نامه‌ای به بهار: دوستدار تو، «ون‌گوگ»!

کد خبر: ۸۳۲۸۱۸

تاریخ: ۱۰ فروردين ۱۴۰۵ - ۰۹:۴۶

بهار برای خیلی‌ها فقط یک فصل است، اما برای «ون‌گوگ» نمادی از روشنایی‌ بود که از دل تاریکی عبور می‌کرد. او در میان سال‌هایی پر از تلاطم، تنهایی و کشمکش‌های درونی، چیزی فراتر از زیبایی و درحقیقت نشانه‌ای از امید را در شکوفه‌ها، شاخه‌های ظریف و باغ‌های گل می‌دید. نقاشی‌های بهاری ون‌گوگ فقط تصویری از طبیعت نیستند، این نقاشی‌ها روایت‌هایی زنده از مقاومت و بازگشت روشنایی‌اند.

به گزارش ایران اکونومیست، بهار و شکوفه‌هایش برای «ونسان ون‌گوگ» الهام‌بخش نقاشی‌هایی با زیبایی چشمگیر بودند. مجموعه آثار بهاری این هنرمند به قدری خیره‌کننده‌اند که اغلب دشواری‌هایی را که او هنگام خلقشان با آن‌ها روبه‌رو می‌شد پنهان می‌کنند. بهار شاید به عنوان نمادی برای حیات دوباره، بیش‌ازحد استفاده‌شده باشد، اما دلیلی دارد که همچنان پایدار مانده است. «ون‌گوگ» با گل‌ها، باغ‌های شکوفه‌زده و شاخه‌های ظریفی که نقاشی کرده است، به ما یادآوری می‌کند که تاریکی زمستان سرانجام جای خود را به درخشش بهاری می‌دهد.

در ادامه ۱۰ نقاشی از «ونسان ون‌گوگ» را تماشا می‌کنید که بهار را ستایش می‌کنند.

۱. «لاله‌های واژگون در گلدان مسی»(Imperial Fritillaries in a Copper Vase) سال ۱۸۸۷

دو سالی که «ون‌گوگ» در پاریس گذراند، نقطه عطف بزرگی در حرفه کوتاه اما درخشان او بود. او در سال ۱۸۸۶ به پاریس رفت تا با برادرش به نام «تئو» که در خرید و فروش آثار هنری فعالیت داشت، زندگی کند و در فضای آوانگارد پاریسی غرق شود. این دسته‌گل گذار از طیف رنگ‌های تیره سبک دوران ابتدایی فعالیت هنری او به تصاویر رنگارنگی را که امروزه از او می‌شناسیم نشان می‌دهد.

۲. «دسته‌گل در گلدان آبی»(Bouquet of Flowers in a Blue Vase) سال ۱۸۸۷

این تابلو نقاشی هم همچون «لاله‌های واژگون در گلدان مسی» یکی از مجموعه حدودا  ۳۰ عددی نقاشی‌های طبیعت بی‌جان است که ون‌گوگ هنگام زندگی در پاریس (مارس ۱۸۸۶ تا فوریه ۱۸۸۸) خلق کرد. او با استفاده از گل‌های ارزان بازار، تحت تأثیر امپرسیونیسم و نئوامپرسیونیسم، با پالت‌های روشن‌تر نقاشی کرد.

نقاشی کردن گل‌ها اغلب جایگزینی برای مدل‌های انسانی بود، چراکه ون‌گوگ به‌ندرت توانایی مالی پرداخت هزینه به مدل‌های انسان را داشت. او در نامه‌ای به خواهرش نوشت که در آن دوره «تقریبا چیزی جز گل‌ها» را نقاشی نمی‌کرد. این نقاشی طبیعت بی‌جان شامل یاس بنفش، شقایق و گل‌های مینای چمنی است که در اروپا عمدتا با بهار مرتبط‌اند.

۳. «زوج‌های عاشق در باغ/ میدان سن پیر»(Garden with Courting Couples: Square Saint-Pierre) سال ۱۸۸۷

چنین صحنه‌هایی موضوعی محبوب برای نقاشان امپرسیونیست بودند که اغلب زندگی مدرن را به تصویر می‌کشیدند. این صحنه در باغی عمومی به تصویر کشیده شده است و حال و هوای یک طبیعت زیبا و خنک را القا می‌کند.

۴. «درختان صورتی هلو» (Pink Peach Trees  /Souvenir de Mauve) سال ۱۸۸۸

«ون‌گوگ» در جست‌وجوی ساختن حرفه‌ هنری تازه در جنوب فرانسه در سال ۱۸۸۸ میلادی به «آرل»  نقل مکان کرد. او در هوایی سرد و یخ‌زده رسید، اما باغ‌های میوه اطراف شهر شکوفه زدند. او با شور فراوان ده‌ها درخت میوه، از جمله هلو، گلابی، آلو و زردآلو را نقاشی کرد. ون‌گوگ با سرعت در فضای باز و در سبکی که تحت تاثیر چاپ‌های چوبی ژاپنی بود، نقاشی می‌کرد.

۵. «درخت کوچک گلابی شکوفه‌زده»(Small Pear Tree in Blossom) سال  ۱۸۸۸

این درخت پرشکوفه ظریف بخشی از همان موج خلاقانه‌ای است که پس از ورود ون‌گوگ به «آرل» آغاز شد. او به امید یافتن شرایطی که به رشد هنری‌اش کمک کند و همچنین برای ایجاد جامعه‌ای از هنرمندان به آنجا نقل مکان کرد و حتی دعوت سرنوشت‌سازی از «پل گوگن» به عمل آورد. این جابه‌جایی از نظر هنری بسیار پربار بود، چراکه ون‌گوگ در مدت حدودا یک‌ساله آثار بسیاری از جمله برخی از مشهورترین نقاشی‌های حرفه‌اش را خلق کرد.

این بوم برای خانواده ون‌گوگ بسیار خاص بود. خواهرزن ون گوگ برای او نوشت که نوزاد تازه‌متولدشده‌اش شیفته این نقاشی شده و این نقاشی‌ بالای تخت آن‌ها آویزان شده بود.

۶. «شاخه شکوفه بادام در لیوان به همراه کتاب»(Blossoming Almond Branch in a Glass with a Book) سال ۱۸۸۸

ون‌گوگ نسخه‌های بسیاری از این موضوع را نقاشی کرد. او باغ‌های وسیع شکوفه‌زده و  نقاشی‌های طبیعت بی‌جان صمیمی کوچکی مانند این نقاشی را خلق کرد که رنگ و زیبایی ساده یک شاخه را ستایش می‌کنند. درخت بادام یکی از نخستین درختانی است که در بهار شکوفه می‌دهد.

ون‌گوگ این نقاشی را به خواهرش برای بیست‌وششمین سالگرد تولدش هدیه داد. او بعدها دوباره به این موضوع در یکی از مشهورترین شاهکارهایش یعنی «شکوفه بادام» بازگشت.

۷. «درختان هلوی شکوفه‌زده»(Peach Trees in Blossom) سال ۱۸۸۹

ون‌گوگ مجموعه‌ای از مناظر را درست پیش از آنکه داوطلبانه وارد آسایشگاه «سن رمی» شود نقاشی کرد.  در این نقاشی درختان هلوی شکوفه‌دار را در برابر تپه‌های آهکی جنوب آرل می‌بینیم.

۸. «نمایی از آرل، باغ‌های شکوفه‌زده»(View of Arles, Flowering Orchards) سال ۱۸۸۹

سه تنه درخت که این ترکیب‌بندی را آغاز می‌کنند، این اثر را به یکی از منحصربه‌فردترین نقاشی‌های ون‌گوگ از باغ‌های شکوفه‌دار تبدیل کرده‌اند.

پشت تنه‌های جوانه‌زده، درختان شکوفه‌دار با رنگ‌هایی نرم‌تر و روشن‌تر نقاشی شده‌اند و عمق ایجاد می‌کنند. این اثر ترکیبی از اصالت و مهارت استثنایی ون‌گوگ است.

۹. «زنبق»(Irises) سال ۱۸۸۹

یکی از نخستین بوم‌هایی که در طول اقامت یک‌ساله ون‌گوگ در سن‌رمی نقاشی شد، «زنبق» است که همواره یکی از آثار بسیار تاثیرگذار او به شمار می‌رود. او در میان کشمکش‌های شدید با مشکلات سلامت روان، از زنبق‌هایی الهام گرفت که آن بهار به‌طور قابل توجه در باغ آسایشگاه شکوفا شده بودند.

۱۰. «شکوفه بادام»(Almond Blossom) سال ۱۸۹۰

این نقاشی که زمانی خلق شد که ون‌گوگ در آسایشگاه سن‌رمی زندگی می‌کرد، یکی از مشهورترین آثار اوست.

«ون‌گوگ» این تابلو نقاشی را در فوریه سال ۱۸۹۰ در «سن ـ رمی ـ دو ـ پروانس» واقع در فرانسه نقاشی کرد. با آغاز فصل بهار، شکوفه‌های درخت‌های بادام در این منطقه شکفته بودند. رنگ سفید گلبرگ‌های شکوفه‌ها منظره زیبایی در تضاد با هوای سرد و آسمان آبی ایجاد کرده بود و این تصویر از دوباره زنده شدن و آغاز یک زندگی جدید دقیقا همان چیزی است که «ون‌گوگ» در تابلو نقاشی «شکوفه بادام» به تصویر کشیده است.

«ون‌گوگ» تابلو نقاشی «شکوفه بادام» را به مناسبت تولد برادرزاده‌اش نقاشی کرد. «تئودوروس ون‌گوگ» که بیشتر با نام «تئو» شناخته می‌شود نام فرزندش را «ونسان ویلم ون‌گوگ» گذاشت و این نقاش هلندی را به قدری تحت تاثیر قرار داد که این تابلو نقاشی را به برادرش هدیه داد.