ملت

حمله تجاوزکارانه اسرائیل، دوگانه مهمی را روشن‌تر از همیشه آشکار کرد که درباره نوع استفاده از کلمه ملت در عرصه سیاسی ایران است. این دوگانه شامل کاربرد واژه ملت توسط دو قطب متضاد، یعنی دولتمردان از یک سو و اپوزیسیون برانداز از سوی دیگر است.

کد خبر: ۸۱۶۱۶۵

تاریخ: ۱۱ تير ۱۴۰۴ - ۱۱:۲۳

۱- به جز رهبر انقلاب که همیشه در بیاناتشان از واژه های ملت و مردم استفاده می کردند، با شروع تجاوز به ایران، سایر مقامات هم بسیار بیش از گذشته واژه ملت و ملت ایران را به کار بردند؛ ملت را ارج نهادند و به دفاع و ایستادگی خواندند. سخنان درست و برحقی است، اما این ملت که در زمان جنگ چنین ارج و منزلتی می یابد، در زمان های دیگر کجاست؟ نظام گزینشی ادارات و سازمان های عمومی چنان به سختی رفتار می کنند که خیلی از آحاد ملت از فیلتر تنگ آن نمی گذرند. دانشجویان و استادانی که با رعایت قانون، منتقد سیاست های جاری هستند، با خطرهایی همچون اخراج، تعلیق و امثال آن روبه رو می شوند. بخش بزرگی از ملت در صدا و سیما جایی ندارد. چیزی نشان نمی دهد. فیلترینگ ملت را از دسترسی به منابع اطلاعات محروم کرده است. این فهرست می تواند ادامه داشته باشد. ملتی که در شرایط جنگ چنین محترم شمرده شده و ارج گذاشته می شود، در شرایط عادی کجاست؟ ملتی که به موجب اصل پنجاه و ششم قانون، صاحب حق حاکمیت است و سرزمین متعلق به اوست، چه جایگاهی در نظام دارد؟

۲- بخش بزرگی از جریان اپوزیسیون برانداز، آشکارا از تجاوز اسرائیل به ایران شادمان است. آنها به این می اندیشند که زیر سایه بمب های اسرائیل بیایند و قدرت را به دست بگیرند. آنها که اغلب در خارج و در امنیت کامل زندگی می کنند، در واقع به ادعای نجات ملت ایران است که از ویرانی سرزمین و کشتار ملت حمایت می کنند و تجاوز نظامی اسرائیل را مشروع و درست می دانند.

اینها منکر فضیلت برتری به نام حفظ سرزمین از تجاوز بیگانه اند که در هر کشوری یک وظیفه ملی است. در تمام کشورها همکاری و همراهی با متجاوز به سرزمین رذیلتی نابخشودنی و شایسته شدیدترین سزاهای اخلاقی و کیفرهای قانونی است و چنین کسانی را خائن می نامند.

اما... ملت و میهن دو مفهوم منطبق بر یکدیگر هستند. وقتی کسی به سرزمین تجاوز می کند، بالطبع به ملت آن سرزمین تجاوز کرده است. وقتی دزد به خانه می زند، فقط به خانه نیست که تجاوز کرده است، اعضای آن خانه نیز قربانی تجاوز هستند. واژه ملت در برگیرنده یک مفهوم تاریخی است. ملت برساخته یک تاریخ است. آنها شعار ایران می دهند ولی از متجاوز جنایت پیشه ای که به قلمرو سرزمین ایران حمله آورده است، حمایت می کنند. شعار ملت می دهند ولی برای کسی که به سرزمین حمله می کند و کشتار می کند، دست می زنند و سوت می کشند. سخیف تر و مضحک تر سخن کسانی است که می گویند این جنگ ملی و میهنی نیست. پس اسرائیل به چه چیز حمله کرده است؟ نتیجه فاجعه بار این دیدگاه آن است که سرزمین نه متعلق به ملت، بلکه متعلق به حکومت هاست. یعنی این دیدگاه عملا از ملت خلع ید می کند.

این دسته هم ملت را فقط ابزاری می بیند که با قربانی کردنش به پشتوانه جنگ افروز متجاوز به قدرت برسد. سرزمین ویران شود برای رسیدن به قدرت به کمک بیگانه تجاوزگر.

تاسف بار است که نزد هر دو گروه، ملت به مفهومی موقت بدل شده است که حضور و منزلت او در یک جدول زمانبندی قرار دارد. در وقت تنگی و عسرت و خطر و مرگ و ویرانی، ملت محترم است و باید حضور داشته باشد؛ در سایر اوقات نیازی به ملت نیست و بهتر است نباشد. احترام کلامی دارد ولی جایی برای او وجود ندارد.

با آنها که در همراهی با متجاوز بیگانه از جنگ و تجاوز به سرزمین و ملت حمایت می کنند، سخنی نیست. روی سخن با دولتمردان است. ملت را ملت موقت نکنید. ضروری است کارگزاران نظام در بخش های مختلف نیز از این نگاه پیروی کنند و ملت را چنان که ملت هست، ببینند.

ملت را نه فقط در جنگ و سختی که در آرامش و صلح هم ملت بدانید. آنگاه خواهید دید ملتی که چنین از تجاوز بیگانه منزجر است و می ایستد، چگونه ایران را به صلح، پیشرفت و ترقی می رساند.

منبع: روزنامه شرق، چهارشنبه، ۱۱ تیر ۱۴۰۴