کلیدهای فیزیکی لوکس‌تر از نمایشگرهای بزرگ لمسی

کد خبر: ۸۳۴۶۳۷

تاریخ: ۲۶ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۰۹:۲۸

تا چند سال پیش هرچه نمایشگر بزرگ‌تر بود، خودرو مدرن‌تر به نظر می‌رسید. اما حالا برخی از لوکس‌ترین برندهای جهان در حال بازگرداندن چیزی هستند که زمانی قدیمی به نظر می‌رسید: دکمه‌های واقعی.

به گزارش ایران اکونومیست،  در جهانی که صفحه نمایش‌ها تقریبا به هر گوشه‌ای از زندگی روزمره نفوذ کرده‌اند، شاید عجیب به نظر برسد اگر بگوییم آینده لوکس‌ گرایی در فناوری ممکن است در فاصله گرفتن از همین صفحه‌ها نهفته باشد. از تلفن‌های هوشمند و ساعت‌های دیجیتال گرفته تا داشبورد خودروها، نمایشگرها به زبان مشترک فناوری مدرن تبدیل شده‌اند. با این حال، نشانه‌هایی در حال ظهور است که نشان می‌دهد در برخی حوزه‌ها به‌ ویژه در صنعت خودرو لمس واقعی و کنترل‌های فیزیکی دوباره در حال تبدیل شدن به یک امتیاز لوکس هستند.

عصر نمایشگرهای بزرگ

در دو دهه گذشته، نمایشگرها به یکی از مهمترین عناصر طراحی کابین خودرو تبدیل شده‌اند. آنچه در ابتدا یک فناوری لوکس و آینده‌نگرانه به نظر می‌رسید، امروز تقریبا به استاندارد صنعت تبدیل شده است. نخستین سیستم‌های مالتی مدیا در اواخر دهه ۱۹۹۰ تجربه‌ای شگفت‌ انگیز محسوب می‌شدند، فناوری‌ای که حس ورود به آینده را القا می‌کرد.

با گذشت زمان، شرکت‌هایی مانند ب‌ ام‌ و با معرفی سیستم iDrive مفهوم رابط کاربری دیجیتال در خودرو را گسترش دادند. بعدها تسلا با قرار دادن نمایشگرهای بزرگ مرکزی در داشبورد استاندارد جدیدی در طراحی کابین ایجاد کرد، الگویی که بسیاری از خودروسازان دیگر نیز از آن پیروی کردند. ولوو، مرسدس‌ بنز و بسیاری از برندهای تولید انبوه نیز به‌سرعت این مسیر را ادامه دادند.

چرا لوکس‌ترین برندها عجله نکردند؟

جالب آنکه بسیاری از لوکس‌ترین خودروسازان جهان در ابتدا پیشگام موج نمایشگرهای بزرگ نبودند. بخشی از این موضوع به ساختار اقتصادی صنعت خودرو بازمی‌گردد. توسعه نرم‌ افزارها و سیستم‌های پیچیده دیجیتال هزینه‌های هنگفتی داشته و معمولا شرکت‌های تولید انبوه با تیراژ بالا منابع مالی بیشتری برای چنین پروژه‌هایی در اختیار دارند.

در سال‌های اولیه رواج نمایشگرها، حتی برندهایی مانند استون‌ مارتین برای برخی سیستم‌های داخلی خود به فناوری ولوو متکی بودند. رولزرویس نیز همچنان از زیرساخت‌های فنی ب ام و بهره می‌برد، البته با بازطراحی و مهندسی مجدد برای هماهنگی با استانداردهای خاص این برند.

اما در همان زمان، سازندگانی مانند رولزرویس و بنتلی به نکته‌ای اساسی پی بردند: در جهانی که فناوری دیجیتال همه‌جا حاضر است، توانایی فاصله گرفتن از آن خود به یک امتیاز لوکس تبدیل می‌شود.

به همین دلیل در بسیاری از مدل‌های این برندها، نمایشگرها می‌توانند به‌طور کامل پنهان شوند و جای خود را به مجموعه‌ای از کنترل‌های مکانیکی دقیق بدهند. دکمه‌ها، کلیدها و اهرم‌هایی که با فلزات باکیفیت ساخته شده و تجربه‌ای کاملا مینیمال و ملموس ایجاد می‌کنند.

ارزش لمس‌ پذیری

طراحان صنعتی از این تجربه با عنوان Tactility یا «لمس‌ پذیری» یاد می‌کنند. این مفهوم به کیفیتی اشاره دارد که کاربر هنگام تعامل با یک شی واقعی احساس می‌کند. احساسی که هیچ رابط کاربری دیجیتال نمی‌تواند به‌طور کامل بازتولید کند.

دریچه‌های هوای فلزی در بنتلی یا کلیدهای دقیق در رولزرویس تنها ابزارهای کنترلی ساده نیستند بلکه بخشی از هویت برند هستند. ساخت چنین قطعاتی ممکن است از نظر مهندسی ساده‌تر از توسعه نرم‌ افزارهای پیچیده باشد، اما فرآیند تولید دقیق و مواد باکیفیت مورد استفاده در آن‌ها هزینه بالایی دارد و همین امر به حس لوکس بودن می‌افزاید.

از سوی دیگر، نمایشگرها به مرحله‌ای رسیده‌اند که تفاوت میان آن‌ها به‌سختی قابل تشخیص است. در سطحی مشخص از وضوح تصویر و کیفیت گرافیکی، دیگر تمایز قابل‌ توجهی میان صفحه‌ نمایش یک برند لوکس و یک برند اقتصادی وجود ندارد. در چنین شرایطی، نمایشگر دیگر نمی‌تواند به‌تنهایی نماد برتری باشد.

محدودیت‌های صنعت

با این حال، حذف کامل نمایشگرها از خودروهای مدرن تقریبا غیرممکن است. الزامات ایمنی، سیستم‌های اطلاعاتی، ناوبری، ارتباطات و انتظارات مشتریان باعث شده‌اند که نمایشگرها به بخشی جدایی‌ ناپذیر از خودروهای امروزی تبدیل شوند.

برای خودروسازان تولید انبوه، استفاده از یک نمایشگر مشترک و شخصی‌ سازی نرم‌ افزاری آن بسیار مقرون‌ به‌ صرفه‌تر از طراحی ده‌ها نوع داشبورد با مجموعه‌های پیچیده‌ای از دکمه‌هاست. در غیر این صورت، خطر ایجاد کابین‌هایی با انبوهی از کلیدهای پراکنده نیز وجود دارد که تجربه کاربری را پیچیده‌تر می‌کند.

نشانه‌های یک تغییر

با وجود این محدودیت‌ها، در بالاترین سطح صنعت خودرو نشانه‌هایی از بازگشت به طراحی‌های مکانیکی و لمسی دیده می‌شود.

در خودروی فوق‌لوکس بوگاتی Tourbillon، مجموعه ابزار پشت فرمان با همکاری ساعت‌سازان سوئیسی طراحی شده و بیشتر به یک شاهکار ساعت‌سازی شباهت دارد تا یک صفحه‌نمایش دیجیتال. در فراری Purosangue و برخی پروژه‌های جدید فراری نیز تلاش شده است تا عناصر دیجیتال پشت لایه‌هایی از طراحی مکانیکی و بصری پنهان شوند.

اگر این روند به‌تدریج به خودروهای ارزان‌تر نیز منتقل شود، شاید آینده طراحی کابین به سمت ترکیبی هوشمندانه از فناوری دیجیتال و کنترل‌های فیزیکی حرکت کند. جایی که نمایشگرها نقش اطلاعاتی دارند، اما تجربه اصلی تعامل همچنان از طریق لمس واقعی شکل می‌گیرد.