راه ها درمان عرق کف دست و پا چیست؟

برخی افراد به طور ژنتیکی و از همان سنین پایین با تعریق بیش از اندازه دست ها مواجه هستند. در برخی دیگر هم تعریق زیاد کف دست ها به دلیل اختلالات هورمونی مثل پر کاری تیروئید و نیز اضطراب های درونی و عوامل استرس زا می باشد.

کد خبر: ۹۱۴۶۲

تاریخ: ۱۰ آبان ۱۳۹۴ - ۱۳:۳۲

علل و درمان بیماری هیپرهیدروزیس یا عرق کردن کف دست

دکتر حسن راوری، فوق تخصص جراحی عروق درباره تعریق زیاد کف دست ها می گوید:تعریق کف دست به علل مختلف بروز می‌کند. گاهی این عارضه به حدی شدید است که فعالیت عادی فرد را مختل کرده و در افرادی که با وسایل برقی سر و کار دارند، خطرآفرین نیز می‌باشد.اگر علل پاتولوژیک مانند اختلال هورمونی و پرکاری تیروئید وجود نداشته باشد، نوع ارثی تعریق کف دست مطرح می‌شود.

نوع ارثی تعریق کف دست از کودکی شروع شده، در دوران بلوغ شدت یافته و در جوانی با استرس‌های این دوران به اوج خود می‌رسد. این بیماری در برخی مواقع به قدری شدت می‌یابد که هنگام استرس، قطرات عرق از دست می‌چکد یا کاغذ زیر دست بیمار به طورکامل خیس می‌شود.شما اول باید استرس خود را درمان کنید تا بتوانید عرق دستتان را درمان کنید .استرس خود عامل همه ی بیماری ها است.موارد خفیف بیماری تعریق کف دست با داروهای موضعی و خوراکی قابل کنترل است، اما موارد شدید به درمان‌های دارویی پاسخ نمی‌دهد و باید جراحی شود.

دکتر محمد رضوانی متخصص پوست و مو هم معتقد است:تعریق زیاد کف دست یا پا و یا زیر بغل که در اصطلاح علمی به آن هیپرهیدروزیسمی‌گویند، یک بیماری موضعی است که برخی آن را با بیماری تیروئید اشتباه می‌گیرند، در صورتی که در این بیماری، تنها یک ناحیه خاص از بدن دچار تعریق زیاد می‌شود، ولی در بیماری تیروئید بدن دچار تعریق عمومی می‌شود.

‌برای درمان این بیماری معمولا داروهای خوراکی به دلیل عوارضی که بر دیگر اعضای بدن دارد تجویز نمی‌شوند، مثل کاهش ترشح بزاق که سبب خشکی دهان فرد می‌شود و نیز کاهش تحرکات روده‌ای که منجر به یبوست می‌شود و یا فشار به داخل چشم که منجر به آب سیاه یا گلوکوم می‌شود.

برای درمان تعریق زیاد کف دست و پا یا ناحیه زیر بغل داروهای موضعی که حاوی آلومینیوم کلراید است، تجویز می‌گردد که فرد بایستی این داروها را شبانه به کف دست‌های خود بمالد و در درمان اولیه از غلظت پایین شروع می‌کنیم و در صورت جواب ندادن، داروهای با غلظت بالاتر تجویز می‌شود.

در صورت عدم بهبودی بیمار پله دوم درمان، روش Iontophoresis است که شامل عبور جریان برق از پوست است و آن را به غدد عرق کف دست و یا پا انتقال می‌دهیم. بیمار در ابتدا باید جلسات بیشتری برای درمان مراجعه کند و با بهبود وی، تعداد جلسات درمان هم کاهش پیدا می‌کند.‌

در صورتی که بیمار با روش‌های قبل بهبود نیابد، پله سوم برای درمان وی، تزریق آمپول بوتاکس به کف دست وی است که به مدت شش ماه تعریق کف دست بیمار کاهش پیدا می‌کند. اما از عیوب این روش این است که هم پرهزینه است و هم سبب کاهش قدرت عضلانی در ناحیه دست بیمار می‌شود، چرا که این آمپول‌ها خاصیت فلج کنندگی دارند.

درمان تعریق زیاد کف دست ها

متاسفانه درمان های موجود در این زمینه، چندان مورد رضایت متخصصان پوست و مو نیست.در گذشته از روش های سنتی مانند ترکیبات گیاه حنا، سدر یا اسطوخودوس استفاده می شد.امروزه اساس درمان این افراد بسته به دلایل آن متفاوت است.مشاوره روان درمانی و رفع تعارض های درونی، برای رفع اضطراب و تعریق این قبیل افراد موثر است.

در موارد مربوط به عوامل ارثی از روش هایی مانند ترکیبات آلومینیوم (کلرور آلومینیوم) و ترکیبات عنصر زیرکونیوم که به صورت فرآورده های محلول، لوسیون، پماد و کرم در بازار وجود دارد، استفاده می شود. این فرآورده ها به صورت موضعی استفاده می شود.بعضی از این فرآورده ها باید زیر نظر پزشک متخصص پوست استفاده شود و بعضی دیگر به صورت آماده در بازار به فروش می رسد.

اساس این درمان ها، کنترل تعریق است و تاثیری در درمان ریشه ای آن ندارد.روش های درمانی دیگری نیز وجود دارد، مانند استفاده از داروهایی که به داروهای آنتی کولینرژیک معروف هستند. عوارضی که این داروها ایجاد می کنند برای افراد آزاردهنده اند، به همین دلیل استقبال چندانی از این روش ها نمی شود.

درمان عرق کردن کف دست با سم بوتاکس

بوتاکس که در واقع دارویی گرفته شده از سم نوع خاصی میکروب است، به صورت موضعی تزریق می شود.کاربرد اصلی این دارو در درمان های چین و چروک صورت است، اما برای کنترل تعریق کف دست و پا نیز استفاده می شود.این دارو باید به وسیله متخصصان پوست و جراحان پلاستیک تجویز شود.در صورت انجام صحیح این روش توسط پزشک متخصص، فرد تا مدت ها از تعریق بیش از اندازه کف دست و پا رها می شود.

جراحی، آخرین راه حل در موارد حاد

از روش های جراحی در موارد بسیار شدید استفاده می شود. در این روش اعصابی که مسئول تحریک غدد عرق است، قطع می شود. البته از این روش ها به دلیل مشکلاتی که در پی دارد، کمتر استفاده می شود.