کاش به درد این رهبر شجاع بخوریم!

داشت به دوست و دشمن می‌گفت: من اینجا هستم! کاش به درد این رهبر شجاع بخوریم، داشتنِ رهبر شجاع در تاریخ معاصر ایران که شاهان آن با کوچک‌ترین جنگی دَر می‌رفتند، غنیمت است.

کد خبر: ۷۴۴۳۳۵

تاریخ: ۱۴ مهر ۱۴۰۳ - ۱۳:۵۰

به گزارش ایران اکونومیست، علیرضا زادبر، کارشناس مسائل سیاسی در یادداشتی نوشت:

«خطبه طولانی بود.

مراسم شهدا به جای بیت در مصلی بود.

از ابتدای مراسم حضور داشتند!

برخلاف گذشته نماز عصر را به دیگری واگذار نکردند، خودشان اقامه کردند. داشت به دوست و دشمن می‌گفت: من اینجا هستم! داشتنِ رهبر شجاع در تاریخ معاصر ایران که شاهان آن با کوچک‌ترین جنگی دَر می‌رفتند، غنیمت است.

تنها خطبه راهبردی نبود، پیام دیگری هم داشت.

خطبه رهبر انقلاب به‌ویژه خطبه مفصل دوم به زبان عربی محتوایی داشت که باید به عنوان راهبرد به آن نگریسته شود. رهبری در خطبه اول الگو مبارزه در آینده را نشان دادند. بنا بر تاریخ مقابله با رژیم از ابتدای تأسیس نحسش، قدرت رژیم در جنگ برق‌آسا، فوری و شوکه کننده است. رژیم‌همین را می‌خواهد. در جنگ شش‌روزه ارتش چهار دولت عربی را منکوب کرد. به قول رهبری درگیری با یک کشور که تمام می‌شد به سراغ کشور دیگر می‌رفت. ظرف شش روز در سال ۱۹۶۷، هزار و سیصد و چهل و شش مساحت بسیاری را از اعراب تصرف کرد. امروز هم رژیم در حمله محدود، برق‌آسا و فوری قدرت و دست بالاتر دارد.

اما آیت‌الله خامنه‌ای راهبرد دیگری دارد. برعکس رژیم ایشان دنبال راهبرد فرسایشی و چند جبهه بودن مقاومت است. به همین دلیل فرمودند «تعلل نمی‌کنیم» در عین حال «شتابزده هم عمل نمی‌کنیم» این عین عقلانیت و هوش ایشان است. اوج نقطه زنی به گمانم این فراز بود آنجا که گفتند: باید کمربند دفاع، استقلال‌طلبی و عزت را از افغانستان تا یمن و از ایران تا غزه و لبنان در همه کشورهای اسلامی، محکم ببندیم.

این یعنی عنصر زمان و صبر اهمیت دارد. نباید با هر شکستی یا با شهادت رجال گران‌قدرمان مأیوس شویم. صبر مجاهدانه سلاح این جنگ است.

اما فقط خطبه راهبردی نبود،

حضور رهبر هم پیام راهبردی بود.

ایشان معمولاً مراسم یادبود شهید را در حسینیه امام خمینی (ره) بیت رهبری برگزار می‌کردند. این بار در مصلی و آن جمعیت عظیم بود. با وجود خطرات و احتمالات کل مراسم را حضور داشتند! خطبه دوم مفصل بود.

برخلاف گذشته که پس از اقامه نماز جمعه، اقامه نماز عصر را به دیگران واگذار می‌کردند، این نوبت نماز عصر را هم خودشان خواندند.

داشت به دوست و دشمن می‌گفت: من اینجا هستم!

کاش به درد این رهبر شجاع بخوریم

داشتنِ رهبر شجاع در تاریخ معاصر ایران که شاهان آن با کوچک‌ترین جنگی دَر می‌رفتند، غنیمت است.»