مسئله‌ مهم‌تر از اصل ازدواج و فرزندآوری، پایداری و دوام خانواده است

یک کارشناس مسائل ازدواج و خانواده با تاکید بر این موضوع که بررسی میزان بقای خانواده، عوامل مؤثر بر طلاق و راهکارهای حفظ دوام خانواده، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است گفت: تشویق به جدایی در رسانه‌ها، فضای مجازی و تنوع‌طلبی‌های بی‌مورد، به شدت بر کاهش قبح طلاق اثر گذاشته‌اند و این روند می‌تواند به ترویج زندگی فردگرایانه و بی‌توجهی به ارزش‌های خانوادگی منجر شود.

کد خبر: ۸۰۸۲۹۰

تاریخ: ۰۷ خرداد ۱۴۰۴ - ۱۱:۳۴

حجت الاسلام والمسلمین عابدین زاده-کارشناس مسائل خانواده و ازدواج- در گفت و گو با ایران اکونومیست، با تبریک روز اول ماه ذی‌الحجه، سالروز ازدواج امیرالمومنین علی(ع) و حضرت زهرا(س) بر ضرورت توجه به نقش ازدواج در سعادت فردی و اجتماعی تأکید کرد و گفت: متأسفانه جامعه ما از این مباحث فاصله گرفته است.

وی بر اهمیت فرزندآوری و تداوم نسل تأکید دارد و بر این نکته تأکید کرد: که مسئله‌ای مهم‌تر از اصل ازدواج و فرزندآوری، پایداری و دوام خانواده است. زیرا حتی اگر خانواده تشکیل شده و فرزندآوری انجام شود، عوامل مختلف ممکن است باعث از هم پاشیدگی خانواده شوند، که این امر نه تنها به شکست خانواده منجر می‌شود بلکه فرزندان نیز به معضلی برای جامعه تبدیل می‌شوند. بنابراین، بررسی میزان بقای خانواده، عوامل مؤثر بر طلاق و راهکارهای حفظ دوام خانواده، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.

این کارشناس مسائل ازدواج و خانواده گفت: نکته دیگر، تأثیر آمار بالای طلاق بر کاهش تمایل جوانان به ازدواج و فرزندآوری است؛ چرا که ترس از طلاق آینده، آن‌ها را از ازدواج بازمی‌دارد. در جامعه، عوامل مختلفی در کاهش استقبال از ازدواج نقش دارند، از جمله افزایش سن ازدواج، که باعث می‌شود افراد در سنین بالاتر وارد زندگی مشترک شوند و این موضوع بر پایداری خانواده تأثیر منفی می‌گذارد. وقتی سن ازدواج بالا می‌رود، تفاوت‌های ذهنی و عاطفی بین زوجین بیشتر می‌شود و این امر می‌تواند منجر به مشکلات و در نهایت طلاق گردد.

وی در مورد طلاق، به کاهش قبح آن در جامعه اشاره کرد و گفت: که عوامل مختلفی در این روند نقش دارند. برخی دلایل، شبه‌منطقی و قابل قبول هستند، مانند تصور اینکه ازدواج باید فرد را رشد دهد یا مسائل معنوی و عاطفی، اما نتیجه‌گیری نادرست است؛ زیرا طلاق در بسیاری موارد نتیجه منطقی نیست و ممکن است بر اثر دلایل نادرست و ناپایدار باشد. عوامل دیگری مانند تشویق به جدایی در رسانه‌ها، فضای مجازی و تنوع‌طلبی‌های بی‌مورد، به شدت بر کاهش قبح طلاق اثر گذاشته‌اند و این روند می‌تواند به ترویج زندگی فردگرایانه و بی‌توجهی به ارزش‌های خانوادگی منجر شود.

عابدین زاده با بیان اینکه نکات دیگری که در موضوعات ازدواج مطرح می‌شود، شامل تأثیر سن بالا در ازدواج است؛ زیرا ازدواج در سنین بالا انعطاف‌پذیری زوجین را کاهش می‌دهد و این موضوع می‌تواند منجر به مشکلات و طلاق شود گفت: همچنین، رویاپردازی درباره زندگی مجردی یا تصور اینکه پس از طلاق، آرامش کامل حاصل می‌شود، اشتباه است و می‌تواند منجر به تصمیمات نادرست شود. نقش مشاوره‌های نادرست و راهنمایی‌های اشتباه نیز در این روند مهم است، چرا که ممکن است هدف زندگی را گم کرده و فردگرایی و لیبرالیسم تربیتی، که فرد را به خودخواهی سوق می‌دهد، بر روابط خانوادگی تأثیر منفی بگذارد.

وی بر نگاه دینی، فطری و منطقی تأکید کرد و گفت:  که سود جمعی و همکاری در خانواده، بهترین راه برای بهره‌مندی بیشتر است، و این نگاه باید جایگزین نظام فردگرایانه و سود شخصی صرف گردد.

این کارشناس مسائل ازدواج به اهمیت و مزایای مشارکت جمعی در کسب سود و منافع مشترک اشاره کرد و بر این نکته تأکید کرد: که سود حاصل از همکاری جمعی بیشتر از سود فردی است، زیرا هر طرف در کنار سود فردی، از سود جمعی نیز بهره‌مند می‌شود. این فرآیند باعث افزایش کلی سود مجموعه می‌شود و در نتیجه، منافع همه اعضا افزایش می‌یابد. مشارکت به دلیل این مزیت است که طرفین به این نتیجه رسیده‌اند که تنها با همکاری نمی‌توانند به سود بیشتر دست یابند، بلکه تقسیم سود جمعی، سود بیشتری نسبت به کار فردی ایجاد می‌کند. این نگاه، بر سود جمعی تأکید دارد که هم عاقلانه است، هم در دین و هم در فطرت انسانی ریشه دارد.

وی در مقابل، نظام تربیتی لیبرال، خودخواهی را جایگزین این نگاه کرد و گفت : در این نظام، افراد تنها به سود شخصی خود فکر می‌کنند و از اهمیت تعامل و همکاری جمعی غافل می‌شوند. این رویکرد، اشتباه بزرگی است که منجر به تمرکز بر تک‌محوری و خودخواهی می‌شود و در نتیجه، خانواده‌ها را مانع می‌پندارد. در کوتاه‌مدت، ممکن است این دیدگاه قابل قبول باشد، اما در بلندمدت، عواقب جدی به همراه دارد. افراد از حمایت‌های متقابل بی‌نصیب می‌شوند و در ادامه زندگی با مشکلات جدی روبه‌رو می‌شوند، زیرا نمی‌توانند از منافع و فرصت‌های مشترک بهره‌مند شوند. بنابراین، نگاه فردگرایانه و خودخواهانه در نهایت مانع از رشد و پایداری خانواده‌ها می‌شود و موفقیت و رفاه جمعی را کاهش می‌دهد.