بازگشت غرورآفرین پول کثیف

طنز در روزنامه های کشور کم پیدا می شود و این یعنی روزنامه ها کم لبخند می‌زنند و آنها که روزنامه می‌خوانند هم به تبعیت از رسانه محبوب شان کمتر می خندند.

کد خبر: ۸۳۹۱۷

تاریخ: ۰۷ مرداد ۱۳۹۴ - ۱۱:۱۱

حکمت ستون روزنامه خندان، در این است که طنز همه روزنامه های کشور را جمع کنیم و در جام جم آنلاین برسانیم به دست تان تا هر صبح، دستکم در اینترنت گردی روزانه، لبخندی روی لب تان بنشیند.

اعتماد: ظریف، ظریف است؛ همین

شما را به خدا نکنید. جان هر که دوست دارید ذوق تان را کنترل کنید. شور را از مزه نبرید. اگر افراط بد است، تفریط هم بد است؛ یک جاهایی بدتر. خدابیامرزد پدر کسی را که هم «قدر» خودش را می داند و هم «قدر» بقیه را. «احساسات و عواطف» را در روابط دوستانه و خانوادگی هر چقدر که خواستید خرج کنید. معشوق تان را به هر چیزی و به هر کسی که دوست دارید تشبیه کنید. تشبیهش کنید به ماه؛ به زهره؛ به کهکشان راه شیری... به هرچیزی که دوست دارید. دوستان تان را هرچه که عشق تان می کشد صدا کنید. اگر رفیق تان فیزیک می خواند رویش اسم بگذارید «اینشتین»، صدایش کنید «دکتر حسابی»، اگر رفیق تان نقاشی می کشد، مقایسه اش کنید با پیکاسو. برایش شعر بنویسید که داوینچی شاگرد تو هم نیست حتی اگر اهل رجزخوانی هستید، هر قید و بندی را از دست و زبان و ذهن خود باز کنید و خود را در قامت رستم ببینید. شعر بسازید و همه عالم را زیر نگین سلیمانی تان بیاورید. کسی که بعدا بازخواست تان نمی کند.

اگر حافظ گفته قدسیان شعرش را از بر می کنند، شما هم کنارش بنویسید قدسیان شعرتان را شدیدتر و غلیظ تر از بر می کنند. قدسیان که به کلانتری عارض نمی شوند. کسی هم که از شما سند و مدرک نمی خواهد. اسب خیال تان را زین کنید و آسوده بفرستیدش به طبقات آسمان تا احساسات و عواطف و هیجانات تان را به جولان دربیاورد، حسابی هم به جولان دربیاورد... اما همان جا خوب خودتان را تخلیه کنید که بعدا که به زمین برگشتید در مواجهه با واقعیت های اجتماعی- سیاسی، گرفتار خیال و احساس نشوید. خیال و احساس در مقابله با مسائل سیاسی و اجتماعی مثل نمک است در غذا.

فقط به اندازه ای خوب و قابل تحمل است که غذا را از بی نمکی دربیاورد؛ همین. ضمن اینکه غذای بی نمک هزار مرتبه از غذای شور بهتر است. در مواجهه با مسائل سیاسی و اجتماعی هم اگر شور را از مزه ببریم خودمان و بقیه را به دردسر می اندازیم.

خیال هم حد و مرزی دارد و همینطوری از روی خوش ذوقی نمی شود و نباید آدم های انضمامی را به مراتب انتزاعی برد و مثل «معشوق» به چیزهای دیگر تشبیه شان کرد. فی المثل تشبیه ظریف به مصدق یا امیرکبیر یا هر رجل سیاسی دیگری، مرتبه ای از خیال پردازی و احساسی عمل کردن است که دربرگیرنده معنی و مفهومی نیست- یعنی ما را به چیزی و جایی راهنمایی نمی کند- و ظرافت و طنزی هم به ضمیمه ندارد. یک زمانی هست ما یک حرف هایی را نمی توانیم بزنیم و به یک اموری نمی توانیم اشاره کنیم، دست به دامن تشبیه و استعاره می شویم تا مخاطب مان را متوجه معنی پنهان کنیم و هزار حرف نگفته را در لفافه تشبیه بگوییم. اما در زمانی که هر کس هرچه دلش بخواهد به صراحت می تواند بگوید و بنویسد. ماهواره ها که مانع و محذوری ندارند هرچه بخواهند درباره ظریف و تیم مذاکره کننده می گویند. در داخل هم مخالفان حرف مانده در گلو ندارند. چند نفر از منتقدان که رسما ظریف را به خیانت متهم کردند، موافقان هم کمابیش گفتنی های شان را گفته اند و نوشته اند.

روی هم بریزم ١٠ تا نیسان نقد و تحلیل در این مدت گرد آمده. حواس مان باشد که ما با ظریف کار داریم و او هنوز در ابتدای راه است و بسیار با مصدق آخر راه فرق دارد. دوره و زمان هم فرق کرده، غرب و شرق هم فرق کرده اند، موضوع هم از بیخ و بن چیز دیگری است و به ملی شدن نفت ربطی ندارد. بالاخره در تشبیه هم باید وجه شبه را در نظر گرفت و همین طوری بی مبالات افراد را به هم مربوط نکرد. ضمن اینکه این تشبیهات ممکن است الکی الکی هزینه هایی روی دست ظریف و ملت و دولت بگذارد که پرداختش به دردسرمان بیندازد. ظریف ظریف است و اتفاقا خوبی اش هم همین است که نمی خواهد ادای دیگری را – به خصوص مصدق و غیرمصدق را – دربیاورد. مراقب احساسات و عواطف مان باشیم. سر این تشبیهات باز شود، آن وقت بیلبورد می زنند و خیلی از رجال سیاسی را به اشقیا تشبیه می کنند و... اگر آنها بی مبالاتند ما که دوست ظریفیم، نباشیم.

شرق: خارج بیخود کرد

به مناسبت اینکه ایرانی ها میهمان نوازند و رابطه ایران و خارج تازه درست شده و از آنجا که هر رفتی، یک آمدی دارد و الان چندماه است ایرانی ها رفته اند و هنوز خارجی ها نیامده اند و تازه خارجی ها چهارتا از فک وفامیلشان را فرستاده اند ایران یک سری بزنند و ببینند چندچند است و اوضاع چطوری است و هوای ایران بهشان می سازد یا نه و خلاصه به مناسبت اینکه ظریف توی خارج روزی سه بار می رفت روی بالکن تا قالیچه را تکان بدهد، منتها چون قالیچه خاک نداشت خودش را نشان می داد و هنوز خارجی ها روی بالکن ما نرفته اند و ظریف اصلا قول داده ایران را از روی بالکن نشان جان کری بدهد و به مناسبت اینکه الان خارج کلا ساکش را بسته که بیاید ایران، اسد الله عسگراولادی، که از کارکشته ترین تاجران سیاست مدار یا سیاست مداران تاجر تاریخ معاصر است، گفت: «تحریم ها هنوز لغو نشده و هنوز پولی نداریم و سفر هیأت های اروپایی به ایران «کار بیخودی» است».
دیالوگ
: ببخشید من عاشق ایرانم. پول هم دارم. تاجر هم هستم. خانواده ام هم عاشق کله پاچه هستند که از مهم ترین جلوه های فرهنگی ایرانیان است. اجازه می خواستم به ایران سفر کنم.
- بیخود کردی. اگه راست میگی برو پاتایا، بدبخت.
دیالوگ ٢
: ظریف جان شش ماه - حالا گفتن ندارد - خوردید خوابیدید، نمی خوای یه دعوت کنید ما هم بیاییم بالا چایی بزنیم تو بالکن؟
- شما بیخود کردید ما پول نداریم. بعد هم مگه پول هتل ما رو شما می دادی که حالا منت می ذاری؟
دیالوگ ٣
: این خبر رو خوندی که کاسبان تحریم (بی منظور) از برداشتن تحریم ها خوشحال نیستند؟ حالا چی کار کنیم؟
- من میگم ما که به تحریم عادت داشتیم این استادان عادت ندارند، پس تحریم ها برگرده سر جاش که استادان ناراحت نشوند.
دیالوگ ٤
:آی لایک ایران اند آی لاو یو هانی.
- بیخود بابا.

شرق : بازگشت غرورآفرین پول کثیف

به دلیل نبود زمان کافی برای دوران آمادگی پیش فصل و معرفی دیرهنگام سرمربی و قرار ندادن بازی های تدارکاتی مناسب متاسفانه ناهماهنگی هایی در تیم مجلس شورای اسلامی دیده می شود که ممکن است در ادامه فصل مشکلاتی را برای این قوه به وجود آورد. بعد از این که آقای رحمانی فضلی در مجلس حاضر شد و گفت پول کثیف چیه؟ من کجام؟ اینجا کجاست؟ و همه هم گفتند آفرین و یک وفاق ملی پیرامون این موضوع به وجود آمد و همه قبول کردند که پول کثیف در مسائل سیاسی کشور جریان ندارد یکهو آقای موید حسینی صدر، نماینده گریزپای و سرعتی خوی توپ را برداشت و ضمن نفوذ از جناح راست گفت: «از همین حالا برادر یکی از مجرمان معروف اقتصادی در تلاش برای کاندیدا شدن برای انتخابات آتی مجلس است.» نمایندگان دلسوز مجلس هر چی از پشت هیس و پیس می کردند که آقا بی خیال شو! نگو! گوش ایشان بدهکار نبود. همچنین تکل از پشت، کشیدن پیراهن و زدن سوت پایان بازی هم بی فایده می نمود چون حسینی صدر همچنان ادامه می داد: «این فرد (همان برادر مفسد زندانی) با پول مفسد اقتصادی در زندان در حال فعالیت انتخاباتی، تلاش برای خرید رای و ایجاد تیم های خبرسازی است.» با توجه به چرخش وحدت آفرین آقای رحمانی فضلی این سوال ایجاد می شود که حسینی صدر را در آینده چه می شود؟ الف) می گوید منظور من از مجرم اقتصادی همان جرم گیر اقتصادی بود که اتفاقا فعالیت آن برای اقتصاد مفید است و جِرم های اقتصاد را می گیرد. ب) می گوید من نگفتم مفسد زندانی، گفتم مفسد زیدانی که همان آقای ماتراتزی است که فحش ناموس داد و کله خورد. اصلا بحث من ورزشی بود، نمی دانم چرا سیاسی برداشت شد. ج) خرید رای و خبرسازی را هم که اصلا نگفته بودم. رسانه ها بد منعکس کردند. د) متاسفانه برخی نشریات خاص می خواهند این طور القا کنند که بنده نماینده دوره نهم مجلس هستم، در حالی که من حمیدرضا (حسینی) صدر، تحلیلگر سینما و فوتبال هستم، بگذارید فلاش بکی بزنیم به سال 1982، وقتی که پائولو روسی اون هت تریک به یادماندنی رو در مقابل برزیل می کنه ...در پایان

- یک نفر دیگر به اشتباه خود پی می برد و بار دیگر معلوم می شود که پول کثیف در کشور وجود ندارد.
- معلوم می شود خود رسانه ها پول کثیف را به شاهرگ انتخابات تزریق می کردند. لذا طبیعتا با آنها برخورد قاطع صورت خواهد گرفت.
- کیهان به عنوان یک رسانه خوب ردپای پول های کثیف را در اردوگاه مدعیان اصلاح طلبی پیدا می کند. انگار مجبور است.
- نماینده محترم خوی رفته رفته از تحلیل سینما و فوتبال خوشش می آید و بعد از مدتی از نمایندگی استعفا می دهد و واقعا به حمیدرضا صدر تبدیل می شود.
- ملیکا (با بازی مهناز افشار) و آریا (با بازی محمدرضا گلزار) با هم ازدواج می کنند.
- همه چیز به خوبی و خوشی به پایان می رسد و همه با هم ازدواج می کنند.
- برادر مفسد زندانی در انتخابات پیروز می شود، وارد مجلس شده و با فساد اقتصادی مبارزه می کند. برادرش (مفسد اصلی) از زندان خارج می شود و بعد از ابراز پشیمانی از کارهای زشتش ازدواج می کند و در مکانیکی آسید کامبیز مشغول کار شده و سر به راه می شود.
- متاسفانه نمی دانیم با وجود این که همه ازدواج می کنند چرا فساد همچنان باقی است و از بین نمی رود!

کیهان : دستگاه کنترل

گفت: اوباما می گوید دارایی های مسدود شده ایران 150میلیارد دلار است.
گفتم: لازم نیست اوباما بگوید. خودمان هم می دانیم.
گفت: ولی رئیس کل بانک مرکزی در مصاحبه تلویزیونی گفته است؛ میزان دارایی های بلوکه شده کشورمان 23 میلیارد دلار بیشتر نیست!
گفتم: یعنی کار به جایی رسیده که اوباما به نفع ما حرف می زند! و رئیس بانک مرکزی خودمان، هوای آنها را دارد؟!
گفت: مثل اینکه اصلا موضوع را نمی شناسند!
گفتم: چه عرض کنم؟! شخصی یک دستگاه تلویزیون خرید و فردای آن روز «کنترل» تلویزیون را به مغازه فروشنده برد و به او داد و گفت؛ این موبایل شما که توی کارتن تلویزیون جا مانده بود را پس آورده ام، آخه ما که مال حرام خور نیستیم!