به گزارش ایران اکونومیست؛ محمدتقی فهیم منتقد سینما با اشاره به حواشی سکانس آغوش در سریال «یل» بیان کرد که چنین صحنه هایی ارزش هنری ایجاد نمیکنند و گاهی به ابزاری تبلیغاتی برای احیای سریال تبدیل می شوند.
محمدتقی فهیم منتقد سینما و سریال درباره رواج سکانسهای جنجالی و وایرالی در شبکه نمایش خانگی و نسبت این صحنهها با کیفیت دراماتیک آثار به خبرنگار مهر بیان کرد: وضعیت تولیدات نمایشی و سرگرمکننده به آشفتهبازاری تبدیل شده است که حتی مشخص نیست متولی اصلی آن چه نهادی است و مسئولیت نظارت و صدور مجوز برعهده چه کسی قرار دارد. در این میان، آنچه اهمیت دارد، حقوق مخاطب است؛ مخاطبی که نمیداند با چه ضوابط و قواعدی روبهروست و هنگام خرید اشتراک یک پلتفرم باید انتظار تماشای چه محتوایی را داشته باشد.
سازنده ساده ترین راه را برای جلب توجه انتخاب کرده است
وی افزود: همواره گفته شده است که زمینههای عاطفی و رمانتیک باید متناسب با گونه و پیرنگ اثر طراحی شوند. اگر یک سریال با رویکرد اکشن و ماجرایی ساخته شدهاست، باید دید اضافه کردن صحنهای مانند آغوش چه نقشی در پیشبرد داستان و ایجاد فضای مورد نیاز مخاطب دارد. به نظر من، این صحنهها در چنین آثاری ضرورت دراماتیک ندارند و بیشتر نشاندهنده آن هستند که برخی تولیدکنندگان به جای رفتن به سمت فیلمنامهای چکشکاریشده، مبتنی بر تحقیق و پژوهش و متناسب با زمینههای فرهنگی جامعه، سادهترین راه را برای جلب توجه انتخاب میکنند.
این منتقد سینما با اشاره به احتمال استفاده تبلیغاتی از حواشی چنین صحنههایی اظهار کرد: به نظرم این احتمال وجود دارد که برخی سازندگان از ابتدا چنین صحنههایی را با هدف وایرال شدن در نظر بگیرند؛ به این امید که بعداً با ایجاد حاشیه و حتی توقیف اثر، دوباره آن را بر سر زبانها بیندازند. درباره سریال «یل» نیز برخی چنین تصوری دارند چون این اتفاق میتواند تمهیدی تبلیغاتی باشد یعنی مدتی اثر متوقف شود و همین مسئله به دیده شدن بیشتر آن کمک کند.
فهیم ادامه داد: اگر ساترا از ابتدا با چنین صحنهای موافقت کرده و مجوز داده است، باید پای تصمیم خود بایستد و حتی از آن دفاع کند اما اگر اصلاحیهای صادر شده و سازندگان آن را اعمال نکردهاند، باید مشخص شود چرا چنین اتفاقی افتاده است.
وی با انتقاد از توجیه هنری برخی از این صحنهها گفت: صرفاً اینکه یک اتفاق کمتر دیدهشده در یک اثر نمایشی به تصویر کشیده شود، به معنای خلق ارزش هنری نیست. من فعلاً درباره خوب یا بد بودن چنین صحنههایی از منظر ارزشی صحبت نمیکنم؛ بحث اصلی من ضرورت و کارکرد هنری آنها در ساختار اثر است.
این منتقد با اشاره به تجربه سینمای ایران در دهه ۶۰ بیان کرد: بسیاری از آثار ماندگار سینمای ایران در دهه ۶۰ ساخته شدند؛ دورهای که محدودیتها در زمینه نمایش روابط عاطفی بیشتر بود، اما آثار باورپذیر و ماندگارتری خلق شد. بنابراین نمیتوان گفت افزایش چنین صحنههایی لزوماً به افزایش کیفیت هنری یا باورپذیری آثار منجر میشود.
وی با اشاره به این توجیه که این تصاویر به باورپذیری اثر کمک می کند نیز عنوان کرد: باورپذیری باید در چارچوب گونه و جهان داستانی اثر شکل بگیرد. حتی در نمایش رابطه مادر و فرزند نیز آنچه اهمیت دارد، تمهید هنرمندانه نویسنده و کارگردان برای انتقال عاطفه است، نه لزوماً استفاده از صحنههای دمدستی.
موضوع خط قرمزی نباید به استفاده ابزاری و جاذبه تبلیغاتی بدل شود و...