نابغه‌ای که قرن‌ها بعد از مرگ شناخته شد

گوستاو مالر، آهنگسازی که در شش‌ سالگی با پیانویی در اتاق زیرشیروانی مادربزرگش آشنا شد، مسیر خارق‌العاده‌ای را از بوهم تا صحنه‌های جهانی موسیقی پیمود. آثار او، اگرچه در زمان حیاتش با مقاومت‌هایی مواجه شد، امروز در صدر فهرست شاهکارهای موسیقی کلاسیک جای دارد.

کد خبر: ۸۱۷۷۹۷

تاریخ: ۱۸ تير ۱۴۰۴ - ۰۷:۳۳

به گزارش ایران اکونومیست، در ادامه می‌توانید چکیده‌ای از زندگی هنری مالر را که خالی از اتفاق و جنجال نبود، بخوانید.

شروع زودهنگام

گوستاو مالر (۱۸۶۰–۱۹۱۱) آهنگساز و رهبر ارکستر برجستهٔ بوهمیایی ـ اتریشی بود که بیشتر به‌ خاطر سمفونی‌ها و چرخه‌های آوازی‌اش شناخته می‌شود. او یکی از چهره‌های کلیدی دوران رمانتیک متأخر بود و پلی میان سنت موسیقایی اتریشی ـ آلمانی قرن نوزدهم و مدرنیسم قرن بیستم ایجاد کرد.

خانواده مالر اصالتاً از شرق بوهم (در جمهوری چک امروزی) بودند و بعدها در شهر آلمانی‌زبان کلیشته (Kaliště) ساکن شدند.

آثار مالر با عمق احساسی، هارمونی‌های پیچیده، و بهره‌گیری از ارکسترهای بزرگ شناخته می‌شوند و اغلب شامل تک‌خوانان و گروه کر هستند.

مالر در ۷ ژوئیه ۱۸۶۰ در بوهم (که امروزه بخشی از جمهوری چک است) به دنیا آمد. او در ۶ سالگی یک پیانو در اتاق زیرشیروانی خانه مادربزرگش پیدا و تنها چهار سال بعد، نخستین اجرای عمومی‌اش را برگزار کرد.

مالر در کنسرواتوار وین موسیقی آموخت و به عنوان رهبر ارکستر شهرت بسیاری یافت و در جایگاه‌هایی چون اپرای سلطنتی وین و سپس ارکستر فیلارمونیک نیویورک فعالیت داشت.

او به دقت فوق‌العاده در تمرین‌ها و شیوه‌های سخت‌گیرانه رهبری‌اش شناخته می‌شد.

آثار او به دلیل ابعاد حماسی و توانایی‌شان در انتقال طیف گسترده‌ای از احساسات مورد تحسین قرار گرفته‌اند. مالر عمیقاً از طبیعت الهام می‌گرفت و می‌کوشید شکوه آن را در موسیقی خود بازتاب دهد.

فارغ‌التحصیل وین

مالر در سال ۱۸۷۸ از کنسرواتوار وین فارغ‌التحصیل شد. متأسفانه تعداد کمی از آثار دوران دانشجویی او باقی مانده است، بنابراین مشخص نیست موسیقی‌اش در آن زمان دقیقاً چه حال‌وهوایی داشته است.

پراگ

پس از همکاری‌اش با اپرای لایپزیگ، مالر در سال ۱۸۸۵ به پراگ رفت تا در تئاتر جدید آلمانی (Neues Deutsches Theater) مشغول به کار شود.

اپرای سلطنتی وین

در سال ۱۸۹۷، مالر به عنوان مدیر اپرای سلطنتی وین منصوب شد؛ سمتی که تا ۱۰ سال آن را حفظ کرد. این دوره برای او پرچالش بود؛ چراکه مجبور بود بارها شایستگی‌اش در فرهنگ آلمانی را به کارفرمایانش ثابت کند. او این کار را با اجرای طوفانی آثار واگنر انجام داد.

نیویورک، نیویورک

مالر در آغاز قرن بیستم به آمریکا رفت و رهبری اپرای متروپولیتن نیویورک و فیلارمونیک نیویورک را برعهده گرفت.

کارنگی هال ـ آخرین اجرا

در ۲۱ فوریه ۱۹۱۱، مالر آخرین کنسرت زندگی‌اش را در سالن کارنگی نیویورک رهبری کرد. او پس از آن به شدت بیمار شد و بستری شد. سپس به وین بازگشت و در ۱۸ مه ۱۹۱۱ درگذشت.

سبک موسیقایی و آثار

موسیقی مالر اغلب از نظر احساسی شدید و درون‌نگر توصیف می‌شود و به بررسی مضامینی چون زندگی، مرگ، عشق و وضعیت انسانی می‌پردازد.

ویژگی‌های بارز آثارش شامل ارکستراسیون گسترده، هارمونی‌های پیچیده و عناصر برنامه‌محور (داستان‌محور) هستند.

او ۱۰ سمفونی نوشت که سمفونی دهم ناتمام باقی ماند و چندین چرخه آوازی با همراهی ارکستر ساخت.

برخی از برجسته‌ترین آثار او عبارت‌اند از:

سمفونی‌ها: شماره ۱ تا ۱۰ (از جمله آواز زمین ـ Das Lied von der Erde – که اغلب به‌عنوان یک سمفونی تلقی می‌شود)

چرخه‌های آوازی:

آوازهای یک راه‌نورد (Lieder eines fahrenden Gesellen)

آوازهای کودکان درگذشته (Kindertotenlieder) و مجموعه‌هایی از آوازهای فولکلور آلمانی
Simon Rattle
میراث

پس از مرگ مالر در سال ۱۹۱۱، موسیقی او برای مدتی به حاشیه رفت؛ بخشی از این امر به ممنوعیت آثارش توسط رژیم نازی بازمی‌گشت.

با این‌ حال، در نیمه دوم قرن بیستم، آثار او بار دیگر محبوب شدند و امروزه از پایه‌های ثابت برنامه‌های کنسرت در سراسر جهان به شمار می‌روند.

مالر به‌عنوان چهره‌ای تأثیرگذار در گذار از رمانتیسیسم به مدرنیسم قرن بیستم شناخته می‌شود و بر آهنگسازانی چون آرنولد شونبرگ، دیمیتری شاستاکوویچ و بنیامین بریتن تأثیر گذاشت.

آثار او همچنان مورد مطالعه و اجرا قرار می‌گیرند و به دلیل عمق احساسی، ساختارهای پیچیده و مضامین فلسفی‌شان مورد تحسین جهانی‌اند.

Eugene Ormandy