چرا پلتفرمها و پیام رسان های داخلی، بلای جان اینترنت شده اند؟

کاربر در غرب شهر است، لوکیشن، او را در شرق شهر نشان می دهد

کد خبر: ۸۳۵۹۰۵

تاریخ: ۲۰ خرداد ۱۴۰۵ - ۱۲:۵۵

به گزارش ایران اکونومیست؛ ضرب‌المثلی هست که می‌گوید «تره کاشتیم که قاتق نان‌مان شود، بلای جان‌مان شد»، به‌طور دقیق مصداق همین اینترنت موجود در ایران است.

این پدیده ناقص‌الخلقه که چون انگشت ششمی در روح جامعه فرو رفته است در شرایط قرن بیست و یکم به جای اینکه یک وسیله گره‌گشا و رنج‌زدا باشد به یک موجود رنج‌افزا و زجر آفرین بدل گشته است.

فیلترینگِ شبکه‌ها و پیام‌رسان‌های بیگانه‌ای چون یوتوپ، تلگرام و اینستاگرام و قطع ارتباط با جهان، تکلیف بسیاری از صاحبان مشاغل اینترنتی را روشن کرد و آنها را از برزخ بلاتکلیفی به جهنم بیکاری فرستاد اما کاربران اینترنت داخلی، دچار یک ناقص‌الخلقه‌ای گشته‌اند که حقوق شهروندی را به هیچ گرفته و آرام و بی‌خیال روزگار می‌گذراند.

آموزش مجازی مدارس و دانشگاه‌ها و موسسات خصوصی آموزشی در حالی بر بستر اینترنت و فیبر نوری شکل گرفته‌ است که ثباتی در جریان اطلاعات وجود نداشته و سوسوی صفر و یک، گاهی دانش‌آموزان و دانشجویان را از کلاس به بیرون پرتاب کرده تا حظ مردم آزاری بر جان این ناقص‌الخلقه بنشیند، همانند لذتی که کودکان شرور در نواختن زنگ خانه‌ها و فرار پس از آن در بعد از ظهر تابستانی تجربه می‌کرده‌اند.

کاربران هنگام ارتباط با یک مخاطب در پیام‌رسان‌های داخلی بعد از ارسال یک پیام یا حین ارسال یک فایل، بارها با عبارت «در حال اتصال» مواجه شده و در صورت عجله با رنجی مواجه می‌گردند که چاپارهای خسته عهد سنت با آن دست و پنجه نرم نکرده بودند.
هنگام استفاده از نشان‌یاب‌ها، اختلال در اینترنت می‌تواند به مسیردهی اشتباه منجر شده و شما را به جای غرب به شرق یک شهر بکشاند یا اینکه در انبوهی از ترافیک و شلوغی رها کرده و سعی مجدد در ارتباط را خواستار شود؛ در این میان کار نرم‌افزارهای مسیریاب همانند راننده تاکسی است که مسافر خود را به مقصد نرسانده، در وسط یک شهر بزرگ رها کرده و می‌رود.

در عملیات خرید و فروش و امور بانکی، اینترنتِ نااهل می‌تواند پدید آورنده تراکنش‌های ناموفق بسیاری باشد و چه بسا در دست‌اندازهای اینترنتی داخلی پول‌های زیادی گم شود و جست‌وجو برای یافتن آن در فضای مجازی زمان زیادی از شهروندان را تلف نماید. بارگیری و بارگذاری اطلاعات در دامن این موجود ناقص، گاهی چنان به اتلاف وقت منتهی می‌شود که «مارسل پروست»ی را باید به کار گرفت تا زمان از دست رفته از عمر شهروندان ایرانی را جست‌وجو کند.

سال‌هاست که با توسعه روزافزون علم و فناوری زمزمه‌هایی از پیشرفت شتابان فناوری ارتباطات راه دور به گوش می‌رسد و قرار است بشریت با شگفتانه‌هایی مواجه شود که طی آن می‌توان مسافران را در یک اتاقکی فشرده ساخته و با زدن دکمه ارسال آنها را به دست فیبرنوری سپرده تا در نقطه‌ای دیگر از جهان در آن سوی سرزمین‌ها و اقیانوس‌ها فرود آیند و با خروج از فشرده‌سازی به چشم به هم زدنی طی‌الارض نمایند.
همچنین با پزشکی، جراحی و درمان از راه دور می‌توان در یک سوی جهان بیماری را ‌خواباند و در سوی دیگر تیغ جراحی را به دست پزشکی ‌سپرد تا با واسطه فیبرنوری و جریانات صفر و یکی، بهبودی حاصل گردیده و رنجی از دوش بیماری برداشته شود و همه این پیشرفت‌ها برای زندگی بهتر به کمک یک شبکه جهان‌گسترِ اهل و قوی امکان‌پذیر است. در شرایطی که اینترنت کشور ما به اضافه وزن  دچار شده و یک پدیده ناقص‌الخلقه سرگردان را به جا گذاشته است استفاده از نوآوری و فناوری‌های ذکر شده چیزی جز فاجعه به بار نخواهد آورد.

تصور کنید در حین فرآیند فشرده‌سازی و ارسال مسافران، اینترنت دچار اختلال گردد پس ناگزیر با گمشدگانی مواجه خواهیم بود که در عالم مجازی به وادی نیستی رسیده‌اند یا در عمل جراحی از راه دور، نوسان اینترنت موجب برش قلب به جای کلیه شود و عمل رنج‌زدا خود عامل زایش رنجی دیگر گردد.

جهان امروز در حالی با فناوری ارتباطات و اطلاعات در جهت بهبود روش‌های زندگی و آسایش انسان‌ها مواجه است که در کشور ما در بستر یک اینترنت ناقص و سرگردان، رنج‌ شهروندان رو به فزونی بوده و اشک‌های جاری شده دانش‌آموزان به خاطر قطع مکرر ارتباط و زجرهای به جان نشسته در نتیجه تراکنش‌های ناموفق یا سرگردانی منتج از خطای مسیریاب‌ها، به انباشت مکرر حق‌الناس بر گردن کسان بسیاری منتهی می‌شود و شهروندان در جست‌وجوی زمان از دست رفته و لحظه‌های پایمال شده به کلنجار رفتن با این ناقص‌الخلقه کم تحرک ادامه می‌دهند.