«مونالیزا» داروی لاغری نیاز دارد؟

درک ما را از اینکه دقیقا چه چیزی جذاب است

کد خبر: ۸۳۵۱۴۰

تاریخ: ۰۶ خرداد ۱۴۰۵ - ۱۵:۴۳

به گزارش ایران اکونومیست؛ کارشناسان می‌گویند، رشد تصاعدی استفاده از داروهایی مانند «مانجارو»، درک ما را از اینکه دقیقا چه چیزی جذاب است، تغییر می‌دهد.

«مونالیزا» مشهورترین پرتره‌ای است که تاکنون نقاشی شده و میلیون‌ها نفر هر ساله برای تحسین لبخند رمزآلود او به موزه هجوم می‌آورند اما به گفته برخی کارشناسان، مونالیزا علاوه بر زیبا بودن، به طرز جدی اضافه‌وزن داشت.

اکنون این سوال مطرح شده است که تصوراتمان از زیبایی هنری در دوره و زمانه داروهای لاغری مانند «Wegovy» و «Mounjaro»‌ ما را به کجا می‌برد و آیا در آینده، چهره مشهور به «چهره GLP-1» می‌تواند موضوع زیبایی هنری برای تصویرگری‌های مدرن شود یا خیر؟

«گاردین»‌ نوشت: هنر معاصر اغلب موضوع داغ زیبایی‌شناسی، تصویر بدن و سلامت را به تصویر می‌کشد؛ حتی بسیاری از نقاشان و عکاسان آثاری خلق کرده‌اند که جراحی پلاستیک در آن‌ها به نمایش درآمده است. اما محققان معتقدند رشد تصاعدی استفاده از آمپول‌های لاغری، درک ما از زیبایی را تغییر می‌دهد و احتمال دارد آثار هنری آینده، افراد لاغری با چهره‌های فرورفته را به تصویر بکشند که به دلیل مصرف داروهای GLP-1 به سرعت وزن کم کرده‌اند.

پروفسور«رزالیند گیل»(Rosalind Gill)، عضو آکادمی بریتانیا و استاد کالج «گلداسمیت»، گفت: «در حالی که چهره GLP-1 اغلب منفی تلقی می‌شود اما انسان‌ها این ظرفیت را دارند که زیبایی را در انواع چهره‌ها و بدن‌ها بپذیرند و ویژگی‌های چهره GLP-1 با آن ظاهر توخالی در حال محبوب شدن است؛ درست همانطور که چهره «شیک هروئینی» در دهه ۱۹۹۰ و پیش از آن برخی تصاویر از افراد مبتلا به ایدز به عنوان ایده‌آل‌های زیبایی بازتعریف شدند.»

این کارشناس افزود: «به این وضعیت،‌ یک فرهنگ مصرف‌گرایی سیری‌ناپذیر را نیز اضافه کنید که در آن برندها مدام به دنبال ظاهر جدیدی هستند که به ما بفروشند و در این صورت کاملا ممکن است که نوعی از ظاهر GLP-1 به یک ایده‌ال فرهنگی جدید تبدیل شود که در هنر نیز منعکس خواهد شد.»

پرفسور «گیل» پس از تحقیقات دکتر «مایکل یافی»، متخصص غدد کودکان در دانشگاه تگزاس که نتیجه آن در «کنفرانس چاقی»(European Congress on Obesity ) واقع در استانبول ارائه شد، اینطور پیش‌بینی کرده است.

اما دکتر «یافی» گمان می‌کند که با وجود اینکه برخی از هنرمندان به ویژه «فرناندو بوترو»، نقاش فقید کلمبیایی هنوز اندام‌های سنگین را به تصویر کشیده‌اند، داروهای لاغری بر نحوه به تصویر کشیدن افراد در آثار هنری تاثیر خواهند گذاشت.

او به کنفرانس گفت: «فکر می‌کنم با افزایش تعداد افرادی که از این داروها استفاده می‌کنند، چهره GLP-1 در هنر به تصویر کشیده خواهد شد. صورت به دلیل کاهش سریع چربی در گونه‌ها، شقیقه‌ها و نواحی زیر چشم می‌تواند ظاهری پیر یا خسته پیدا کند. من مطمئن هستم که اگر پیکاسو امروز زنده بود، آن را نقاشی می‌کرد.»

«یافی» افزود: درک این موضوع که تعریف جامعه از زیبایی بدن تغییر کرده است، به پزشکان کمک می‌کند تا بتوانند خدمات مراقبتی بهتری ارائه کنند.

این پزشک گفت: «اگر پزشکان ببینند که چاقی برای قرن‌ها یک چیز مثبت تلقی می‌شده است، این به آنها کمک می‌کند تا قضاوت‌گر نباشند و بیشتر همدلی کنند.»

فرشته‌های تپل در هنر رنسانس یا شخصیت‌های بسیاری از نقاشی‌های «روبنس» و «رنوار» نشان می‌دهند که افراد دارای اضافه‌وزن و چاق به طور تاریخی در هنر به صورت مثبت به تصویر کشیده می‌شدند. چاقی نشانه ثروت، جایگاه بالا و تندرستی دیده می‌شد.

«یافی» گفت: «مردان قوی، رهبران، خانواده‌های سلطنتی، افراد مذهبی، افراد بلندپایه در جامعه با شاخص توده بدنی بالا به تصویر کشیده می‌شدند. زنان زیبا و مدل‌ها نیز با شاخص توده بدنی بالا به تصویر کشیده می‌شدند.»

تا نیمه دوم قرن بیستم، زمانی که دانشمندان چربی‌های اشباع شده، چربی‌های ترانس و ارتباط آن‌ها را با اختلالات متابولیک و قلبی- عروقی کشف کردند، روند تغییر در به تصویر کشیدن چهره و بدن در هنر آغاز شد.

«یافی» توضیح داد: «این موضوع به تشویق تصاویر مردان و زنان لاغر و اغلب به طرز غیر واقعی لاغر و از طرفی به نکوهش چاقی منجر شد. ناگهان افراد لاغر،  زیبا شدند و زنانی که برای قرن‌ها الهام‌بخش هنرمندان بودند، دیگر جذاب تلقی نمی‌شدند. برخی دانشمندان معتقدند مونالیزای لئوناردو داوینچی بسیار ناسالم بود و او در شاخص توده بدنی، کلسترول و کم‌کاری شدید تیروئید خود مشکل داشت.»

«یافی» افزود: «اما ما نمی‌دانیم چراکه نمی‌توانیم به گذشته برگردیم و تشخیص دهیم؛ ما فقط داریم ویژگی‌های ظاهری او را تحلیل می‌کنیم.»