کسی مخالف مذاکره نیست

پزشکیان به طور جدی وارد میدان شود

عضو شورای مرکزی حزب کارگزاران سازندگی با تاکید بر اینکه کسی در کشور مخالف مذاکره نیست، معتقد است: به نظر من آقای رئیس جمهور می توانند در همه مسائل کشور محور قرار گیرند و خیلی جدی وارد میدان شوند.

کد خبر: ۸۱۹۰۶۲

تاریخ: ۲۱ تير ۱۴۰۴ - ۱۴:۲۷

محسن هاشمی، رئیس سابق شورای شهر تهران و فرزند ارشد مرحوم آیت الله هاشمی رفسنجانی رئیس فقید مجمع تشخیص مصلحت نظام و نخستین رئیس جمهور ایران پس از جنگ تحمیلی با حضور در استودیوی ایران اکونومیست، به بیان دیدگاههای خود در خصوص الزامات اقتصادی، سیاسی و اجتماعی ایران پس از جنگ تحمیلی ۱۲ روزه اخیر پرداخت.

او معتقد است که باید از این جنگ پند بگیریم زیرا امروز بیش از هر زمان دیگری اقتصاد ایران به تصمیم‌گیری قاطع، مدیریت هوشمند و وفاق ملی نیاز دارد.

این فعال سیاسی از ضرورت تداوم مذاکرات برای رفع تحریم ها، بهره گیری عملی از همبستگی ملی دوران جنگ تحمیلی در جهت بهبود شرایط اجتماعی و سیاسی کشور سخن گفت و تاکید کرد که باید همانطور که مرحوم هاشمی رفسنجانی آرمانگرایی و واقع گرایی را به طور همزمان با یکدیگر پیش می برد، این دو را باید در کنار هم قرار داد. مشروح این گفت و گو به شرح زیر است:

ایران اکونومیست: آقای مهندس در دوران پساجنگ تحمیلی ۱۲ روزه رژیم صهیونیستی علیه مردم ایران هستیم. این اتفاق را چطور ارزیابی می کنید؟

هاشمی: ما یک جنگ تحمیلی ۱۲ روزه را که با آتش و دود و انفجار و بمب همراه بود، در کشور تجربه کردیم که با یک آتش بس نانوشته پایان یافت؛ امروز برای همه در جهان روشن شده که رژیم صهیونیستی به عنوان آغازگر این تهاجم، یک تجاوز غیرقانونی را به ایران انجام داده است و به همین دلیل بسیاری از کشورها آن را محکوم کردند. من امیدوارم این موضوع در سازمان ملل و شورای امنیت نیز مورد پیگیری قرار گیرد و این تجاوز محکوم شود.

البته خوشبختانه ایران با صلابت و توانی که داشت، توانست فعلا پایان بخش این جنگ باشد اما زبانه‌های آتش هنوز فروننشسته و اطمینان کامل به آتش بس وجود ندارد. از این رو لازم است محکوم کردن قاطع این تجاوز رژیم صهیونیستی لازم است.

در این راستا باید از مردم ایران هم یک تشکر ویژه داشته باشیم که به صورت هوشمندانه در این جنگ ظاهر شدند و باعث شدند که آتش بس مورد تقاضای دشمنان قرار بگیرد و در همه زمینه ها آن اتحاد ملی که لازم بود و وظایفی که به عهده داشتند را به طور قاطع در مسیری که لازم بود، انجام داد؛ همین آرامشی که اکنون در کشور وجود دارد محصول همین برخورد ملت قهرمان ایران است.

همچنین جا دارد که به خانواده های شهدای این جنگ که تعدادشان هم زیاد است، تسلیت بگوییم و برای التیام مجروحان آرزوی سلامتی داشته باشیم.

توازن بین آرمانگرایی و واقع گرایی ضروری است

ایران اکونومیست: دوران پسا جنگ اکنون چه شباهت هایی با جنگ تحمیلی هشت ساله ای دارد که آیت الله مرحوم هاشمی رئیس جمهور بودند؟

هاشمی: جنگ تحمیلی هشت ساله، اول یک جنگ تحمیلی بود بعد به دفاع مقدس تبدیل شد؛ این جنگ هم یک جنگ تحمیلی است که از همان آغازش پیداست به یک دفاع مقدس تبدیل می شود؛ می دانید که جنگ ها تبلور یک نوع سیاست ورزی هستند؛ درست است که دشمن یک تجاوز غیرقانونی را انجام داده ولی ما هم باید این فرض را داشته باشیم که این تبلور روند سیاسی یا حتی ساختاری است که ما در دو یا سه دهه اخیر در موضوع اسرائیل و آمریکا داشتیم که اینطور متحد وارد جنگ علیه ایران شدند.

می شود گفت، اولین نگاهی که می توان به این جنگ کرد، بحث ملت ها و آرمانگرایی و واقع گرایی آنهاست؛ یعنی باید گفت هر وقت آرمان گرایی با واقعی گرایی با هم به صورت منطقی پیش می روند، ما نباید شاهد این‌گونه مشکلات و این‌گونه حوادث ناگهانی باشیم ولی وقتی یکی از این دو از دیگری پیشی می گیرد، بخصوص وقتی آرمانگرایی از واقع گرایی و عقل‌گرایی پیشی می‌گیرد، می تواند چنین مشکلاتی را هم ایجاد کند.

آیت الله هاشمی رفسنجانی به عنوان یکی از استوانه های انقلاب آرمانگرایی را با واقع گرایی به صورت هماهنگ پیش می بردند و شاید اگر بودند، شاهد چنین حوادثی نمی بودیم.

شکاف فناورانه بین ما و دشمن را باید پر کنیم

ایران اکونومیست: اکنون که کشور در وضعیت پساجنگ قرار دارد، چه باید کرد؟

هاشمی: ما هنوز در مرحله پساجنگ هستیم وهنوز به دفاع مقدس تبدیل نشده است؛ ابتدا باید همچون دوران جنگ هشت ساله پندهایی را از این جنگ بگیریم و بعد به مباحث دیگری چون مسایل اقتصادی ورود کنیم؛ یکی از این پندها توازن بین آرمانگرایی با واقع گرایی است که خود را در این جنگ نشان داد؛ با وجود حرکت بسیار مثبت و استقامتی که نیروهای نظامی ما در این جنگ داشتند و یک آرامشی را به مردم داد، اما بحث شکاف فناورانه بین ما و دشمن روشن شد؛ پس اولین کاری که به نظر می رسد برای ورود به مسایل اقتصادی باید کرد، این است که باید خود را به فناوری های روز نزدیک کنیم.

یکی از دلایل این شکاف می تواند همان بحث تحریم ها باشد یعنی یکی از دلایلی که تحریم نعمت نیست، همین شکاف پیش آمده است که در مسایل اقتصادی و نظامی قابل پیگیری است و ببنیم کجاها عقب ماندیم تا بتوانیم دفاع از میهن داشته باشیم زیرا به نظر می رسد که این بار دفاع، به معنی دفاع با افراد نخواهد بود بلکه دفاع تکنولوژیکی است و باید بتوانیم خود را با قدرت ساماندهی کنیم.

البته می دانید که بازنگری در سیاست های منطقه ای هم می تواند مهم باشد چون ما همیشه دشمن را دور دیده بودیم، فرض ما بر این بود که هزاران کیلومتر دورتر از ما قرار دارد ولی بعدا مشخص شد که با نفوذ و اتفاقاتی که در کشور افتاده، این دشمن به صورتی هم در داخل در خانه هم لانه کرده است؛ ما فعالیت عمیقی در دور دست ها آغاز کردیم و مقداری را خانه را فراموش کردیم و اکنون باید با عقلانیت سیاسی و دیپلماسی روزنه ها را باز کنیم تا از این منظر هم مشکلی برای ما پیش نیاید.

ایران اکونومیست: عملکرد نیروی نظامی کشور را در این جنگ چطور ارزیابی می کنید؟

هاشمی: زمانی در بحث جنگ، نیروی زمینی اهمیت داشت اما در شرایط فعلی پدافند از هر چیزی مهمتر است؛ ابتدا باید در مباحث پدافندی قوی بود و نیروی هوایی هم تقویت شود. وقتی این کار رخ دهد ما در بعد نظامی با توجه به اتحادی که در مردم رخ داده و نیروی نظامی ما قوی هستند، می توانیم از تعرض دشمن مصون باشیم. بعد به سراغ مسایل اقتصادی بیاییم.

مرجعیت رسانه در پساجنگ بسیار مهم است

ایران اکونومیست: کارشناسان اقتصادی بر این باورند که آثار و تبعات ناترازی های اقتصادی مخرب تر از جنگ است؛ به نظر شما در شرایط کنونی که یک همبستگی ملی در کشور بوجود آمده چطور می توان، از این وضعیت پیش آمده برای بهبود وضعیت اقتصادی بهره برد؟

هاشمی: در حل مشکلات اقتصادی و ناترازی ها ابتدا باید اطلاعات دقیقی از وضعیت موجود داشت و در گام بعد به مردم آگاهی داد که در این وضعیت نقش رسانه بسیار مهم است و برای آن باید مرجعیت رسانه را در کشور بازبینی کنیم.

در همین جنگ اخیر احساس شد که در پدافند ملی که رسانه هم جزو آن است، به صورتی عمل کردیم که مردم برای دریافت اخبار – با فرض اخبار صحیح – مراجعه بیشتری به رسانه ای غیر از رسانه ملی دارند در نتیجه اولین کاری که باید قبل از ناترازی ها به آن ورود کنیم، ورود به مرجعیت رسانه است؛ رسانه ای که محدودیت نداشته باشد، شفاف باشد، تخصص داشته باشد، با اخبار درست اعتماد مردم را جلب کند.

نباید بگذاریم رسانه کاملا یکطرفه عمل کند به صورتی که مردم رسانه ملی را مرجع رسانه ای خود ندانند و به سمت رسانه های دیگر و آن موقع اثرگذاری دشمن چندبرابر خواهد شد.

ابتدا جامعه باید به سمت آرامش پیش برود

ایران اکونومیست: ناترازی ها چطور؟

هاشمی: الان در شرایطی نیستیم که خیلی برای دوران پساجنگ برنامه ریزی کنیم؛ برای حل مشکلات اقتصادی ابتدا باید جامعه به سمت آرامش پیش برود تا بتوان حرف‌های اقتصادی جدی‌تری زد؛ البته ما تجربه جنگ تحمیلی ۸ ساله را هم داریم که خوب هم عمل شد و فشار اقتصادی روی مردم خیلی کمتر از الان بود.

تاثیر تحرکات دشمن در نبود یک رسانه درست، بیشتر در مردم ورود می کند و به نوسان های اقتصادی بخصوص تورم لطمه می زند؛ حتی با همین تبلیغات دشمن سرمایه گذاری بخصوص سرمایه گذاری خارجی در کشور کم می شود که نتیجه اش همین ناترازی هایی است که در کشور می بینید. بنابراین مرجعیت رسانه برای کشور بسیار مهم است. باید کاری کنیم که مردم برای اخبار صحیح به سمت رسانه های داخلی بیایند و به سمت درستی هدایت شوند.

تصمیم گیری به موقع نیاز کشور است

ایران اکونومیست: برای رسیدن به رشد اقتصادی چه ضعفی در کشور داریم؟ و اکنون در شرایط پساجنگ چه کاری باید در اولویت باشد؟

هاشمی: همانطور که آیت الله هاشمی رفسنجانی در انتهای جنگ تحمیلی هشت ساله عمل کردند، باید عمل کرد؛ یعنی یک ترک مخاصمه را به اجرا گذاشتند و در عرض یکی دو سال آن را به یک صلح پایدار با عراق تبدیل کردند و همین آغاز آن شد تا کشور به سمت سازندگی پیش برود. ما هنوز در مرحله حتی قبل از ترک مخاصمه هستیم به نظر می رسد اگر نگران اقتصاد کشور هستیم، اولین حرکتی که باید صورت گیرد، تصمیم گیری به موقع است.

یکی از مشکلات ما در دو دهه گذشته این بوده که ما در تصمیم گیری اصولاً کند عمل کردیم و دیر تصمیم‌های درست گرفتیم؛ همیشه بعد از اینکه مشکلات زیادی بر ما ورود پیدا کرد و از مشکلات خسته شدیم، به تصمیم رسیدیم در حالی که اگر قبل از آن تصمیم گرفته بودیم، آن مشکلات را نمی داشتیم.

پس درس دیگری که می شود به آن پرداخت و به طور جدی درباره آن صحبت کرد، بحث تصمیم‌های به موقع و از دست ندادن وقت تصمیم گیری است؛ کشور به سمتی رفته که اکثر افراد برای حفظ بقا در پست‌ های خود به بی تصمیمی می رسند زیرا وقتی تصمیم می‌گیرند مورد سوال و پاسخ قرار می‌گیرند و در نهایت به این نتیجه می‌رسند که بهتر است تصمیم نگیریم و با بی تصمیمی از وضع موجود عبور کنیم. یکی از دلایل وضع موجود همین بی تصمیمی ها یا تصمیم نگرفتن های به موقع است.

حکمرانی اگر با تصمیم‌های به موقع همراه نباشد، ضربه بسیار سختی به همه ارکان نظام اعم از اقتصادی و یا اجتماعی می زند لذا باید به تصمیم سازی های قوی برسیم.

در این شرایط حساسی که اکنون قرار داریم، هم باید روی بحث نفوذ خیلی جدی کار کنیم و دستگاههای امنیتی پند جدی بگیرند و پیش از آنکه دوباره از این مسیر ضربه بخوریم، فوری ورود کنند و همه روزنه هایی که نفوذ از طریق آن اتفاق افتاده را ببندند.

دوم اینکه باید همه تلاش کنیم از این حالت نه جنگ و نه صلح خارج شویم زیرا یک آتش بس غیرپایدار مخرب اقتصاد کشور است زیرا اقتصاد را فلج کرده و آن را به یک اقتصاد ناپایدار تبدیل می کند ضربه آن را مردم می خورند.

مردم باید احساس کنند مدیریت کشور با عقلانیت درستی تصمیم می گیرد

ایران اکونومیست: نقش دولت در این زمینه چیست؟

هاشمی: در اینجا نقش دولت مهم است؛ البته نقش حاکمیت مهمتر است اما سطح تصمیمات حاکمیت از دولت بالاتر است . تصمیم هایی که دولت می تواند بگیرد باید اعتماد دوباره را به مدیریت کشور برگردانند و مردم احساس کنند مدیریت کشور با عقلانیت درستی تصمیم می گیرد و رسانه هم می تواند به کمک این تصمیم سازی ها و تصمیم گیری ها بیاید و کمک کند تا مردم خود را در این تصمیم ها شریک بدانند.

ایران اکونومیست: مثال و مصداق مورد نظر شما در این خصوص چیست؟

هاشمی: در حوزه اقتصادی مثال ها فراوان هست؛ مثلا در بحث ناترازی انرژی سالهاست که مجلس و دولت و حاکمیت حتی درباره اینکه قیمت سوخت چقدر باشد، دچار مشکل هستند چون می بینند اگر تصمیم عاقلانه ای بگیرند می تواند مشکلاتی را برای آنها ایجاد کند یا توجیه پذیری شان کم است یا از برخورد مردم نگران هستند لذا به این تصمیم نمی پردازند و این باعث شده تا ناترازی جدی در بعد انرژی داشته باشیم و حتی در بُعد تورم و دیگر مسایل اقتصادی هم دچار ناترازی شویم.

این عدم تصمیم سبب شده تا کشور دچار بحران هایی شود که خیلی واضح است. در مورد خیلی چیزهای دیگر هم همین بی تصمیمی را می بینیم مثل حجاب که اتفاقاتی می افتد که سبب می شود در نهایت در شرایط بی تصمیمی قرار بگیرند.

یادم هست که درباره فیلم مارمولک ساخته کمال تبریزی هم یک دوره ای بحث بر سر این بود که فیلم نشان داده شود یا نشود؛ بعد از مدتی فیلم به رویت رهبری رسیده بود و ایشان گفته بودند که من این فیلم را بد نمی بینم و بعدها یواش یواش نشان دادند و حتی تلویزیون هم بارها نشان داد.

ما در خیلی جاها این حالت را در کشور داریم که تصمیم سازی و تصمیم گیری تاخیر داریم به طوری که دچار آن بحرانی که نباید شویم، می شویم بعد تصمیم می گیریم ولی تصمیم دیگر اثربخشی خود را ندارد.

به جای محافظه کاری باید به فکر کشور و مردم بود

ایران اکونومیست: به اقتصاد پس از دوران دفاع مقدس اشاره کردید؛ مرحوم هاشمی در آن دوره برای حذف یارانه که آن موقع سوبسید می گفتند، تصمیم گیری هایی داشتند اما به دلیل فشارهای اجتماعی متوقف شد. بهتر نیست در ناترازی انرژی هم به صورت تدریجی اصلاحات را انجام دهیم؟

هاشمی: نخبگان سیاسی در کشور اگر بخواهند آیت الله هاشمی رفسنجانی را الگو قرار دهند، باید این را مدنظر قرار دهند که ایشان به جای محافظه کاری و فکر خود و آبروی خود بودن، اصولا فکر کشور و مردم بود. نمونه بارز این روحیه قطعنامه ۵۹۸ بود که حتی به امام فرمودند که من این کار را انجام می دهم و شما من را محاکمه و اعدام کنید که چرا این تصمیم را گرفته ای ولی این تصمیم باید گرفته شود.

در مورد مسایل اقتصادی هم همینطور؛ اگر نخبگان کشور واقعاً به یک موضوعی برسند و همونطور که آقای پزشکیان بحث وفاق مطرح کردند و در این موضوع بتوانند بین نخبگان و سیاسیون و دست‌اندرکاران وفاق ایجاد کنند، دیگر نباید در اجرای آن دچار تردید شوند و باید تا فرصت هست، آن را اجرا کنند زیرا می تواند یکی از مشکلات و معضلات اقتصادی کشور را حل کند.

نباید پیام دهیم که ریاست جمهوری تشریفاتی است

ایران اکونومیست: در صحبت های خود به موضوع تحریم ها نیز اشاره کردید و اینکه لازمه مباحث اقتصادی رفع تحریم ها است؛ اکنون برخی به اصل مذاکره نقد دارند. چطور می توان در این شرایط مذاکرات را به پیش برد.

هاشمی: البته می دانید که از مقام معظم رهبری تا مجلس و دولت و همه دست اندرکاران کشور علاقه مند هستند که تحریم ها برداشته شود؛ فقط عده قلیلی در کشور تحریم ها را نعمت فرض می کردند و می‌گفتند که این تحریم‌ها باعث شده که ما پیشرفت بکنیم و حالا معلوم شد در این شکاف تکنولوژیکی که در این جنگ دیدم، چقدر این دیدگاهها درست بود و مشخص شد که نتوانستیم آن پیشرفت لازم را داشته باشیم.

اولین نکته ای که اینجا مطرح است، اینکه نباید اینطور پیام دهیم که رئیس جمهور در کشور کاره ای نیست و تصمیمات جای دیگه گرفته می شود و ریاست جمهوری تشریفاتی است؛ به نظر من آقای رئیس جمهور می توانند در همه مسائل کشور محور قرار گیرند و خیلی جدی وارد میدان شوند و معضلات را مطرح و سعی کنند با وفاق – نه فقط وفاق در انتصابات بلکه وفاق در حل معضلات کشور – کار را در همان شوراهای موجود در کشور به پیش ببرند.

می دانید بیش از ۱۰۰ شورا در کشور داریم که همه دست اندرکاران در آن نقش دارند و اگر تصمیمی گرفته می شود، همه باید پاسخگو باشند؛ در شورای عالی مربوطه مطرح کنند همه به نتیجه برسند و با قاطعیت اجرا کنند تا بتوانیم مسایل کشور را حل کنیم.

کسی مخالف مذاکره نیست

ایران اکونومیست: پس شما موافق انجام مذاکرات در شرایط کنونی هستید؟

هاشمی: بله؛ به نظرم می آید که الان کسی نیست که بگوید مخالف مذاکره است. البته می بینید که برخی از مطبوعات به رئیس جمهور انتقاد کرده اند که چطور در مصاحبه خود هم از جنایات آمریکا و اسرائیل و کشته شدن کودکان صحبت کرده و هم گفته که آماده مذاکره است.

یعنی هنوز کسانی در این کشور به این فکر هستند که مذاکره ما را به جایی نمی رساند و باید فعالیت های تند دیگری مثل بستن تنگه هرمز را هم داشته باشیم!

اکنون آقای پزشکیان سکاندار اجرای کشور است و باید به طور جدی وارد شود و وفاق را ایجاد کند؛ بالاخره عده قلیلی هم هستند که حرف های تند می زنند خُب اشکال ندارد. این دولت است که باید به میدان بیاید و موارد را به صورتی اصلاح کند یا حتی در بُعد جهانی به شکلی مطرح کند که مشخص شود این دیدگاه یک عده قلیل است. اکنون مهم این است که به سمت یک ثبات و ترک مخاصمه برویم همانطور که در گذشته به آن رسیدیم و پس از آن می توانیم مشکل اقتصادی خود را حل کنیم.

نیازمند دیپلماسی فعال برای جلوگیری از مکانسیم ماشه هستیم

هاشمی: شاید الان دیگر حمله اسرائیل هم مهم نباشد؛ مهم مکانسیم ماشه است که اروپایی ها دنبال می کنند تا دوباره پرونده ایران را به شورای امنیت ببرند و تحریم های ایران را مجددا بین المللی کنند.

می دانید که تحریم هایی که اکنون داریم، تحریم های یکجانبه از سوی آمریکاست و با برجام، تحریم های بین المللی ما برداشته شد و می توانستیم با جهان کار کنیم ولی اگر مجددا به این سمت برویم که تحریم بین المللی برقرار شود، می تواند برای اقتصاد بسیار مخرب باشد؛ لذا باید دیپلماسی با اروپایی ها خیلی فعال باشد. چون الان این موضوع درست اروپایی هاست و خود آمریکا نمی تواند کاری کند؛ هرچند فشار آمریکا روی اروپایی ها این است که این اتفاق بیفتد ولی با یک دیپلماسی قوی با اروپا باید این کار را جلویش گرفته شود که دوباره به مکانسیم ماشه نرسیم که می تواند برای اقتصاد ما و ناترازی های آن مخرب باشد.

ایران دوستی و ملی‌گرایی را نباید فقط به دو نوحه و ترانه محدود کنیم

ایران اکونومیست: همبستگی ملی و دینی ایجاد شده در هفته های اخیر را چطور ارزیابی می کنید؟

هاشمی: من فکر می‌کنم این روزها آرمان ملی گرایی با آرمان‌های ایدئولوژی شیعی در کنار هم قرار گرفته و حاکمیت و نظام هم به تقویت آن تاکید دارد؛ این حرکت بسیار مثبتی است که می تواند همبستگی ملی را بالا ببرد.

الان در فضای مجازی می بینید که هم شعر سیمین بهبهانی مورد استفاده قرار گرفت و هم شعر ای ایران خوانده شد؛ معلوم بود که این کارها از عمق جان انجام می شود و حالت تصنعی ندارد.

ایران اکونومیست: نظر شما درباره نامه اخیر خانه احزاب ایران به رئیس جمهوری برای تقاضای عفو زندانیان سیاسی پس از شکل گیری همبستگی ملی اخیر چیست؟

هاشمی: ما در بحث ایران دوستی و بحث ملی‌گرایی نباید فقط به دو نوحه و ترانه اکتفا بکنیم؛ این همبستگی باید تبلوری در عملکرد داشته باشد؛ یعنی خود را در جاهایی مثل کتاب های درسی، صدا و سیما و یا شورای عالی انقلاب فرهنگی خود را نشان دهد و یکی از مسایل مهم آن در امر سیاست ورزی است.

الان همه توقع دارند در شرایطی که همه سیاسیون حتی آنهایی که از ایران رفته اند، با گفتار، نامه ها و توئیت های خود از ایران دفاع کردند، این رفتارها می تواند پایه ای برای آزادی و تعیین تکلیف افراد و زندانیان سیاسی باشد واثر مفیدی هم داشته باشد.

باید افکار عمومی را طوری به میدان بیاوریم که احساس واقعی از شعار ایران دوستی ما داشته باشند. نه اینکه تصور کنند وقتی جنگ است یا مشکلی داریم، یا انتخابات هست و یا به هر دلیلی، به این سمت برویم و پس از آنکه مشکل حل شد، دوباره به سمت کارهای قبلی خود برویم.

اولین مکان تحول باید در خود صدا و سیما باشد و باید افراطیون در قدرت نوسازی خود را در صدا و سیما پیدا نکنند وگرنه دوباره برمی گردیم به سمت مشکلاتی که از آن روزنه ها این مشکلات برایمان بوجود آمده است.

اینک وقت بیداری است

ایران اکونومیست: سخن پایانی شما؟

هاشمی: وقتی رژیم صهیونیستی برای خود اهدافی مثل براندازی نظام یا آوردن افراد خودشان در حاکمیت ایران محقق نشده است، می شود گفت در این جنگ بُرد داشتیم؛ ولی در عین حال اگر چشم های خود را بر ضعف ها ببندیم، آنوقت این بُرد همانقدر موقت خواهد بود که آتش بس موقتی است.

باید ضعف خود را جدی بگیریم و به صحبت آیت الله هاشمی و راهی که تنظیم کرده بود، برسیم که در آن آرمان و واقعیت در کنار هم به صورت منطقی پیش بروند؛ اگر این اتفاق نیفتد، ممکن است مجدد دچار مشکل شویم و شاید مجدد پیروز بیرون نیاییم. اینک وقت بیداری است تا با دژخیمی که در جنگ ۱۲ روزه اینطور عمل کرد و هموطنان زیادی را به شهادت رساند، دچار مشکل نشویم.