ارتباط مشکوک ویروس آبله میمون و اختلال در باروری مردان

ویروس آبله میمون، یک ویروس نوظهور است که به دلیل سرعت گسترش و اثرات احتمالی آن بر سلامت، توجه جهانیان را به خود جلب کرده است. در این میان، پرسش‌هایی درباره تأثیر آن بر باروری، به یکی از نگرانی‌های اصلی تبدیل شده است.

کد خبر: ۷۷۱۶۹۰

تاریخ: ۱۲ دی ۱۴۰۳ - ۰۸:۰۷

به گزارش ایران اکونومیست، آبله میمون، ویروسی مشترک میان انسان و حیوان است که در ابتدا از آفریقای مرکزی و غربی شیوع پیدا کرد. این ویروس می‌تواند از طریق تماس نزدیک با حیوانات یا افراد آلوده، از جمله تماس با مایعات بدن، منتقل شود. مشابه سایر بیماری‌های ویروسی، آبله میمون باعث ایجاد علائمی نظیر بثورات پوستی و التهاب غدد لنفاوی می‌شود. با وجود اطلاعاتی که درباره مسیرهای انتقال این ویروس وجود دارد، شکاف‌های زیادی در درک علمی از تأثیرات آن، به ویژه بر باروری انسان، مشاهده می‌شود. از آنجایی که سلامت باروری بخش مهمی از زندگی فردی و جمعی است، بررسی احتمال تأثیر این ویروس بر عملکرد دستگاه تناسلی مردان اهمیت ویژه‌ای دارد.

در دنیای امروز، تقریباً ۱۵ درصد از زوج‌ها با مشکلات ناباروری دست‌وپنجه نرم می‌کنند و مردان نیمی از این موارد را شامل می‌شوند. ویروس‌هایی مانند اچ‌آی‌وی، ویروس اوریون و ویروس زیکا از جمله عواملی هستند که می‌توانند دستگاه تناسلی مردانه را آلوده کرده و باعث ناباروری شوند. از این منظر، مطالعه ویروس آبله میمون و نقش احتمالی آن در ایجاد مشکلات باروری به یک ضرورت تبدیل شده است. از سوی دیگر، حضور این ویروس در مایعات بدن همچون مایع منی، شواهدی از احتمال انتقال جنسی آن ارائه کرده که خود موضوعی حساس و پرچالش برای بررسی بیشتر است.

در مطالعه ای که توسط عارفه ابراهیمیان، پژوهشگر گروه میکروب‌شناسی دانشگاه علوم پزشکی گلستان و همکارانی از دانشگاه علوم پزشکی خوی انجام شده است، احتمال تأثیر ویروس آبله میمون بر باروری مردان، مورد بررسی قرار گرفته است. این مطالعه نشان‌دهنده توجه محققان به مسائل حساس و مهم سلامت عمومی است.

در این مطالعه، پژوهشگران به بررسی تاثیرات ویروس آبله میمون بر دستگاه تناسلی مردانه پرداختند. آن ها داده‌های موجود را درباره انتقال این ویروس از طریق مایعات بدن تحلیل کردند و مطالعات پیشین را که شواهدی از حضور ویروس در مایع منی بیماران ارائه می‌داد، مورد بررسی قرار دادند.

نتایج این بررسی ها نشان می دهند که ویروس آبله میمون در مایعات بدن، از جمله مایع منی، قابل شناسایی است. این موضوع نشان می‌دهد که احتمال انتقال جنسی این ویروس وجود دارد و دستگاه تناسلی مردان ممکن است به عنوان یکی از اهداف این ویروس عمل کند. همچنین، حضور این ویروس در مایع فوق می‌تواند با آسیب به سدهای خونی بیضه و تحریک التهاب، باعث اختلال در عملکرد دستگاه تولیدمثل مردانه شود.

بر این اساس، برخی بیماران آلوده به ویروس آبله میمون نشانه‌هایی از کاهش تولید اسپرم یا مشکلات دیگر مرتبط با باروری داشتند. برای مثال، در گروهی از این بیماران، ناباروری ناشی از اختلال در تولید اسپرم مشاهده شد. این یافته‌ها اهمیت بررسی دقیق‌تر تأثیرات این ویروس را بر سلامت باروری نشان می‌دهد.

یافته‌های این پژوهش اهمیت بسیاری دارند، زیرا با روشن شدن اثرات احتمالی ویروس آبله میمون بر باروری، می‌توان رویکردهای پیشگیرانه و درمانی موثرتری ارائه داد. همچنین، این نتایج هشداری برای افرادی است که در معرض خطر انتقال این ویروس قرار دارند تا احتیاط‌های لازم، به ویژه در روابط جنسی، را مدنظر داشته باشند.

درک مکانیسم‌های اثر ویروس بر بیضه‌ها و تولیدمثل، مسیر تازه‌ای را برای تحقیقات آینده باز می‌کند و می‌تواند به کاهش عوارض مرتبط با این ویروس کمک کند.

گفتنی است، این اطلاعات علمی تحقیقاتی در فصلنامه «پایش» وابسته به پژوهشکده علوم بهداشتی جهاد دانشگاهی، منتشر شده اند. این نشریه، با هدف ترویج دانش در حوزه سلامت و ارائه جدیدترین یافته‌ها در این زمینه، بستری برای انتشار تحقیقات علمی ارزشمند فراهم کرده است.