متن کامل گزارش آژانس درباره مسایل گذشته و حال برنامه‌ هسته‌ای ایران

گزارش مدیرکل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی درباره مسایل گذشته و حال برنامه هسته‌ای ایران در پانزده صفحه به علاوه یک صفحه ضمیمه منتشر شد.

کد خبر: ۹۳۸۰۳

تاریخ: ۱۲ آذر ۱۳۹۴ - ۰۹:۲۱

متن کامل این گزارش به شرح زیر است:

"گزارش نهایی در مورد مسایل مورد اختلاف در رابطه با فعالیت‌های گذشته و کنونی مربوط به برنامه هسته‌ای ایران

A- معرفی‌نامه

۱. گزارش مدیرکل آژانس خطاب به شورای حکام در مسیر نقشه راه به دست آمده میان آژانس و ایران و در راستای شفاف‌سازی مسایل مورد اختلاف مربوط به گذشته و حال برنامه هسته‌ای ایران شامل ارزیابی نهایی همه مسایل مورد اختلاف گذشته و کنونی است که در گزارش نوامبر سال ۲۰۱۱ دبیرکل آژانس مطرح شده بود.

این گزارش بر پایه همه اطلاعات امنیتی است که از طریق اجرای معاهده ان پی تی توسط ایران چارچوب همکاری، نقشه راه و برنامه جامع اقدام مشترک در اختیار آژانس قرار گرفته است.

A.۱. نگرانی‌های آژانس

۲. از سال ۲۰۰۲ به بعد آژانس به صورت روز افزون در مورد وجود احتمالی اقدامات هسته‌ای مخفیانه شامل سازمان‌های نظامی که نیز شامل فعالیت‌های مربوط به توسعه کلاهک هسته‌ای برای موشک‌ها بوده احساس نگرانی کرده است.

در گزارش ۲۰۱۱ دبیرکل آژانس، اختلافات مربوط به ابعاد نظامی برنامه هسته‌ای ایران مشخص شده و از ایران خواسته شده تا این ابهامات را برطرف سازد. گزارش نوامبر ۲۰۱۱ به بررسی جزییات همه اطلاعاتی که در این‌باره در اختیار آژانس قرار گرفته شده پرداخته است. این اطلاعات نشان می‌داد که ایران اقداماتی را در زمینه توسعه چاشنی‌های انفجاری هسته‌ای انجام داده است. این اطلاعات هم‌چنین نشان می‌دهد که تا قبل از سال ۲۰۰۳ این اقدامات تحت یک برنامه منظم انجام شده و این‌که برخی از این اقدامات ممکن است تا (۲۰۱۱) ادامه داشته باشد.

۳. اطلاعاتی که در گزارش آژانس آمده بود از طریق منابع مستقل و معتبر زیادی در اختیار آژانس قرار گرفت که این منابع شامل تلاش‌های خود آژانس و برخی از اعضای آن و هم‌چنین خود ایران می‌شد.

این گزارش در مورد موضوعات فنی و هم‌چنین مربوط به افراد و سازمان‌های مربوطه از استحکام کافی برخوردار بود. بر اساس همین ملاحظات و با آگاهی به دانش جامع آژانس در مورد برنامه هسته‌ای ایران و سیر تکاملی آن آژانس اطلاعاتی را که گزارش خود را بر آن استوار ساخته بود کامل و معتبر می‌دانست.

۴. آژانس از ایران درخواست کرد تا بدون هرگونه تاخیر با آژانس در جهت ایجاد شفاف‌سازی لازم در مورد ابعاد احتمالی نظامی برنامه هسته‌ای خود که در این گزارش (سال ۲۰۱۱) مطرح شده بود به طور مستمر همکاری کند.

A.۲. قطعنامه‌های پیشین شورای حکام و شورای امنیت

۵- شورای امنیت سازمان ملل تایید کرده است که گام‌های تعیین شده از سوی شورای حکام در قطعنامه‌هایش برای ایران الزام‌آور است. در سال‌های بین ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰ شش قطعنامه‌ی شورای امنیت بر اساس فصل هفت منشور سازمان ملل به تصویب رسید که طبق مفاد این قطعنامه‌ها الزام‌آور هستند.

۶- شورای امنیت به ویژه در قطعنامه ۱۹۲۹ خود در ژوئن ۲۰۱۰ بار دیگر بر الزامات ایران برای همکاری کامل با آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در خصوص تمام مسایل باقی‌مانده در کنار دیگر موارد که به طور خاص موجب افزایش نگرانی‌ها درباره ابعاد نظامی احتمالی برنامه هسته‌ای ایران می‌شود، از طریق ارائه دسترسی فوری به تمام سایت‌ها، تجهیزات، افراد و اسناد مورد درخواست آژانس تاکید کرد.

۷- در پی انتشار گزارش نوامبر ۲۰۱۱ مدیرکل آژانس شورای حکام در قطعنامه خود در نوامبر ۲۰۱۱ در کنار دیگر موارد تاکید کرد که ایران و آژانس باید گفت‌وگوهای خود را آن‌گونه که در این قطعنامه اضطراری در خصوص مسایل باقی‌مانده شامل آن‌هایی که موجب افزایش نگرانی درباره ابعاد نظامی احتمالی برنامه هسته‌ای ایران در نظر گرفته شده است با هدف شفاف‌سازی در خصوص این مسایل افزایش دهند.

۸- شورای حکام در تکمیل گزارش مدیرکل آژانس در اوت ۲۰۱۲ (Gov/۲۰۱۲/۳۷) در قطعنامه سپتامبر ۲۰۱۲ خود (Gov/۲۰۱۲/۵۰) در کنار دیگر موارد تصمیم گرفت که همکاری ایران با درخواست‌های آژانس آن‌گونه که در قطعنامه مربوط به مسائل باقی‌مانده در نظر گرفته شده، برای بازگرداندن اعتماد بین‌المللی نسبت به ماهیت صرفا صلح‌آمیز برنامه هسته‌ای ایران ضروری و اضطراری است.

B. تلاش‌ها برای بررسی نگرانی‌های آژانس تا نوامبر سال ۲۰۱۱
B.۱. رویکرد منظم

۹- آژانس و ایران از ژانویه ۲۰۱۲ تا مه ۲۰۱۳ در تهران و وین با هدف دستیابی به توافق بر سر یک سند رویکرد منظم برای حل تمام مسایل باقی‌مانده در ارتباط با برنامه هسته‌ای گذشته و حال ایران ۱۰ بار گفت‌وگو کردند. هر چند هیچ نتیجه مشخصی در جریان این گفت‌وگوها حاصل نشد. آژانس و ایران، در اکتبر سال ۲۰۱۳ به این نتیجه رسیدند، از آنجایی که مذاکرات به بن‌بست رسیده است و هیچ چشم‌اندازی برای توافق بر سر این سند وجود ندارد، یک رویکرد جدید با هدف تضمین ماهیت صرفا صلح‌آمیز برنامه هسته‌ای ایران باید به دست آید.

B.۲. چارچوب همکاری

۱۰- آژانس و ایران، در ۱۱ نوامبر سال ۲۰۱۳ یک بیانیه مشترک در خصوص چارچوب همکاری‌ (موسوم به چارچوب همکاری) را امضا کردند که در آن بر سر همکاری بیشتر در مورد فعالیت‌های شفاف‌سازی که باید توسط آژانس برای حل تمام مسایل گذشته و حال صورت گیرد به توافق دست یافتند. هم‌چنین توافق کردند که به صورت گام به گام با این فعالیت‌ها پیش بروند.

۱۱- آژانس و ایران در کنار چارچوب همکاری، روی یک سری از گام‌ها به توافق رسیدند که هر یک شامل تعدادی از گام‌های عملی است که باید توسط ایران اجرا شود. ۱۵ مورد از این ۱۸ گام عملی مربوط به جنبه‌های مختلف برنامه ‌هسته‌ای اعلام شده ایران بوده است که این کشور پیش از پایان سال ۲۰۱۴ انجام داده بود. سه گام عملی دیگر به ابعاد نظامی احتمالی برنامه هسته‌ای ایران مربوط بوده است که هدف هر یک از آن‌ها شفاف‌سازی حیطه‌های نگرانی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی بود که در ضمیمه سال ۲۰۱۱ آمده است. ایران تا ژوئیه ۲۰۱۵ اولین بار این سه گام عملی را اجرا کرد و گفت‌وگوهای فنی با آژانس برای دو گام دیگر انجام شد.

۱۲- مدیرکل آژانس و دکتر علی اکبر صالحی رییس سازمان انرژی اتمی ایران در ۱۴ ژوئیه ۲۰۱۵ نقشه راه را امضا کردند. آژانس و ایران توافق کردند که در ادامه همکاری‌شان طبق چارچوب همکاری، گفت‌وگو و همکاری‌هایشان را آن‌گونه که در قطعنامه در نظر گرفته شده بود تا پایان سال ۲۰۱۵ برای حل تمام مسایل باقی‌مانده گذشته و حال که تاکنون میان آژانس و ایران حل نشده است، تسریع بخشند و تقویت کنند. اقداماتی که در نقشه راه مورد توافق قرار گرفت در ضمیمه یک آمده است.

B.۳. قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت
۱۳- شورای امنیت در ۲۰ ژوئیه سال ۲۰۱۵ قعطنامه ۲۲۳۱ را به تصویب رساند که در آن، در کنار دیگر موارد، دوباره تاکید کرد که ایران باید به طور کامل با آژانس بین‌المللی انرژی اتمی همکاری کند تا بتواند تمام مسایل باقی‌مانده را آن‌گونه که در گزارش‌های آژانس آمده است حل و فصل کند.