تمجید وب سایت صهیونیستی از پایگاه‌های هوایی مخفی ایران در اعماق زمین

در ماه‌های گذشته تعدادی از سایت‌های نظامی ایران از جمله موشکی و پهپادی که در دل زمین و یا کوه حفر شده است، توسط سپاه پاسداران و ارتش رونمایی شد، مسئله‌ای که منجر به بازتاب‌های گسترده از توان نظامی ایران در رسانه‌های عبری زبان شده است.

کد خبر: ۸۰۴۲۲۲

تاریخ: ۲۸ ارديبهشت ۱۴۰۴ - ۱۴:۴۷

به گزارش ایران اکونومیست، نیزان سادان، روزنامه‌نگار صهیونیست طی گزارشی به شهرهای زیرزمینی سپاه پاسداران و ارتش ایران اشاره کرده و این تاسیسات نظامی که در داخل کوه و یا زیر زمین قرار دارند را، مشکلی بزرگ برای ارتش این رژیم عنوان کرده است.

این کارشناس صهیونیست با اشاره به نوع مهندسی این سازه‌ها و ادوات نظامی حاضر در آنها، به این مسئله اشاره می‌کند که این شهرهای زیر زمینی با امکانات بالا و پیچیدگی خاصی طراحی و ساخته شده اند که آسیب رساندن به آن‌ها را غیر ممکن می‌سازد. در ادامه به بخش‌های از این گزارش اشاره می‌شود.

نیزان سادان در ابتدای گزارش خود در رابطه با رونمایی اخیر ایران از یک شهر پهپادی جدید نوشت:

ایران اخیرا یک پایگاه هوایی منحصربه‌فرد را رونمایی کرده که ظاهراً غیرقابل‌نابودی است. هر چیزی که روی آن پرتاب شود—از موشک گرفته تا بمب، حتی بمب‌های اتمی—هیچ تأثیری نخواهد داشت.

این مجموعه کاملاً زیرزمینی است و با میلیون‌ها تن سنگ دولومیتی محافظت می‌شود: پایگاهی که در دل کوه جای گرفته. یک سفر زیر زمینی فیلم برداری شده که در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده، سالن‌های متعددی را نشان می‌دهد که پر از پهپادهایی با برد صدها و هزاران کیلومتر هستند.

چگونه می‌توان با چنین تهدیدی که می‌تواند به هر گوشه‌ای از خاورمیانه برسد، مقابله کرد؟ چگونه می‌توان از هوا هدفی را که هیچ آسمانی ندارد، مورد حمله قرار داد؟

تسلیحاتی که در این مستند جدید مشاهده شدند، عمدتاً از نوع پهپاد چندمنظوره مهاجر-۶ هستند که می‌توانند موشک‌های هدایت‌شونده اپتیکی را حمل کنند، موشک‌هایی که از فناوری‌های هدایت شونده بهره می‌برند. در سالن کناری، پهپادهایی از خانواده ابابیل (مدل بهبودیافته ابابیل-۲ در ویدئو) دیده شدند، و مستندات تونل‌های قبلی نیز پهپادهای انتحاری دوربرد مانند شاهد-۱۳۶ و نسخه جت‌دار آن، شاهد-۲۳۸، را نشان داده بودند.

این مجموعه دست‌کم شامل چهار سالن با طول حدود ۱۴۰ متر، عرض ۳۰ متر و ارتفاع نزدیک به ۱۰ متر است؛ این یک مجموعه اختصاصی برای ذخیره تسلیحات است، نه تونلی که از یک تونل راه‌آهن انشعاب گرفته باشد. ایرانی‌ها می‌توانند در آنجا پرتابگرهای موشک بالستیک، قایق‌های تهاجمی سریع و تسلیحات ضدکشتی را نیز جای دهند، که نشان می‌دهد این پایگاه در نزدیکی ساحل قرار دارد.

این اولین پایگاه هوایی نیست که ایران در دل کوه ساخته است: در فوریه ۲۰۲۳، پایگاه «عقاب-۴۴» رونمایی شد که در ۱۳۰ کیلومتری شمال‌غرب بندرعباس در جنوب ایران قرار دارد. این پایگاه دست‌کم یک اسکادران فانتوم را در خود جای داده و شامل امکانات تعمیر و نگهداری، انبارهای تسلیحات، کنترل و مدیریت نبرد است؛ یک پایگاه هوایی رزمی که در دل یک رشته‌کوه عظیم قرار گرفته.

این روزنامه‌نگار صهیونیست در رابطه با قابلیت‌های این شهر زیرزمینی نوشت:

مستندات ایرانی نشان داده‌اند که فانتوم‌ها در این پایگاه با نیروی موتور خودشان حرکت می‌کنند، که نشان‌دهنده وجود سیستم تهویه و تصفیه هوای بسیار پیشرفته است. فانتوم در اوج شکوهش افسانه‌ای بود و امروز ایران تنها کشوری است که هنوز از آن به‌عنوان جنگنده خط مقدم استفاده می‌کند—اما باید آن را به‌عنوان یک نمونه در نظر گرفت.

می‌دانید که فانتوم یک جنگنده بزرگ است، یعنی ایرانی‌ها می‌توانند در همان تونل‌ها تعداد مشابهی جنگنده F-14 (که همچنان خطرناک هستند)، تعداد بیشتری میگ-۲۹ (که بسیار کوچک‌تر از فانتوم هستند) و حتی سوخو-۳۵ (که ایران به‌زودی دریافت خواهد کرد و برای نیروی هوایی اسرائیل دردسر بزرگی خواهد بود) را عملیاتی کنند. خلاصه اینکه، عقاب ۴۴ نقطه شروعی برای بسیاری از مشکلات پروازی [برای آمریکا و اسرائیل] است.

پیش از این هم برای ایران مهم بود که ما بدانیم پایگاه‌های هوایی زیرزمینی دارد. در مه ۲۰۲۲، ویدئوهایی از پهپادها در یک مجموعه زیرزمینی با تونل‌های باریک‌تر نمایش داده شد، جایی که پهپادها می‌توانستند روشن شوند و حرکت کنند بدون اینکه اپراتورهایشان را خفه کنند.

در آن مورد هم پهپادهای تهاجمی چندمنظوره دیده شدند—برخی بسیار بزرگ، مانند پهپاد دوربرد فطرس که عرض بال‌هایش بیش از ۲۰ متر تخمین زده می‌شود.

ایران تجربه بسیار غنی‌ای در ساخت مجموعه‌های زیرزمینی پیچیده دارد؛ کسی که می‌تواند یک مجموعه غنی‌سازی مواد هسته‌ای را در زیر زمین قرار دهد، می‌تواند یک فرودگاه را هم به همین شکل بسازد.

در پایان این گزارش آمده است:

همه آنچه اینجا توصیف کردم، به معنای هزینه‌های هنگفت است؛ یک پایگاه هوایی زیرزمینی بزرگ یکی از گران‌ترین روش‌ها برای ذخیره و عملیاتی کردن نیروی هوایی است، حتی گران‌تر از ناوهای هواپیمابر. به همین دلیل، جای تعجب نیست که اکثر کشورهای جهان به پناهگاه‌های نیمه‌حفاری‌شده بسنده می‌کنند، به‌جای اینکه زیرزمینی برای یک کوه بسازند.

علاوه بر بودجه، محدودیت‌های توپوگرافیکی وجود دارد—حفر در هر نوع زمینی آسان و راحت نیست. از این رو نمی‌توان از اثربخشی چنین چیزی چشم‌پوشی کرد: پایگاه‌های ایران در یک تکه کوچک از خود زمین پنهان شده‌اند.

حمله مستقیم اثربخش نخواهد بود؛ ما بمب‌هایی که در اعماق کوه نفوذ کنند نداریم، و حتی اگر داشتیم، باید دقیقاً می‌دانستیم کجا را هدف قرار دهیم—وگرنه اصلاً به تونل برخورد نمی‌کنیم، یا تونلی را تخریب می‌کنیم که هیچ هواپیما یا چیزی قابل‌انفجاری در آن نیست. کمی ناامیدکننده است که عملیاتی برای نابودی پایگاه عقاب-۴۴ ترتیب دهیم و در نهایت فقط رستوران آن را خراب کنیم (کنایه طنز آمیز از اینکه به جای مهمی آسیب وارد نخواهد شد)