تکثیر جنگ های تاکتیکی

به نظر می رسد با ورود ترامپ به کاخ سفید مناطق استراتژیکی و ژئوپلیتیکی جهان درگیر پدیده ای به نام «جنگ های تاکتیکی» متعدد شوند. هدف اصلی این جنگ های تاکتیکی، مشغول نگه داشتن مناطق استراتژیک و ژئوپلیتیک و حاکم ساختن وضعیت بلاتکلیفی در این مناطق است.

کد خبر: ۷۶۳۰۵۵

تاریخ: ۱۱ آذر ۱۴۰۳ - ۱۳:۴۵

ترامپ زمانی می تواند شعار "اول آمریکا"ی خود را محقق سازد که سلطه جهانی خود را بر تمام مناطق جغرافیایی خصوصا مناطق استراتژیک و با اهمیت ژئوپلیتیکی حفظ کند و این کار ممکن نیست الا با حضور نظامی آمریکا در آن مناطق.

آمریکا در تمام مناطق حساس با چالش بزرگی از طرف دولت‌های مردمی یا مردم کشورهای مختلف برای اخراج از کشورها و مناطق خود مواجه است. وضعیتی که اگر آمریکا بخواهد به آن تن در دهد و قبول کند که از افغانستان تا عراق و سوریه تا خلیج فارس خارج شود، از مداخله در اوکراین و قفقاز با پوشش ناتو چشم پوشی کند و به مسائل دریای چین مداخله نکند بطور قطع به کشوری معمولی تبدیل می شود که نمی تواند اول باشد پس باید به هر قیمتی شده حضور خود را در مناطق استراتژیکی و ژئوپلیتیکی جهان حفظ کند و این حضور بدون حضور نظامی ممکن نخواهد شد.

راه کار حضور نظامی شعله ور ساختن جنگ های تاکتیکی است. جنگ های تاکتیکی، جنگ هایی هستند که به نتیجه قطعی نمی رسند و فقط شعله جنگ را افروخته نگه می دارند تا از یک طرف کشورهای درگیر را تضعیف کنند و از طرف دیگر حضور خود را بر آن کشورها یا مناطق تحمیل کنند. جنگ های تاکتیکی نه پیروز می شوند و نه شکست می خورند چرا که در هر دو حالت پیروزی یا شکست، باید تصمیم سیاسی خاصی گرفته شود در حالی که قرار نیست هیچ تصمیمی گرفته شود.

آنچه در اوکراین می گذرد یک نمونه است؛ اوکراین نه می تواند در جنگ به اهداف اعلامی خود برسد و نه رها می شود تا تحت شرایطی با روسیه صلح کند. برای آمریکا و ناتو شعله ور بودن جنگی بی پایان مهم است. وقتی بلافاصله پس از توافق آتش بس بین لبنان و رژیم صهیونیستی حمله نظامی هیات تحریر شام به حلب شروع شده و جنگ در سوریه شعله ور می شود همان راهبرد آمریکایی تکثیر کردن جنگ های تاکتیکی است.

قبل از ادامه بحث اجازه دهید خبر مربوط به موضع شورای امنیت ملی آمریکا درباره شروع جنگ در سوریه را با هم مرور کنیم:

شان ساوت، سخنگوی شورای امنیت ملی آمریکا، شنبه ۱۰ آذر در بیانیه‌ای گفت خودداری حکومت سوریه از وارد شدن به یک فرایند سیاسی برای حل بحران این کشور و اتکای آن به روسیه و جمهوری اسلامی، شرایط کنونی را در سوریه ایجاد کرده است.

کاخ سفید نقش آمریکا در درگیری‌های کنونی سوریه را رد کرد و گفت: «در حمله‌های کنونی در سوریه که رهبری آن را سازمان تروریستی احرارشام به عهده دارد، آمریکا هیچ نقشی ندارد. آمریکا در کنار متحدان و شرکای خود خواستار کاهش تنش‌ها، حفاظت از غیرنظامیان و اقلیت‌ها و یافتن یک روند سیاسی معتبر برای پایان کامل جنگ داخلی در سوریه است.»

این بیانیه افزود آمریکا وضعیت کنونی در سوریه را از نزدیک رصد می‌کند و در ۴۸ ساعت اخیر در این زمینه با کشورهای منطقه در تماس بوده است. کسی که الفبای سیاست را خوانده باشد بخوبی پیام مستتر در این چند عبارت کوتاه را درک می کند. پیام این است آمریکا مسئولیت جنگ تروریست‌های تحریر شام را نمی پذیرد ولی راه حل جنگ را در حضور خود در آن می داند! حضوری که بدون جنگ ممکن نیست.

بایدن در روزهای آخر حضورش در کاخ سفید هم شعله جنگ اوکراین را از طریق صدور مجوز حمله به روسیه از طریق موشک‌های دوربرد را صادر می کند و هم بعد از حمایت کامل از جنایات جنگی اسرائیل شعله جنگ جدیدی را در سوریه روشن می سازد که دامنه این جنگ جدید در سوریه به عراق در شکل تحرک داعش و به ترکیه در شکل جریانات مسلحانه کردی گسترش یابد.

از زمانی که ترامپ انتخاب شد در افغانستان مباحث جدیدی در خصوص لغو شدن یا تجدید نظر در توافق دوحه مطرح می شود که این مساله در صورت جدی تر شدن پس از ورود ترامپ به کاخ سفید حتما آثار خاص خود را خواهد داشت. به نظر نمی رسد آمریکا و غرب از کنار ادعای خود در مورد حضور نیروهای نظامی کره شمالی در جنگ اوکراین به راحتی عبور کند و بر مسائل دریای چین و رشد قدرت نطامی چین چشم برهم نهند.

مسائل دریای سرخ و تسلط حوثی ها بر باب المندب عرصه چالشی دیگری برای ایده اول امریکای ترامپ است و به همین طریق سایر موضوعات در مناطق مختلف جهان.

متاسفانه باید این واقعیت تلخ را بپذیریم که ما در آینده نزدیک در منطقه خود با راهبرد آمریکایی شعله ور سازی جنگ های تاکتیکی روبرو هستیم و چاره ای جز مقابله میدانی و دیپلماتیک با این راهبرد آمریکایی نداریم و اگر بتوانیم ظرفیت‌های دیپلماتیک را در مقابله با این راهبرد شعله ور سازی جنگ های تاکتیکی افزایش دهیم و در کنار جبهه مقاومت جبهه کشورهای علاقمند به ثبات منطقه را متشکل و تقویت کنیم هزینه مقابله میدانی را به حداقل می رسانیم.

* سیدرسول موسوی؛ دیپلمات ارشد بازنشسته