داستان یک عکس تاریخی؛ مردی که جلوی همسرش زانو زده بود

بعضی عکس‌ها فقط یک لحظه را ثبت نمی‌کنند، بلکه داستانی کامل و احساسی را در یک تصویر جا می‌دهند. یکی از این تصاویر، عکس سیاه‌وسفیدی است که در سال ۱۹۴۸ گرفته شد: مردی با کت‌وشلوار جلوی دادگاه طلاق در شیکاگو زانو زده و از همسرش که پالتوی خز پوشیده، با چهره‌ای درمانده طلب بخشش می‌کند.

کد خبر: ۸۰۸۰۷۱

تاریخ: ۰۶ خرداد ۱۴۰۴ - ۲۲:۱۶

به گزارش ایران اکونومیست، فرادید نوشت: در این عکس قدیمی صورت مرد پر از التماس و ناراحتی است، در حالی که زن با چهره‌ای سرد و بی‌تفاوت روبه‌رویش ایستاده. هیچ نشانی از احساس یا تردید در صورت زن دیده نمی‌شود.

در سال‌های اخیر، این عکس بارها در شبکه‌های اجتماعی پخش شده و مردم از خود پرسیده‌اند پشت این صحنه چه داستانی بوده است.

تا اینکه جف نیکولز، یک مورخ اهل شیکاگو، این عکس را هنگام جست‌وجو در وبسایتی پیدا کرد و دنبال داستان واقعی‌اش رفت. این عکس ابتدا در روزنامه شیکاگو تریبیون بدون هیچ توضیحی چاپ شده بود.

با بررسی‌ آرشیو روزنامه‌ها مشخص شد که این زن و مرد، آنا و استیو استراک بودند. در زمان گرفتن عکس، آنا ۳۳ ساله و استیو ۳۷ ساله بود. آنا به‌خاطر مستی دائمی همسرش درخواست طلاق داده بود، چون در آن زمان در ایالت ایلینوی آمریکا فقط چند دلیل خاص مثل خیانت، ترک خانه یا اعتیاد می‌توانستند باعث صدور حکم طلاق شوند.

استیو در آخرین تلاشش در بیرون دادگاه زانو زد و از آنا خواست منصرف شود. اما آنا تصمیمش را گرفته بود. البته به خبرنگاران گفت که هنوز «در حال فکر کردن» است، شاید به‌خاطر پسر چهارساله‌شان یا فشارهای اجتماعی آن دوران.

در آن سال‌ها شیکاگو به داشتن طلاق‌های زیاد معروف شده بود و طلاق در این شهر سوژه‌ی طنز رسانه‌ها شده بود. از طرف دیگر قاضی دادگاه، ژولیوس ماینر، باور داشت بیشتر ازدواج‌ها قابل نجات‌اند. او تلاش می‌کرد در دادگاه‌ها به جای صدور حکم طلاق، زمینه آشتی را فراهم کند. اما در مورد استیو و آنا دیگر راه بازگشتی نبود.

بعد از جدایی، آنا با پسرش به خانه والدینش برگشت و در یک کارخانه آدامس‌سازی کار کرد. استیو هم که مکانیک راه‌آهن بود، تنها زندگی می‌کرد و چند سال بعد دوباره ازدواج کرد. او در سال ۱۹۶۴ درگذشت. آنا هرگز ازدواج نکرد، اما وقتی در سال ۱۹۸۳ فوت کرد، هنوز نام خانوادگی استیو را داشت.

قاضی ماینر هم بعدها به مقام‌های بالاتری رسید و در سال ۱۹۵۸ توسط رئیس‌جمهور وقت، آیزنهاور، به دادگاه فدرال منصوب شد.