بر اساس گزارشهای منتشرشده، استانداران استانهای اردبیل، آذربایجان شرقی، آذربایجان غربی، گیلان، مازندران و گلستان، که همگی مناطق آزاد تجاری دارند، در تاریخ ۱۲ خرداد ماه جاری تفاهمنامهای را امضا کردند. یکی از ویژگیهای این تفاهمنامه، امکان تردد خودروهای پلاکدار مناطق آزاد میان استانها بدون محدودیتهای معمول برای این نوع خودروها بود. این تفاهمنامه میتوانست زمینهساز تسهیل استفاده از خودروهای وارداتی با تعرفه پایین باشد و به نوعی توجه عمومی را به این خودروها جلب کند. این امر میتوانست بر چرخه عرضه و تقاضا در بازار خودرو تأثیر بگذارد و به کاهش فروش محصولات داخلی از جمله خودروهای ایرانخودرو منجر شود، چرا که قیمت خودروهای وارداتی در مقایسه با محصولات موجود در بازار بسیار پایینتر بود. به علاوه، در استان تهران هم مذاکراتی برای ایجاد یک منطقه آزاد در حال انجام است که در صورت اجرا، ورود خودروهای خارجی با تعرفههای کم را ممکن میسازد و کمک میکند تا رقابت بین خودروسازان داخلی و خارجی به طور محسوسی افزایش یابد. اما بلافاصله پس از امضای این تفاهمنامه، رسانهها در تاریخ ۹ تیر گزارشی مبنی بر شکایت ایرانخودرو از این تصمیم منتشر کردند و خبر از لغو آن دادند. ایرانخودرو، به نظر میرسد با جلب حمایتهای لازم، به موانعی که میتوانست به نفع مردم عمل کند، پایان داده است. این اقدام منجر به ایجاد سؤالاتی جدی درباره قدرت و نفوذ خودروسازان برای حفظ موقعیت انحصاریشان شده و این که چرا باید منافع عمومی به واسطه منافع یک شرکت خودروساز تحت الشعاع قرار گیرد، مورد توجه قرار گرفته است. سؤالاتی مطرح است که با وجود تأثیرات مثبت این تفاهمنامه بر قدرت خرید مردم، چرا یک خودروساز باید به سادگی جلوی این پیشرفتها را بگیرد؟ آیا این اقدام به معنای تأمین منافع جامعه است یا صرفاً حفظ سودهای آن شرکت؟ این مسائل نیاز به بررسی جدی و پاسخگویی از جانب مقامات مربوطه دارد و افکار عمومی بیصبرانه دنبال شفافسازی در این زمینه است.