مطلبی ننویسند. "تنها به این دلیل که نوشتن در خصوص مطلبی دشوار است، نباید بهانه ای شود برای آنکه رسانه‌ها و عموم نشریات آمریکا نباید در مورد آن مطلبی بنویسند.