بزن دررو

چرا همراه مریض تو خیابون می‌خوابه؟!

تو خونه نشسته بودیم، به بابام گفتم: کد شماره پلاک فلان مال کجاست؟ بابام گفت: نمی‌دونم. ولی می‌تونم ببرمت یه جا که تمام کد پلاک‌های کشور رو با هم یه جا ببینی و همه پلاک‌ها رو یاد بگیری. اصلا یه کلاس درس پلاک‌شناسیه.

کد خبر: ۸۶۰۶۸

تاریخ: ۰۸ شهريور ۱۳۹۴ - ۰۹:۱۶

شال و کلاه کردیم و سوار ماشین شدیم. بابامون ما رو برده منطقه بیمارستان خیز تهران. میگم: بابا چه جوریاست که همه کد پلاک ها کشور اینجا دور هم جمع شدن و پارک کردن؟

بابام میگه: خوب احتمالا هیچ جایی پارکینگ پیدا نکردن، اومدن اینجا.

میگم: یعنی هیچ جای ایران بجز این نقطه شلوغ تهران جاپارک پیدا نمی شده؟ خیلی عجیبه!

میگه: هیچ هم عجیب نیست. مریضن دیگه، چی کارشون میشه کرد؟!

میگم: منظورتون اینه که همه اینا مریضای این بیمارستانن؟

بابام میگه: خوب آره. آدمه دیگه. مریض میشه. سرما می خوره. سرطان می گیره.

میگم: خوب چرا از همه جای کشور میان اینجا؟

میگه: خوب احتمالا آب و هواش از بقیه جاها بهتره. تازه نگاه کن همه اومدن اینجا دور این بیمارستان چادر زدن، دارن تعطیلاتشون رو می گذرونن. ما هم بریم یه چادر از خونه برداریم بیایم کنار اینا خوش بگذرونیم.

میگم: بابا فکر کنم اینا برای گردش نمیان اینجا. اینا همراهای مریضا هستن. جا ندارن. شبا میان تو خیابون چادر می زنن.

بابام میگه: خوبه دیگه. حداقل یه جایی برای چادر زدن پیدا کردن.

میگم: چه جوریاست که همه از همه جای ایران میان اینجا؟ مگه شهرای دیگر بیمارستان مجهز نداره؟

بابام میگه: نه! بیمارستان که مهم نیست. مهم سرپناهه. عوض بیمارستان مجهز، توی همه شهرهای کشور مردم سرپناه دارن.

با تعجب میگم: مگه سرپناه جای بیمارستان رو می گیره؟ بیمارستان از هرچیزی توی شهر واجب تره.

بابا سرش رو می خارونه و میگه: ببین می تونی حدس بزنی اون پلاک مال کجاست؟

میگم: بابا بحث رو منحرف نکن.

میگه: بعضی شهرها بیمارستان ندارن، عوضش مونوریل دارن.

میگم: مونوریل مگه بیمارستانه؟ یا می تونه دردی رو دوا کنه؟

میگه: تا دردت چی باشه؟

میگم: نمیشه برای همراه بیمارا یه همراه سرا بسازن که توی گرما و سرما نمونن؟

میگه: اون وقت همه خودشون رو میزنن به مریضی. ما باید آن قدر شرایط رو برای بیمارا بد و وخیم کنیم که هر کی واقعا مجبوره بیمار بشه.

با تعجب بهش زل می زنم و می گم: شما مگه مسئول خدمات درمانی هستی؟

خودش رو جمع و جور می کنه و می گه: یه لحظه رفتم تو نقش مسئولان. مسئول بودن هم چه دردسرایی داره ها.