وفاق ملی پشتوانه سیاست خارجی کشور است

عضو انجمن اسلامی دانشگاه آزاد اسلامی گفت: وفاق ملی راهی برای تقویت کشور است، جامعه نیز با در نظر گرفتن این رویکرد حاضر به همراهی خواهند بود. اینجاست که وفاق ملی به عنوان پشتوانه‌ای برای سیاست خارجی عمل می‌کند.

کد خبر: ۷۸۶۲۴۵

تاریخ: ۲۳ اسفند ۱۴۰۳ - ۰۸:۱۱

منیره گنجی، عضو انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی در گفت‌وگو با ایران اکونومیست، با اشاره به مفهوم وفاق در دولت چهاردهم اظهار کرد: وفاق ملی پایه‌ای است که دولت بتواند از آن به عنوان اهرمی قوی در صحنه بین‌المللی استفاده کند. وقتی جامعه درونی پاره‌پاره باشد، کشور نمی‌تواند پیام واحدی به جهان بفرستد یا مقاومت کند. آمریکا و دیگر کشورها از تنش‌های داخلی ایران سود می‌جویند تا فشار بیشتری وارد کنند. اگر ما در ایران ید واحد شویم، هیچ قدرتی نمی‌تواند با ایجاد دستاوردهای سیاسی یا اقتصادی بر ما غلبه کند. این رویکرد دولت چهاردهم، در واقع تأکیدی است بر اینکه قدرت ملی از همبستگی مردم سرچشمه می‌گیرد.

وی افزود: این تصمیم بسیار نمادین است. برای اولین بار در تاریخ پس از انقلاب، استاندارانی از اقلیت‌های کرد، بلوچ و عرب منصوب شدند. این کار نشان می‌دهد که دولت به تنوع قومی و فرهنگی کشور احترام می‌گذارد و آن را سرمایه ملی می‌داند. وقتی اقلیت‌ها احساس می‌کنند در فرایند تصمیم‌گیری شرکت دارند، حس تبعیض کمتر می‌شود و وفاداری به نظام افزایش می‌یابد؛ البته این تنها گامی کوچک است و نیاز به سیاست‌های جامع‌تری برای حل مشکلات ساختاری در مناطق مرزی وجود دارد.

گنجی بیان کرد: این رویکرد پتانسیل زیادی دارد؛ اما نیاز به مدیریت دقیق دارد. استفاده از توان کارشناسان صرف‌نظر از جریان سیاسی، می‌تواند به حذف فیلترهای غیرحرفه‌ای که باعث خالی شدن کشور از نیروی متخصص شده، کمک کند؛ اما باید مراکز قدرت را متعادل نگه داشت تا یک جناح خاص بر دیگران غلبه نکند. دولت باید با شفافیت عمل کند تا این سیاست به «سیاسی‌کاری» متهم نشود. پیشنهاد تشکیل شورایی برای اصلاح بنگاه‌های زیان‌ده، نمونه خوبی از این تعادل است.

این فعال دانشجویی بیان کرد: دانشگاه‌ها باید آزمایشگاه تولید ایده‌های وفاق‌ساز باشند. دانشجویان و اساتید می‌توانند با تحلیل علمی مشکلات، زمینه را برای گفت‌وگوهای سازنده فراهم کنند. برای مثال، برگزاری جلسات منظم بین دولت و دانشگاهیان، مانند جلسه اخیر با اساتید سیاست خارجی، نشان می‌دهد که دولت به نظرات مستقل اهمیت می‌دهد؛ اما این تعامل نباید صرفاً شعاری باشد؛ باید پیشنهادات ارائه‌شده به سیاست‌های عملی تبدیل شوند.

وی تصریح کرد: تحریم‌ها هم فرصت و هم تهدید است. از یک سو، فشارهای خارجی می‌توانند جامعه را وحدت‌ بخشند؛ اما از سوی دیگر، فقر و ناامیدی ناشی از تحریم‌ها ممکن است تنش‌های درونی را تشدید کند. دولت باید با سیاست‌های اقتصادی عادلانه، آسیب‌های تحریم‌ها را کاهش دهد تا مردم احساس کنند همه در یک سبد هستند. همچنین، باید از تبلیغات منفی که قدرت‌های خارجی برای تفرقه انجام می‌دهند، جلوگیری شود.

عضو انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی بیان کرد:این رویکرد نشان می‌دهد که دولت به جای منازعات بی‌پایان، به دنبال صلح هوشمندانه است، همان‌طور که امام علی (ع) در عهدنامه مالک اشتر توصیه کرده‌اند؛ اما برای موفقیت این سیاست، نیاز به حمایت عمومی است. اگر مردم احساس کنند تعامل با جهان به معنای فروپاشی ارزش‌های ملی نیست، بلکه راهی برای تقویت کشور است، حاضر به همراهی خواهند بود. اینجاست که وفاق ملی به عنوان پشتوانه‌ای برای سیاست خارجی عمل می‌کند.