نیمی از جوانان راه های انتقال ایدز را نمی دانند

رسانه ملی برای آگاهی رسانی در این حوزه نیاز به مجموعه ای از اطلاعات برنامه ریزی شده با هدف اطلاع رسانی گام به گام و متناسب با فرهنگ واخلاق ایرانی درباره ایدز دارد که وزارت بهداشت به عنوان متولی اصلی سلامت در کشور ، باید در تهیه آن نقش اصلی را بازی می کند.

کد خبر: ۷۸۷۲۵

تاریخ: ۳۰ ارديبهشت ۱۳۹۴ - ۰۸:۵۹

ایران اکونومیست-  « بیماری ... آن بیماری .... پس گفتی آن بیماری را گرفته....» اسمش را نمی گفتند! آدم های « آخرین ستاره شب» که اولین سریال تلویزیونی درباره ایدزمحسوب می شد، نام این بیماری را به زبان نمی آوردند!

چرا ؟! بیم داشتند اسمی از آن ببرند و منتقدان متعصب فریاد « وا اسفا » سر دهند که چرا رسانه ملی بی حیا شده است و درباره چنین راز مگویی به مردم هشدار می دهد.

با همه این اوصاف اگرچه آخرین ستاره شب، مستقیما به ایدز و همه راه های انتقالش اشاره ای نکرد و در سال 74 با تاخیری تقریبا 10 ساله از مشاهده نخستین مورد ابتلا به این بیماری در کشور، ساخته شد، اما راه را برای برنامه ریزان رسانه ملی باز کرد تا آرام آرام درباره ایدز به مردم اطلاعات دهند.

با این حال روند اطلاع رسانی محتاطانه ، ملایم و محدود بود چرا که در آن زمان ایدز هنوز یک تهدید ملی محسوب نمی شد و مسئولان حدسش را هم نمی زدند که در روزی مثل امروز اداره ایدز وزارت بهداشت آمار مبتلایان به آن را 90 هزار نفر اعلام کند؛ جمعیتی که به گفته عباس صداقت ، رئیس این اداره ، 46 درصد آن سنی بین 25 تا 34 سال دارند و احتمالا در 20 تا 30 سالگی به ویروس آلوده شده اند.

دردناک تر ، آماری است که صداقت درباره میزان آگاهی عمومی از ایدز در میان جوانان ارایه می دهد . او به فارس می گوید تقریبا 60 درصد جوان های ایرانی از راه های انتقال ایدز آگاه نیستند ، یعنی از هر 10 جوان ایرانی 6 نفر به علت بی اطلاعی در خطر ابتلا به این بیماری هستند.

علت چنین وضعیتی شاید این باشد که هنوز هم رازهای مگوی زیادی درباره ایدز وجود دارد و بسیاری از اطلاعات درباره راه های انتقال این بیماری از ترس متهم شدن به پرده دری از سوی رسانه ها ارایه نمی شود و هنوز دست رسانه ها در ارایه اطلاعات کامل و جامع درباره ایدز بسته است و در بسیاری از مواقع حتی نزدیک شدن به برخی حوزه ها بویژه حوزه جنسی که از اصلی ترین راه های انتقال ایدز است با واکنش تند برخی منتقدان و ابراز نگرانی آنها از زیرپا گذاشتن عرف اجتماعی رو به رو می شوند و این وضع حتی در محیط های دانشگاهی نیز وجود دارد.

از سوی دیگر حتی همان اطلاعات ساده و مورد توافق سهل گیرها و سخت گیرها نیز ، به دست گروه های پرخطری که باید درباره ایدز بدانند، نمی رسند به عنوان نمونه در کشوری که سرانه مطالعه روزانه هر فرد در آن به طور متوسط کمتر از 5 دقیقه است ، کتاب های و رسانه های مکتوب کمتر مورد توجه نوجوان های کم سن و سال و بزرگتر های غیر دانشگاهی قرار می گیرند و ابزار اصلی اطلاع رسانی عمومی درباره بیماری ایدز محسوب نمی شوند و طبیعتا مسئولیت آگاه سازی عمومی در این حوزه به عهده رسانه ملی است که پر مخاطب ترین رسانه کشور محسوب می شود و تقریبا هر قشری مشتری بخشی از برنامه های آن است .

طبیعتا رسانه ملی نمی تواند بدون حمایت این وزارتخانه ، مسئولیت آگاه سازی اجتماعی را درباره ایدز به طور کامل به جا آورد اما عملکرد وزارت بهداشت در چند دهه گذشته نشان می دهد این وزارتخانه هنوز ایده نو و خلاقانه ای برای بهره بردن از همه توانمندی های رسانه ملی ندارد و به ارایه مجموعه ای از اطلاعات کهنه از سوی چند مسئول معین بسنده کرده است و به نظر می رسد اگر قرار است در سال های آینده نتایج بهتری در حوزه پیشگیری از ایدز به دست آورد، باید متفاوت و خلاقانه تر عمل کند.