«وای بر فتنه‌انگیز نجس ظلم‌کننده» و «سِرّ برجای ماندن ایران» در صفحه استاد کدکنی

صفحه تلگرامی منسوب به استاد شفیعی کدکنی از مفاخر ادبی کشور، بخشی از متن کتاب مقدس عهد عتیق را با مطلع «وای بر فتنه‌انگیز نجس ظلم کننده، آواز را نمی‌شنود و تادیب را نمی‌پذیرد» منتشر کرد و در ادامه «سِرّ برجای ماندن ایران» را به نقل از محمدعلی اسلامی ندوشن نقل کرد.

کد خبر: ۸۱۲۷۷۳

تاریخ: ۲۶ خرداد ۱۴۰۴ - ۲۱:۱۱

به گزارش ایران اکونومیست، صفحه تلگرامی منتسب به استاد شفیعی کدکنی تصویری از بخشی از متن کتاب مقدس عهد عتیق را به دو زبان عربی و فارسی منتشر کرد.

در این متن، از تورات و باب سوم کتاب صفنیای نبی ابن کوشی صفحه ۳۶۳ آمده است:

«وای بر فتنه انگیز نجس ظلم کننده!

آواز را نمی شنود و تادیب را نمی پذیرد

و بر خدای خود تقرب نمی جوید

کاهنانش قدس را نجس می سازند

و به شریعت مخالفت می ورزند.

هخداوند در اندرونش عادل است

و هر بامداد حکم خود را روشن می سازد

و کوتاهی نمی کند ،

اما مرد ظالم حد را نمی داند».

در این پست همچنین مطلب دیگری با عنوان «سِرّ برجای ماندن ایران چیست؟ [یک نقطهٔ مرموز در کلّ تاریخ ایران] از زنده‌یاد استاد محمدعلی اسلامی ندوشن منتشر شده که در آن می‌خوانیم:

ایران، از سه هزار سال پیش بدین‌سو هیچ زمان نبوده است که در صحنهٔ تاریخ جهان حاضر نباشد. یک ملّت چقدر می‌تواند پست و بلند و افت و خیز و رنج و آزمون داشته باشد، و باز بماند؟

از نفَس بیفتد، ولی از پا نیفتد؟ چون به حکم جغرافیا در قلب حوادث جهان بوده، از چهار سو فشار بر او وارد می‌شده، با این‌حال، از میدان به در نمی‌رفته.

از کاخ آپادانا تا خانهٔ گِلی حافظ در شیراز، فاصلهٔ چندانی نیست؛ زمانی مُلکِ مرئی را در زیر سیطرهٔ خود داشته، زمانی مُلکِ معنی را.

یک نقطهٔ مرموز در کلّ تاریخ ایران است و آن سرّ بر جای ماندن اوست. چگونه بوده که وقتی همهٔ درها به رویَش بسته می‌نموده است، باز دریچهٔ نامنتظری باز می‌شده که او بتواند خود را از طریق آن برهاند؟ چنین می‌نماید که هرگاه لازم می‌شده، او ادامهٔ حیات ایرانیَش را به بهای گرانی می‌خریده.

این بها، «شکیبائی در مصائب» بوده است.

بدینگونه، آنچه را که «مشی ایران» می‌توان خواند، به نیروی نو شدن و «باز آفرینی بر حسب مقتضیّات» تضمین می‌گردیده.

منظورم از «بازآفرینی بر حسب مقتضیّات» آن است که اقتضای اوضاع و احوال جدیدی که عارض گردیده، پاس داشته شود، بی‌آنکه اصلِ «مشی» تغییر یابد.

[اصل مشی ایرانی ماندن]

ظواهر تغییر می‌کرد، ولی او آن را مهم نمی‌دانست، پس از چندی و پس از یک انحنای مختصر، باز همان مسیر پیشین در پیش گرفته می‌شد.

سرباز ایران؛