اجلاس اقلیمی «کاپ۲۹» در باکو؛ وقت اضافه و ادامه اختلافات بر سر مسائل مالی

در حالی که مذاکرات کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل در باکو وارد وقت اضافه شده، کشورهای توسعه‌یافته و در حال توسعه همچنان بر سر تأمین مالی ۱/۳ تریلیون دلاری برای مقابله با تغییرات اقلیمی تا سال ۲۰۳۵ اختلاف دارند.

کد خبر: ۷۵۹۹۹۰

تاریخ: ۰۳ آذر ۱۴۰۳ - ۱۱:۰۷

به گزارش ایران اکونومیست، کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل در «باکو»ی آذربایجان، روز گذشته (جمعه) ۲۲ نوامبر وارد وقت اضافه شد؛ جایی که ریاست اجلاس با ارائه پیش‌نویسی جدید، خواستار افزایش کمک‌های مالی کشورهای صنعتی به ۲۵۰ میلیارد دلار در سال تا سال ۲۰۳۵ شده است. این رقم حدود ۲/۵ برابر بیشتر از کمک‌های فعلی است و به عنوان بخشی از هدف بزرگ‌تر ۱/۳ تریلیون دلاری در سال پیشنهاد شده است.

با وجود دو هفته مذاکره، کشورهای شرکت‌کننده هنوز نتوانسته‌اند به توافقی درباره منابع تأمین مالی و نحوه توزیع آن دست یابند. گسترش بانک‌های توسعه‌ای و مشارکت منابع مالی خصوصی از جمله راه‌حل‌های مطرح‌شده است.

شکاف‌های عمیق در مذاکرات

یکی از نقاط کلیدی اختلاف این است که چه کشورهایی باید در این فرآیند مشارکت کنند.

برخی کشورهای در حال توسعه اصرار دارند که عمده وام‌های اعطایی به آنها بدون بهره باشد. با این حال، این خواسته در اجلاس مورد پذیرش قرار نگرفته است. تا به امروز، اقتصادهای بزرگ تنها حدود ۱۰۰ میلیارد دلار در سال برای کمک به کشورهای فقیر در راستای مقابله با تغییرات اقلیمی و تطبیق با گرمایش جهانی اختصاص داده‌اند.

«مارتین کایزر»، رئیس «صلح سبز» (Greenpeace) در آلمان، از پیش‌نویس جدید انتقاد کرد و گفت: اگر کشورهای اقتصادی بزرگ واقعاً تنها قصد دارند ۲۵۰ میلیارد دلار در ۱۰ سال آینده ارائه کنند، این توهینی به مردمی است که معیشت یا عزیزان خود را به دلیل خشکسالی و سیل از دست داده‌اند.

فشار بر کشورهای نفت‌خیز

به گزارش دویچه وله، «آنالنا بربوک»، وزیر امور خارجه آلمان از برخی کشورهای تولیدکننده نفت مانند عربستان سعودی به‌دلیل مانع‌تراشی در پیشرفت مذاکرات انتقاد کرد. او معتقد است این کشورها تلاش می‌کنند تا توافقات اجلاس قبلی در دبی، مانند کاهش گازهای گلخانه‌ای و حذف تدریجی نفت و گاز را معکوس کنند.

بربوک در سخنرانی خود در باکو تأکید کرد که اروپا و آلمان بر اجرای تصمیمات اجلاس سال گذشته مُصر هستند. او همچنین خواستار سه برابر شدن تولید انرژی‌های تجدیدپذیر و دو برابر شدن بهره‌وری انرژی تا سال ۲۰۳۰ شد.

واکنش فعالان اقلیمی

فعالان اقلیمی نیز به شدت از مذاکرات ناامید هستند. «ویویان رداتز» یکی از اعضای صندوق جهانی طبیعت (WWF) هدف‌گذاری مالی کنفرانس را نامشخص خواند و گفت: مشخص نیست چه مقدار از این منابع به‌صورت کمک‌های بلاعوض و از منابع عمومی ارائه می‌شود و چه مقدار از منابع خصوصی تأمین خواهد شد.

تغییر وضعیت در دقیقه ۹۰؟

تا زمان پایان رسمی اجلاس در جمعه شب، هنوز توافقی حاصل نشده بود و مذاکرات احتمالاً تا پایان هفته ادامه خواهد یافت. بربوک گفت: اکنون مثل لحظات حساس بسکتبال، زمان تصمیم‌گیری‌های بزرگ است.

گزارش مستقل کارشناسان سازمان ملل نیز نشان داده که نیاز به کمک‌های مالی خارجی برای کشورهای در حال توسعه می‌تواند تا سال ۲۰۳۵ به ۱.۳ تریلیون دلار در سال برسد. با این حال، بسیاری از کشورهای صنعتی اعلام کرده‌اند که تأمین چنین مبالغی از بودجه‌های عمومی غیرواقعی است.

به نوشته اشپیگل آنلاین، پیشنهاد ریاست اجلاس برای تأمین مالی ۲۵۰ میلیارد دلاری، با انتقادات شدید مواجه شده و آن را به‌عنوان یک «شوخی تلخ» توصیف کرده‌اند.

برخی کشورها از جمله آلمان از چین و کشورهای ثروتمند حوزه خلیج فارس خواسته‌اند تا در این کمک‌ها مشارکت کنند. با این حال، طبق قوانین قدیمی سازمان ملل، این کشورها همچنان به‌عنوان کشورهای در حال توسعه طبقه‌بندی می‌شوند و واجد شرایط پرداخت کمک هستند.

با وجود این اختلافات عمیق، همه طرفین توافق دارند که وقت برای مقابله با بحران اقلیمی به‌سرعت در حال اتمام است.

سلامت مهاجران جدی گرفته شود

دبیر کل سازمان جهانی بهداشت (WHO) نیز روز گذشته گفت آژانس سازمان ملل می‌خواهد سلامت مهاجران در بیانیه کاپ۲۹ گنجانده شود زیرا پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۵۰ میلادی تعداد پناهندگان آب و هوایی به ۱.۲ میلیارد نفر برسد.

«تدروس آدهانوم قبریسوس» در شبکه اجتماعی «ایکس» گفت: بیش از ۱.۲ میلیارد نفر ممکن است تا سال ۲۰۵۰ به دلیل حوادث ناشی از تغییرات آب و هوایی آواره شوند. بحران آب و هوایی یک بحران بهداشتی است که به ویژه بر سلامت مهاجران تأثیر می‌گذارد.

به گزارش آناتولی، تدروس گفت: بنابراین ما دوست داریم سلامت مهاجران در بیانیه کاپ۲۹ و کاپ‌های آینده گنجانده شود.

وی با تأکید بر اهمیت همکاری در این زمینه، تأکید کرد که چنین تلاش مشترکی لازم است تا همه در هر کجا بتوانند به خدمات بهداشتی مورد نیاز خود در دنیایی که به سرعت در حال تغییر است، دسترسی داشته باشند.