مخاطب اولین پیام امام(ره) از نجف کدام قشر بود؟

بیست و هفتم فروردین سال ۴۶ اولین پیام سیاسی و مبارزاتی امام از تبعیدگاه نجف صادر شد.

کد خبر: ۷۹۲۱۶۹

تاریخ: ۲۷ فروردين ۱۴۰۴ - ۱۲:۵۹

به گزارش ایران اکونومیست، به نقل از جماران، سیزدهم مهرماه سال ۴۴ بود که امام خمینی (س) به همراه فرزندشان حاج آقا مصطفی خمینی از ترکیه به عراق تبعید شدند. علل مختلفی برای این تغییر تبعیدگاه عنوان شده که مهمترین آن عبارتند از فشارهای مداوم جامعه مذهبی و حوزه‌های علمیه داخل و خارج و تلاش‌ها و تظاهرات دانشجویان مسلمان خارج از کشور برای آزادی امام، تلاش رژیم شاه برای عادی جلوه دادن اوضاع و اقتدار و ثبات خویش به منظور جلب حمایت بیشتر امریکا، مشکلات امنیتی و روانی دولت ترکیه و افزایش فشارهای داخلی جامعه مذهبی ترکیه و از همه مهمتر تصور رژیم شاه از اینکه فضای ساکت و سیاست ستیزِ آن ایام در حوزه نجف و وضعیت رژیم حاکم بر بغداد، خود مانعی بزرگ برای محدود کردن فعالیت‌های امام خواهد بود اما بر خلاف توقع رژیم شاه، امام در میان استقبال گسترده مردم به شهرهای مقدس کاظمین، سامرا، کربلا و سپس به محل اقامت اصلی خود یعنی نجف وارد شدند. این رفتار و استقبال برای عوامل رژیم ناخوشایند بود.

حالا نجف به مرکز فعالیت‌های امام تبدیل شده بود و ایشان هیچ گاه در همه ایام اقامتشان در عراق دست از مبارزه نکشیدند و با وجود مشکلات فراوانی که رژیم بعث برایشان پیش می آورد، کوتاه نمی آمدند و در سخنرانی، پیام و نامه‌های خود امید به پیروزی را به مردم یادآور می شدند.

بیست و هفتم فروردین ماه سال ۴۶ که با پنجم محرم سال ۱۳۸۷ مطابق بود یعنی حدود یک سال و نیم بعد از تبعید به عراق، امام اولین پیام سیاسی مبارزاتی خود را خطاب به علما و روحانیون حوزه‌های علمیۀ قم، مشهد و تهران صادر کردند و بر لزوم استقامت در برابر توطئه‌های رژیم شاه تاکید کردند.  این در حالی بود که فعالیت‌های رژیم علیه حوزه‌های علمیه افزایش پیدا کرده بود. متن پیام امام به شرح زیر است:

«بسم اللّه‌ الرحمن الرحیم

خدمت ذی‌ شرافت حضرات فضلا و محصلین حوزۀ مبارکۀ قم و مشهد و تهران و سایر حوزه‌های علمیه ـ ایّدهم‌ اللّه‌ تعالی

اینجانب در این تبعیدگاه و غربت، از اوضاع اسف‌انگیز ایران و خصوص حوزه‌های دینیه ـ کم و بیش ـ مطلع و در رنج به سر می‌ برم. می‌ دانم که دستگاه جبار چه خواب‌های خطرناکی دیده است برای اسلام و مسلمین و احکام مقدس قرآن و خدمتگزاران به دیانت مقدسه. شما در نظر آنها مجرم هستید؛ جرم شما خدمت به دیانت و قرآن و مخالفت با سلطۀ اجانب بر کشورهای اسلامی است؛ جرم شما مخالفت با دستگاه ظلم و استبداد و غارتگری و چپاول است؛ جرم شما دانش شماست و عدم تسلیم کورکورانه در مقابل اجانب و دست‌نشاندگان بی‌حیثیت آنهاست. این جرم را دانشگاهیان و طبقۀ تحصیلکرده و جوان هم دارند لذا با محرومیت‌ها و رنج‌ها و سختی‌ها مواجه می‌ باشند.

نقشۀ استعمار محو اسلام و احکام مقدس قرآن است. دستگاه جبار مجری مقاصد شوم آنهاست؛ نقشه آن است که به اسم اصلاحات، مملکت را به حال عقب‌افتادگی نگاه دارند و به اسم دانش دوستی و سپاه دانش، دانشگاه و مدارس علمیه را بکوبند و با نام اسلام احکام مقدس آسمانی را پایمال کنند و با اسم مقدس اسلام و قرآن احکام مسلّمه آن را یکی پس از دیگری محو کنند. شما باید به نظام اجباری بروید و در حبس و زجر و فشار و اهانت و تبعید به سر برید تا راه برای عمال اجانب و عمال اسرائیل باز شود. کاخ‌نشینان باید در شهوات و هرزگی‌ها غوطه‌ور شوند تا خوش خدمتی کنند و طبقۀ مزاحم یعنی علمای اعلام اسلام و دانشمندان و جوانان بیدار را از سر راه بردارند؛ خطبا و گویندگان باید از گفتار دم ببندند، مگر آنکه از جنایات و خیانت‌های آنها به اسم ترقی و پیشرفت تمجید کنند. نقشه محو و مسخ قانون اساسی است که در آن تضمین اسلام و مذهب و احکام شده است؛ قانونی که در آن تضمین آزادی‌های فردی و اجتماعی شده است باید برود و به جای آن سرنیزه، اختناق، حبس بیاید. اینها خیالات خامی است که دستگاه دست‌نشانده و نوکرمآب در مغزهای تکان نخوردۀ خود پخته‌ اند؛ غافل از آنکه با عواطف و احساسات یک ملت بزرگ نمی‌ توان بازی کرد. غافل از آنکه دستگاه خدای بزرگ را نمی‌ شود به بازی گرفت. من به شما آقایان محترم و به ملت ایران اطمینان می‌ دهم که دستگاه با شکست مواجه خواهد شد. پیشینیان آنها سیلی اسلام را خوردند، اینها نیز خواهند خورد.

شما فضلای محترم و دانشجویان جدید و قدیم صبور باشید و استقامت کنید. در مقابل ظلم تسلیم نشوید. اینها رفتنی هستند و شما باقی هستید. سرنیزه در مقابل عواطف یک ملت دوام ندارد. این شمشیرهای کند و عاریتی در غلاف خواهد رفت. ما روزهای بسیار سیاه، بسیار وحشتناک و بسیار اسف‌انگیز در حکومت اسلاف اینها دیده‌ ایم؛ ما با حکومت اختناق و ترور، با حکومت غارت و ستمگری، با سلب آزادی‌های همه جانبه سال‌ها مواجه بودیم و استقامت کردیم تا آنها رفتند؛ شما هم استقامت کنید تا اینان نیز بروند و به جزای اعمال خود برسند.

تسلیم نشوید. زیر بار امتحانات پوچ آنها نروید. نقشه آن است که قدم به قدم پیشروی کنند. هر قدر شما عقب‌نشینی کنید آنها پیشروی می‌ کنند. آنها کمر به نابودی شما بسته‌ اند. گمان نکنید با ملایمت و تسلیم دست‌ بردار هستند، بلکه با استقامت و ایستادگی و اظهار حق و فریاد مظلومانه عقب می‌ نشینند.

ملت را و ملل آزاد دنیا را از ستمگری دستگاه و مظلومیت ملت مسلمان ایران آگاه کنید. با هر وسیله ممکنه جنایات اینها را به دنیا برسانید. خدای متعال با شماست. دست اتحاد و برادری به هم دهید و از اختلافات جزئی دست بکشید تا زنده بمانید، تا احکام خداوند پایدار بماند.

حضرات مراجع عظام و علمای اعلام ـ دامت برکاتهم ـ راضی به محو حوزه‌های دینی با ذلت و خواری نشوند. مرگ با عزت از زندگانی با ذلت و تحت اسارت بهتر است. از خدای بزرگ عظمت اسلام و مسلمین را خواستار است. وَلا تَهِنُوا وَلا تَحْزَنُوا وَاَنْتُمُ اْلاَعْلَوْنَ اِنْ کُنْتُمْ مُؤمِنینَ.[۱]

والسلام علیکم و رحمة‌اللّه‌ و برکاته.[۲]

روح‌اللّه‌ الموسوی الخمینی» (صحیفه امام؛ ج ۲، ص ۱۳۰)