ایرانگردی بر فراز دماوند

کارمن، خانم معلم و البته جهانگرد و کوهنورد 42 ساله آلمانی که با وجود آن که کاملا تصادفی به ایران سفر کرده، اما پس از دو هفته اقامت حالا نه‌تنها بسیار از سفر خود به تهران، دماوند، اصفهان و شیراز راضی است بلکه می‌گوید، تجربه ایستادن بر فراز دماوند درکنار دوستان مهربان ایرانی را همیشه به یاد خواهد داشت.

کد خبر: ۸۶۵۹۹

تاریخ: ۱۴ شهريور ۱۳۹۴ - ۱۵:۵۰

دوست ایرانی ما که از اولین روزهای حضور این بانوی دوست داشتنی همراهی اش می کرد، می گوید: 13روز پیش وقتی اولین بار با خانم کارمن صحبت کردم، تنها سه کلمه فارسی بلد بود.
سلام، خداحافظ و همان لحظه کوهنورد خوش رو به میان حرفش می دود و با خنده ای از ته دل می گوید: مرسی.

دوست ایرانی هم با خنده ادامه می دهد: بله، مرسی سومین و آخرین کلمه ای بود که ایشان بلد بودند، اما امروز طوری صحبت می کند که گویا حداقل سه ماه گذشته را بکوب فارسی خوانده و جالب تر این که مسافر آلمانی تمام این مدت با لبخند نشان می دهد که متوجه می شود.

وقتی در میانه صحبت ها از او خواستم ایرانی ها را در یک کلمه توصیف کند، بدون تعلل گفت: «یاری رسان و مهربان» و با این حساب اگر قرار باشد من، شخصیت دوست داشتنی این جهانگرد آلمانی را تنها در یک واژه توصیف کنم، باید بدون مکث بگویم: خوش رو و بانشاط!

از انگیزه سفرتان به ایران بگویید. اصلا چرا ایران؟!

برای سفر به ایران دو دلیل داشتم. اولین و مهم ترین دلیلم دماوند بود. خب من در آلمان معلم زبان انگلیسی و جغرافیا و البته کوهنورد هستم و به سفرکردن به اقصا نقاط جهان بسیار علاقه مندم.

من عاشق کوهستانم و تصمیم داشتم که برای فتح قله هایی به روسیه سفر کنم، اما از یک سو با مشکلاتی برای دریافت ویزای روسیه روبه رو شدم و به پیشنهاد چند نفر از دوستانم که حدود دو ماه پیش موفق به فتح دماوند شده بودند، به ایران آمدم.

فارغ از این، از زمانی که با کتابی درباره پزشک قدیمی ایرانی آشنا شدم، دوست داشتم حتما به ایران بیایم تا بتوانم بیش از این با ابن سینا، این حکیم بزرگ ایرانی آشنا شوم.

بماند که در جریان سفر به شیراز از آرامگاه حافظ و سعدی هم بازدید کردم و تا حدودی با اشعار زیبای این دو شاعر بزرگ پارسی آشنا شدم که تجربه فوق العاده ای بود.

البته باتوجه به این که تنها دو هفته در تهران بودم، به غیر از تهران دوست داشتنی، دماوند باشکوه و شیراز زیبا، تنها موفق به بازدید از اصفهان باستانی شدم و حالا باید برای دیدن همدان، مشهد، تبریز و بسیاری دیگر شهرهای ایران تا سفر بعدی منتظر بمانم.

کمی درباره مردم ایران بگویید.

شاید یکی از مهم ترین تجربه ام در این سفر، آشنایی با مردم ایران بود. مردمی که با وجود آن که معمولا زبان انگلیسی شان خوب نیست، اما همیشه آماده کمک کردن بودند.

مردمی یاری رسان، بسیار صمیمی و مهربان، بسیار باهوش و مشتاق برای آموختن و البته بسیار روشنفکر و در نهایت اگر بخواهم تنها با یک کلمه ایرانیان را توصیف کنم، باید بگویم مردم ایران مردمانی هستند مهربان.

اینها که تماما تعریف و تمجید بود. در مورد نقطه ضعف ها هم بگویید.

البته من در چنین جایگاهی نیستم. زیرا ما درباره یک ملت صحبت می کنیم. ملتی دوست داشتنی و کامل اما اگر بخواهم تنها به یک نکته اشاره کنم باید بگویم متاسفانه در ایران کسی آن چنان به ارزش آب آگاه نیست.

باتوجه به این که در این مدت هر روز در یک هتل اقامت داشتم، بارها با مصرف نادرست آب روبه رو شدم که بسیار عجیب بود و دومین مساله هم استفاده بیش از حد از پلاستیک در کشور شماست که به طرز نامتعارفی در همه اشیاء و در همه جا به چشم می آید.

و صنایع دستی ایرانی؟

در اصفهان با هنرمندی آشنا شدم که با چوب و همین طور فلزات ظروف صنایع دستی می ساخت و همچنین از مغازه های صنایع دستی بسیاری در شیراز، اصفهان و حتی تهران بازدید کردم و باید بگویم، آثار صنایع دستی و فرهنگی ایران فوق العاده زیبا هستند.

و اما سوال مهم و اصلی: غذاهای ایرانی؟

شاید با توضیحات بیشتر شما را ناامید کنم. خب، من گیاهخوارم و طبیعتا گوشت قرمز نمی خورم و بنابراین کباب و دیزی را از دست دادم، اما درعوض غذاهای خوشمزه و بی نهایت لذیذی مثل فلافل، میرزاقاسمی، کشک بادمجان و بویژه رنگینگ را به دست آوردم!

همین طور عاشق شیرینی های ایرانی مثل گز، سوهان، باقلوا و بستنی سنتی شدم. در جریان سفر به دماوند یکی از کوهنوردان ایرانی که از شهرهای جنوبی آمده بود، برای صبحانه از من با رنگینگ پذیرایی کرد که تجربه بی نظیری بود!

آیا آنچه پیش از سفر به ایران در ذهن داشتید با آنچه امروز دیده اید، یکسان بود؟

باید بگویم که در این دو هفته نظرم درباره ایران کاملا تغییر کرده و طبیعتا حالا دیدگاه به مراتب روشن تر و البته بهتری نسبت به این کشور و بویژه مردم خوبش دارم.

برخلاف تصورم اینجا کاملا به حریم شخصی مردم احترام گذاشته می شود و مردم و بخصوص جوان ترها کاملا با قواعد زندگی مدرن آشنا و با تمام وجود آماده آموختن هستند.

مردم در خانه، خیابان و حتی در تاکسی ها آنلاین هستند و در مجموع فکر می کنم شرایط بسیار آزادانه تر از آن است که پیش از سفر به ایران می پنداشتم.

نظرتان درباره زنان ایرانی چیست؟

من در این روزها با خانم های روشنفکری آشنا شدم که واقعا مستقل بودند. بعضی از آنها ازدواج کرده بودند و برخی نه، اما مهم این است که امروز زنان ایرانی کارها و مسئولیت های جدی اجتماعی را می پذیرند.

من امروز با خانم مهندسی آشنا شدم که در معدن کار می کرد و باید بگویم زنان ایرانی، خیلی مستقل، آزاده، روشنفکر و باهوش اند و معمولا تحصیلات بالایی دارند و باید بگویم زنان ایرانی تفاوت بسیاری با آنچه پیش از سفر به ایران می پنداشتم، دارند.

آیا شباهتی میان مردم ایران و آلمان وجود دارد؟

باز هم باید ناامیدتان کنم. آنچه من در این روزها دیدم و تجربه کردم بسیار از آنچه از هموطنانم می شناسم، متفاوت است. مردم در آلمان زندگی به مراتب پرتشنج تری از شما دارند.

زیرا آلمانی ها سخت کار می کنند، اما مردم در ایران زندگی را ساده می گیرند. وقتی در اصفهان بودم، با هر کسی که آشنا می شدم از من برای رفتن به گردش و تفریح در طبیعت دعوت می کرد و بعد با تمام اعضای خانواده به پیک نیک می آمدند.

البته من عاشق این روحیه خوب اجتماعی شما هستم، اما از آنجا که به عنوان مثال بارش باران در آلمان بسیار ناگهانی و زیادتر از اینجاست، ما همیشه باید با احتیاط بیشتری به گردش در طبیعت برویم.

فکر می کنم ما کمی بیش از اندازه کار می کنیم و شما هم کمی بیش از حد استراحت می کنید. البته این عالی است، اما فکر می کنم این تفاوت ها دلایل بسیاری دارد.

به طور کلی آلمانی ها بسیار فردگرا و در مقابل مردم در ایران بسیار علاقه مند به زندگی جمعی و خانوادگی هستند.

بماند که با توجه به سطح بالای زندگی اجتماعی در ایران، مردم ایران بیش از مردمان دیگر کشورهای خاورمیانه به مردم آلمان و به طور کلی به مردم اروپا شباهت دارند.

از دیگرسو به نظر من همه انسان ها شبیه یکدیگرند و گاهی شباهت هایی باورنکردنی میان مردمانی با باورها، تاریخ و فرهنگ متفاوت وجود دارد.

مثلا وقتی شما قرآن می خوانید شباهت بسیاری میان کلام قرآن و آنچه در انجیل آمده، می یابید که این موضوع همیشه برای من شگفت انگیز و دوست داشتنی بوده است.

یعنی شما قرآن کریم را خوانده اید؟

البته. من قرآن را به زبان انگلیسی خوانده ام و شباهت بسیاری میان ادیان بزرگ آسمانی می بینم. ممکن است که شما گمان کنید، مردم به خدایان متفاوت اعتقاد دارند، اما حقیقت این است که همگی به یک خدای واحد باور داریم.

درحقیقت با وجود آن که راه ها به ظاهر متفاوت است، مقصد یکی است. یکی از وجوه مشترک ادیان، تلاش برای برقراری ارتباطی بهتر میان انسان هاست و راهنمایی به سوی کارهای درست مثل یاری رساندن و مهربان بودن با دیگران.

بهترین تجربه و خاطره تان در طول روزهایی که در ایران بودید.

شاید بهترین تجربه من درطول این سفر دوهفته ای همان فتح دماوند بود. من عاشق کوهنوردی هستم و فارغ از زیبایی چشمگیر دماوند، دوستانی که در آن سفر همراهم بودند، همگی بسیار مهربان و دوست داشتنی بودند.

البته بازدید از شیراز و اصفهان هم بسیار جذاب بود، اما واقعا تجربه ایستادن بر فراز دماوند در کنار دوستانی مهربان با هیچ احساسی قابل مقایسه نیست.

و به عنوان سوال آخر، کمی هم درباره اتفاقات بامزه و جالب ترین خاطرات و تجارب تان در این روزها بگویید!

شاید یکی از اتفاقات جالب، وقتی بود که سوار اتوبوس های شهری تهران شدم! من به عنوان یک زن، بسیار قدبلندم و ایستادن در اتوبوس در حال حرکت و در میان زنان ایرانی، احساس جالبی بود.

تجربه سفر با هواپیما به شیراز هم اتفاق بامزه ای بود. فرض کنید که من از دو ساعت قبل با عجله تمام کارهایم را انجام داده و خود را به فرودگاه رساندم، اما وقتی که با عجله و نگرانی از دیر رسیدن برای انجام کارهای پیش از پرواز به بخش های مختلف در فرودگاه مراجعه می کردم، همه کارها با آرامش خاطر و طمانینه باورنکردنی متصدیان انجام می شد و جالب تر آن که بعضی از آنان از عجله بیش از حد من ایراد هم می گرفتند و می گفتند نگران نباش و عجله نکن!

یا وقتی با یک خانم در شیراز قدم می زدم، متوجه شدم هنگامی که می خواست با تلفن همراهش صحبت کند، از حرکت باز می ایستد و سرحوصله مدت ها صحبت می کند و می خندد و این در حالی بود که ما در گوشه ای از یک پیاده رو ایستاده بودیم!