آسمان از آن توست؛ به مناسبت سالگرد شهادت سردار شهید حمیدرضا نوبخت

خورشید، با تمام خشم تابستانه‌اش، بر جاده‌ای که میان نخلستان‌های جزیره مینو و اهواز کشیده شده بود، سنگینی می‌کرد. آسفالت داغ، امواجی از گرما را به هوا پرتاب می‌کرد و ماشین‌های عبوری را در تصویری لرزان، محو و بی‌رنگ نشان می‌داد. باد داغی که از روی اروند می‌وزید، به جای خنکای نسیم، بوی شرجی و خاک سوخته را به همراه داشت.

کد خبر: ۷۸۹۰۸۷

تاریخ: ۲۰ فروردين ۱۴۰۴ - ۱۷:۲۰

به گزارش ایران اکونومیست، حسین زکریائی عزیزی در یادداشتی به مناسبت شهادت سردار سرلشکر پاسدار حمیدرضا نوبخت نوشت: حمیدرضا فرمان را با دستی محکم گرفته بود، اما قطرات عرق روی پیشانی‌اش خبر از گرمایی می‌داد که حتی داخل ماشین هم راهی برای فرار از آن نبود.

مسعود، در صندلی کناری، کمی بی‌حوصله، به نقطه‌ای نامعلوم در افق خیره شده بود. جاده، طولانی و یکنواخت، زیر تابش خورشید کش آمده بود.

ناگهان، صدای اذان از رادیوی ماشین بلند شد. نوای آشنای اذان در دل سکوت گرم و سنگین جاده پیچید. حمیدرضا بدون لحظه‌ای تردید پایش را روی ترمز گذاشت و ماشین را کنار جاده متوقف کرد. مسعود، که از این توقف ناگهانی تعجب کرده بود،  رو به فرمانده اش کرد و گفت:آقاحمید!چی شده؟ مشکلی پیش اومده؟

حمیدرضا نگاهش را از جاده گرفت و آرام گفت:مگه صدای اذان رو نشنیدی؟ وقت نمازه.

مسعود،نگاهی به دوروبر انداخت. هیچ سایه‌ای، هیچ سرپناهی، هیچ جایی که بتوان در آن از گرمای آفتاب در امان ماند، وجود نداشت. با لحنی مردد گفت:آخه تا اهواز چیزی نمونده. اونجا زیر یه سرپناه نماز می‌خونیم.

حمیدرضا لحظه‌ای سکوت کرد. بعد، نگاه عمیقی به مسعود انداخت، نگاهی که چیزی فراتر از یک پاسخ ساده در آن موج می‌زد. با لحنی آرام ولی قاطع گفت:تو از کجا می‌دونی تا اهواز زنده‌ایم؟

سکوت، مثل سایه‌ای سنگین بینشان افتاد. صدای باد که میان علف‌های خشک کنار جاده می‌پیچید، تنها چیزی بود که شنیده می‌شد. مسعود چیزی برای گفتن نداشت. کلماتی که می‌خواست به زبان بیاورد، بی‌اختیار در گلویش گیر کرده بود.

حمیدرضا بی‌اعتنا به گرمای سوزان، درِ ماشین را باز کرد. بطری آب را برداشت و چند قطره روی دست‌هایش ریخت. آب، با اینکه گرم بود، اما در لحظه‌ای که بر پوستش نشست، تازگی عجیبی داشت. دستانش را به نشانه‌ی وضو بالا آورد و قطرات آب را به صورتش کشید. بعد، گوشه‌ای از جاده، رو به قبله ایستاد.

مسعود،نگاهش را از او گرفت و به جاده‌ی روبه‌رو خیره شد. خورشید هنوز همان‌جا بود، جاده هنوز داغ بود، اما چیزی در آن لحظه تغییر کرده بود. گویی زمان برای چند لحظه در همان نقطه متوقف شده بود. آهسته از ماشین پیاده شد، بطری آب را گرفت، وضو گرفت و در کنار حمیدرضا ایستاد.

نمازشان که تمام شد، دوباره سوار ماشین شدند. حمیدرضا با آرامشی عمیق، ماشین را روشن کرد و دوباره به مسیر ادامه داد. مسعود اما هنوز در فکر آن جمله بود:

«تو از کجا می‌دونی تا اهواز زنده‌ایم؟»

و به یاد آورد که هیچ چیز در این دنیا قطعی نیست، جز همین لحظه‌ای که در آن ایستاده‌ای.