«هندسه پنهان و هنر گلیچ»؛ طولانی‌ترین نمایشگاه گروهی ویدئوآرت

به گزارش ایران اکونومیست از روابط عمومی نمایشگاه، پنجمین دوره‌ نمایشگاه گروهی پلتفرم ۱۰۱ با عنوان «هندسه پنهان و هنر گلیچ»، با نمایشگاه‌گردانی محمدعلی فاموری، این روزها به هفته‌ پایانی خود رسیده است؛ رویدادی که نه‌ تنها ادامه‌ یک مسیر هنری منسجم در حوزه‌ هنر دیجیتال است که عنوان طولانی‌ترین نمایش ویدئوآرت در ایران را نیز از آن خود کرده است.

‎این نمایشگاه که از ۲۸ دی ماه ۱۴۰۳ در فضای گالری هنری ریشه ۲۹ افتتاح شده، میزبان ۲۱ هنرمند بین‌المللی ویدئوآرت از ۱۱ کشور مختلف جهان؛ ایران، فرانسه، ژاپن، ایتالیا، آرژانتین، آمریکا، پرو، سنگاپور، مکزیک، برزیل و کره جنوبی است و نام‌هایی همچون آبارکا، علی اتحاد، آرزو رمضانی، آرش معصوم، کلاوده سیکوللا، دیوفانگ، ادوین لوهمیر، فرانکو پالیوف، فرانس روزاتی، هیرویا ساکورا، خورخه فلورس، کاورا تاناکا، متیو کامپولا، ملیسا فیور، ملیسا ولی‌پور، نیلوفر بنی‌اسدی، موریل پارابونی، رضا فاموری، صادق مجلسی، شون کیم و یانت ویللا مدینا، ترکیب منحصربه‌فردی از جهان‌بینی‌ها و رویکردها در خلق آثار ویدئویی را در فضای گالری گرد هم آورده‌اند.

‎در بیانیه‌ این نمایشگاه آمده است:«در هندسه‌ پنهان هنر فراکتالی، غالباً با عناصر تکرارشونده و خودمتشابه روبه رو می‌شویم که دارای ابعاد کسری مختص به خود هستند. هر جا هندسه‌ فراکتال در ساختارهای پنهان و آشکار خود دچار گلیچ شود، چرخه‌ آشوب‌مند این نظام پنهان را دوچندان هویدا می‌کند و مخاطبان را به قلمروی کشف ابعاد جدیدی از این هندسه دعوت می‌نماید».

‎نمایشگاه «هندسه پنهان و هنر گلیچ» تا ۲۹ فروردین ماه در فضای گالری هنری ریشه ۲۹، واقع در خیابان فرشته، خیابان آقابزرگی، پلاک ۳۱ ادامه خواهد داشت. آثار ارائه‌شده در هفتمین و آخرین افتتاحیه‌ این رویداد در هر سه بخش «میرور باکس» و «ریزوم» «آرت وال» به نمایش درآمدند که امکانی برای تماشای وجوه متنوع‌تر از رویکردهای گلیچ در بازه‌ای بلندمدت بود.

‎در نتیجه نمایشگاه «هندسه پنهان و هنر گلیچ» نه صرفاً یک نمایش بلکه امتداد مسیری‌ است که از نخستین مانیفست پلتفرم ۱۰۱ آغاز شد؛ مسیری که به‌ قول فاموری، مقصدش کاوش در اختلالات برای کشف زیبایی‌های غیرمنتظره‌ای است که نشان می‌دهند چگونه خطاها می‌توانند به‌ عنوان کاتالیزوری برای نوآوری هنری و گشودن مسیرهای جدید درک عمل کنند. از این رو، این پروژه با نگاهی جهانی‌تر و تجربه‌ای زمان‌مندتر، گلیچ را از یک اختلال تکنیکی به زبانی برای اندیشیدن بدل می‌کند؛ زبانی که از دل آشوب، نظمی تازه می‌سازد و از شکست‌ها زیبایی را بازتعریف می‌کند.