جنگنده‌ای قدرتمند که شاید در آسمان ایران هم پرواز کند / عکس

کد خبر: ۸۳۵۹۱۰

تاریخ: ۲۰ خرداد ۱۴۰۵ - ۱۳:۰۴

به گزارش ایران اکونومیست؛ سوخو ۳۰ اس‌ام۲ نخستین بار در اوایل سال ۲۰۲۲ وارد خدمت شد و در حال حاضر در نیروی دریایی و نیروهای هوافضای روسیه و همچنین نیروی هوایی بلاروس خدمت می‌کند. این جنگنده توانمندی رزمی پیشرفته نسل «+۴» را ارائه می‌دهد که به مراتب برتر از نسخه‌های اولیه طراحی سوخو ۳۰ در دهه ۱۹۹۰ است.

براساس گزارش militarywatchmagazine، ‌ جنگنده‌ سوخو ۳۰ یکی از خریدهای احتمالی ایران است که شاید روزی وظیفه حفاظت از آسمان کشور را به عهده بگیرد.

سوخو ۳۰ اس‌ام۲ با پیکربندی دو سرنشینه طراحی شده که در آن، هر دو خدمه می‌توانند به طور فعال در عملیات‌های رزمی مشارکت کنند. این جنگنده پلتفرمی بسیار متوازن برای عملیات‌های ضربتی و برتری هوایی و همچنین برای فرماندهی و هدایت هوابرد است. طرح سوخو ۳۰ از اواخر دهه ۱۹۸۰ به عنوان یک هواپیمای فرماندهی و کنترل برای هماهنگی گروه‌هایی از هواپیماها در مسافت‌های طولانی تعریف شد؛

به طوری که سرنشین دوم حسگرها، تسلیحات و ارتباطات را مدیریت می‌کند، در حالی که خلبان روی پرواز تمرکز دارد. پیشگام این توانمندی، رهگیر «میگ ۳۱» در اوایل دهه ۱۹۸۰ بود و برد بسیار طولانی و مجموعه حسگرهای قدرتمند سوخو ۳۰، آن را به طور مشابه برای چنین نقش‌هایی بهینه‌سازی کرده است. بنابراین، حتی تعداد کمی از این جنگنده‌ها نیز می‌تواند به عنوان یک شتاب‌دهنده توان رزمی برای ناوگان قدیمی ایران عمل کند.

سوخو ۳۰ اس‌ام۲ نشان‌دهنده یک نوسازی بزرگ در این پلتفرم است که قابلیت‌های طراحی سوخو ۳۰ را به قابلیت‌های جنگنده برتری هوایی «سوخو ۳۵» نزدیک‌تر می‌کند؛ این امر عمدتا از طریق یکپارچه‌سازی همان موتورهای «AL-۴۱F-۱S» صورت گرفته که به طور چشمگیری رانش، شتاب، برد کشف رادار و اثربخشی کلی رزمی را بهبود می‌بخشد و در عین حال، هزینه‌های عملیاتی و نیازهای تعمیر و نگهداری را کاهش می‌دهد. خروجی قدرت بسیار بیشتر این موتورها می‌تواند از سیستم‌های اویونیک، حسگرها و سامانه‌های جنگ الکترونیکِ پرمصرف‌تر پشتیبانی کند و پتانسیل رشد بالاتری را برای زیرسیستم‌های آینده، مانند سلاح‌های انرژی هدایت‌شونده فراهم سازد.

از منظر توانمندی کلی، بهترین نگاه به سوخو ۳۰ اس‌ام۲ این است که آن را همتای دو سرنشینه سوخو ۳۵ بدانیم؛ جتی که برد طولانی، ظرفیت حمل تسلیحات سنگین، حسگرهای پیشرفته، مانورپذیری فوق‌العاده و ظرفیت بالای تقسیم کار میان خدمه را به گونه‌ای با هم ترکیب کرده است که انواع بسیار معدودی از جنگنده‌ها در جهان می‌توانند با آن رقابت کنند. قدرت رادار، برد و مانورپذیری این جنگنده به طور قابل‌توجهی برتر از هر نوع جنگنده غربی است.

طراحی سوخو ۳۰ اس‌ام۲ مرز بین یک جنگنده، هواپیمای ضربتی و یک پست فرماندهی کوچک هوابرد را کم‌رنگ می‌کند. در طول ماموریت‌های برد بلند، افسر سیستم‌های تسلیحاتی در کابین عقب می‌تواند وضعیت تاکتیکی را زیر نظر داشته باشد، پیوندهای داده (دیتالینک‌ها) را مدیریت کند، با کنترلرهای زمینی هماهنگ شود و در تخصیص اهداف به سایر هواپیماها کمک کند. این قابلیت به ویژه در مناطق وسیعی مانند خاورمیانه و اقیانوس هند بسیار ارزشمند است. برد این جنگنده به شکل معناداری طولانی‌تر از هر نوع جنگنده دیگری است که توسط کشورهای خاورمیانه بکار گرفته می‌شود. ظرفیت فوق‌العاده این جنگنده در حمل تسلیحات بزرگ به آن اجازه می‌دهد تا از موشک‌های غول‌پیکری مانند «R-۳۷M» استفاده کند؛ موشکی که برد درگیری ۳۵۰ کیلومتری دارد و می‌تواند تهدیدی جدی برای اهدافی مانند هواپیماهای سوخت‌رسان و بمب‌افکن‌های استراتژیک باشد.

از آنجا که سوخو ۳۵ چندین دهه بعد طراحی شد، بسیاری از سیستم‌های آن از همان ابتدا یکپارچه‌سازی شده بودند، برخلاف سوخو ۳۰ اس‌ام۲ که این سیستم‌ها از طریق مدرن‌سازی به آن اضافه شدند؛ این امر منجر به وزن کمتر، پیچیدگی کمتر و عملکرد کلی تا حدودی بهتر در سوخو ۳۵ شده است. کابین خلبان، سیستم‌های ماموریتی و مجموعه جنگ الکترونیک سوخو ۳۵ بر پایه یک فلسفه طراحی واحد و منسجم ساخته شده‌اند،

نه اینکه در طول چندین نسل ارتقا تکامل یافته باشند. با این حال، تخمین زده می‌شود که سوخو ۳۰ اس‌ام۲ حدود ۸۵ تا ۹۵ درصد از بسیاری از قابلیت‌های سوخو ۳۵ را ارائه می‌دهد، در حالی که یک سرنشین دوم را فراهم کرده و اغلب هزینه خرید و عملیاتی کمتری دارد.