یوگا، تای‌چی، پیاده‌روی و جاگینگ؛ یارانی همراه در جنگ با بی‌خوابی

یافته‌های یک پژوهش نشان می‌دهد که یوگا، تای‌چی، پیاده‌روی و جاگینگ (دویدن آرام) بهترین اَشکال ورزش برای بهبود کیفیت خواب و کاهش بی‌خوابی هستند.

کد خبر: ۸۲۲۳۶۸

تاریخ: ۲۹ تير ۱۴۰۴ - ۰۸:۳۵

به گزارش گروه علمی ایران اکونومیست، وبگاه مدیکال نیوز در گزارشی آورده است:

پژوهشگران دریافته‌اند که می‌توان از ورزش به‌عنوان یک راهبرد درمانی اولیه برای الگوهای خواب ضعیف (هنگامی که فرد به طور منظم خواب کافی و با کیفیت ندارد) استفاده کرد.

آن‌ها خاطرنشان می‌کنند که شیوع بی‌خوابی که با مشکل دیر به‌خواب رفتن، بیدار شدن‌های مکرر در طول شب و بیدار شدن زودهنگام و ناتوانی در به‌خواب رفتن مجدد مشخص می‌شود، از ۴ تا ۲۲ درصد متغیر است.

این مشکل با افزایش خطرات ناشی از بیماری‌های مختلف سلامت روان و جسمی، از جمله زوال عقل و بیماری‌های قلبی‌عروقی مرتبط است.

به گفته پژوهشگران، درمان‌های دارویی برای بی‌خوابی، بدون عوارض جانبی نیستند و درمان شناختی رفتاری (CBT)، هر چند مؤثر است، اما به دلیل کمبود درمانگران آموزش‌دیده همیشه در دسترس نیست.

مجموعه‌ای از پژوهش‌های نوظهور نشان می‌دهد که ورزش مفید است، اما دستورالعمل‌های فعلی مشخص نمی‌کنند که کدام نوع ورزش ممکن است بیشترین فایده را داشته باشد؛ بنابراین، پژوهشگران تصمیم گرفتند با مشخص‌کردن این موضوع، به بیماران کمک کنند تا مناسب‌ترین ورزش را برای مدیریت بی‌خوابی خود انتخاب کنند.

یافته‌های این پژوهش نشان داد که یوگا با تمرکز بر آگاهی بدنی، کنترل تنفس و آموزش توجه، ممکن است در فعالیت مغز تغییر ایجاد کند و در نتیجه، علائم اضطراب و افسردگی را که اغلب خواب خوب شبانه را مختل می‌کنند، کاهش دهد.

تای‌چی بر کنترل تنفس و آرامش جسمی تأکید دارد و فعالیت سیستم عصبی سمپاتیک و برانگیختگی بیش از حد را کاهش می‌دهد. ترکیب حرکات مراقبه‌ای و ذهن‌آگاهی در آن ممکن است تنظیم عاطفی را ارتقا دهد، «گفت‌وگوی ذهنی» را غیر فعال کند و اضطراب را کاهش دهد. همچنین ممکن است به مهار تولید مواد شیمیایی التهابی در دوره‌های طولانی‌تر کمک کند.

پیاده‌روی یا دویدن نیز ممکن است با افزایش مصرف انرژی، مهار تولید کورتیزول، بهبود تنظیم عاطفی، افزایش ترشح هورمون خواب (ملاتونین) و افزایش میزان خواب عمیق، کیفیت خواب را افزایش دهد.

پژوهشگران نتیجه گرفتند که یافته‌های این پژوهش قابلیت درمانی مداخلات ورزشی را در درمان بی‌خوابی برجسته‌تر می‌کند و نشان می‌دهد که نقش آن‌ها ممکن است فراتر از درمان مکمل باشد و می‌توان از آن‌ها به‌عنوان گزینه‌های درمانی اولیه‌ استفاده کرد.