انتشار پنجاه و سومین جلد از مجموعه فهرست‌های نسخ خطی هند

پنجاه و سومین جلد از مجموعه فهرست‌های نسخه‌های خطی هند توسط مرکز بین‌المللی میکروفیلم نور منتشر شد.

کد خبر: ۷۷۵۸۴۸

تاریخ: ۲۳ دی ۱۴۰۳ - ۱۲:۵۸

به گزارش ایران اکونومیست، پنجاه و سومین مجلد از مجموعه فهرست‌های نسخه‌های خطی هند به کتابخانه تاریخی مدرسة الواعظین در شهر لکهنو اختصاص دارد، این کتابخانه ۸۷۳ نسخه خطی به زبان‌های فارسی، عربی و اردو دارد و جزو کتابخانه‌های مرجع در زمینه نسخ خطی است به طوریکه علامه امینی در سفر خود به هند، این کتابخانه را از نظر غنای علمی بی‌نظیر توصیف کرده است.

مدرسة الواعظین در سال ۱۹۱۹ میلادی به دستور والی محمودآباد (یکی از نواحی تابعه لکهنو) تأسیس شد و به‌عنوان یکی از مراکز برجسته علمی و دینی شیعه در شبه‌قاره هند شناخته می‌شود. این مدرسه با هدف آموزش و تربیت طلاب علوم دینی راه‌اندازی شد و طی سال‌های فعالیت خود، مبلغانی برجسته تربیت کرده و به نقاط مختلف جهان اعزام داشته است.

پس از جدایی هند و پاکستان، مدرسه الواعظین با چالش‌های جدی از جمله بی‌توجهی مواجه شد و بسیاری از این نسخ خطی آسیب دید؛ برخی از نسخ خطی در معرض نابودی قرار گرفتند و برخی نیز به دلیل موریانه‌خوردگی یا تخریب سقف کتابخانه از بین رفتند.

مرکز بین‌المللی میکروفیلم نور طی یک دوره شش‌ماهه موفق شد از نسخه‌های موجود عکسبرداری و فهرست دقیقی از آن‌ها تهیه کند. در این مجموعه، دست‌نوشته‌های ارزشمندی از جمله آثار علامه سید مرتضی نونهروی نیز شناسایی شد که مهم‌ترین آن‌ها کتاب پنج‌جلدی «معراج العقول فی شرح دعاء مشلول» است این درحالیست که پیش‌تر تصور می‌شد بخش‌هایی از این مجموعه مفقود شده باشد.

همچنین در سال ۱۳۹۷ هجری شمسی، حجت‌الاسلام ابن حسن املوی واعظ، مدیر سابق مجله الواعظ، برای حفظ تاریخچه این مدرسه اقدام به نگارش مجموعه‌ای سه‌جلدی با عنوان «تاریخ مدرسة الواعظین» نگارش کرد. این مجموعه با حمایت مرکز بین‌المللی میکروفیلم نور در دهلی نو منتشر شده و به تاریخ تأسیس، توسعه، فعالیت‌های آموزشی، انتشارات و سفرهای تبلیغی فارغ‌التحصیلان این مدرسه پرداخته است.

این مجموعه سه‌جلدی به‌عنوان منبعی معتبر برای پژوهشگران و تاریخ‌نگاران، اطلاعات دقیقی درباره ساختار آموزشی، فعالیت‌های علمی و کتابخانه این مدرسه ارائه می‌دهد.

مرکز بین‌المللی میکروفیلم نور در سال ۱۳۶۴ به امر «مقام معظم رهبری» به منظور پاسداری از زبان فارسی و حفظ میراث شیعی ایرانی اسلامی مرکزی در هند، در محل خانه‌فرهنگ جمهوری اسلامی ایران تأسیس شد تا ضمن‌ مستندنگاری، نگاهداشت و معرفی‌ منابع‌ دست اول، بستری برای نشر میراث مکتوب مشترک ایران و هند فراهم سازد.