تحکیم روابط ایران و اندونزی از منظر آینده‌پژوهی بررسی شد

فرقان هدایت، استاد دانشگاه اندونزی موضوع تحکیم روابط ایران و اندونزی را از منظر آینده پژوهی مورد بررسی قرار داد و بر دو راهبرد جدید در تقویت روابط دو کشور یعنی تقویت گفتمان دوسویه و ایجاد اکوسیستم تأکید کرد.

کد خبر: ۷۴۴۲۳۰

تاریخ: ۱۴ مهر ۱۴۰۳ - ۱۱:۴۰

به گزارش ایران اکونومیست، دانشگاه اسلامی دولتی سونان گونونگ جاتی باندونگ با همکاری رایزنی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در اندونزی، نشست ترکیبی بین‌المللی با موضوع «بررسی آینده روابط ایران و اندونزی» را با حضور فرقان هدایت، استاد دانشگاه، وحید دین، معاون دانشکاه، محمدرضا ابراهیمی، رایزن فرهنگی کشورمان و جمعی از اساتید و دانشجویان برگزار کرد.

این نشست علمی و فرهنگی که با تلاوت قرآن کریم آغاز شد، دانشجویان و اساتید به مقام شامخ شهدای غزه و رهبران مقاومت اسلامی با نثار فاتحه‌ای ادای احترام کردند.

وحید دین، استاد دانشگاه باندونک در سخنانی، اظهار داشت: دو ملت بزرگ ایران و اندونزی با غنای عمیق معنوی و اجتماعی، در ترسیم آینده جوامع خود با چالش‌ها و فرصت‌های بزرگی روبرو هستند و آن عبارتند از روبرو شدن ایران و اندونزی به عنوان جوامع تاریخی و فرهنگی، با چالش‌ها و فرصت‌های بزرگ، روبرو شدن با چالش‌های مشترک جهانی و نقش استراتژیک در همکاری‌های دوجانبه بخش از این دغدغه‌هاست.

وی اظهار امیدواری کرد که از طریق این نشست، نه تنها بینش جدیدی از آینده جامعه ایران و اندونزی را به دست می‌آوریم، بلکه بتوانیم گام‌های ملموسی برای تقویت همکاری‌ها در زمینه‌های مختلف تدوین کنیم.

این استاد دانشگاه افزود: ایران و اندونزی هر دو دارای پتانسیل فوق العاده‌ای برای کمک به شکل دادن به نظم جهانی صلح آمیزتر، عادلانه تر و فراگیرتر هستند. می‌خواهم تاکید کنیم که آینده چیزی نیست که فقط منتظرش باشیم، بلکه چیزی است که باید با هم خلق کنیم.

وی تأکید کرد: با سخت کوشی، گفت‌وگوی سازنده و روحیه همکاری بالا، مطمئن هستیم که ایران و اندونزی می‌توانند رو به جلو حرکت کنند، جامعه آینده بهتری را شکل دهند و الگوهایی برای جهان باشند.

فرقان هدایت، استاد دانشگاه اندونزی سخنران بعدی این نشست علمی بود. وی موضوع تحکیم روابط ایران و اندونزی را از منظر آینده پژوهی مورد بررسی قرار داد و بر دو راهبرد جدید در تقویت روابط دو کشور یعنی تقویت گفتمان دوسویه و ایجاد اکوسیستم تأکید کرد.

این فعال فرهنگی اندونزیایی در مورد اکوسیستم، دو کشور را دارای پتانسیل بالایی می‌داند که می‌تواند از شبکه‌های فکری تا کارآفرینان و رهبران جامعه توسعه یابد.

وی بر اهمیت خوش بین بودن دانشجویان برای رویارویی با آینده در میان چالش‌های بزرگ مختلف که در پیش است، تاکید کرد و افزود: مطالعات آینده، ابزارها و مهارت‌هایی را برای آماده شدن برای آینده‌ای خوب فراهم می‌کند.

روابط ایران با اندونزی به طور قابل توجهی گسترش یافته است

همچنین ابراهیمی‌، رایزن فرهنگی کشورمان در اندونزی به بررسی روابط میان دو کشور ایران و اندونزی پرداخت و گفت: اندونزی به علّت موقعیت استراتژیک، همجواری با تنگه مالاگا از دیرباز نقش تأثیرگذاری در تحولات فکری، فرهنگی و مذهبی در منطقه آسیای جنوب شرقی داشته است. اندونزی خاستگاه اصلی ظهور و گسترش اسلام و تفکر اسلامی و تمدن مالایی در منطقه است.

وی به پیشینه این روابط اشاره کرد و گفت: روابط دو کشور در سال‌های پس از پیروزی انقلاب اسلامی از روند متعادل و رو به رشدی برخوردار بوده و در سال‌های اخیر نیز گسترش قابل ‌توجهی یافته است.

ابراهیمی به سفر رییس جمهور سابق کشورمان شهید سید ابراهیم رئیسی به اندونزی اشاره و خاطرنشان کرد: در خردادماه ۱۴۰۲ در صدر یک هیأت عالی‌رتبه به دعوت رسمی جوکو ویدودو رئیس‌ جمهور اندونزی و با هدف تعمیق و گسترش روابط اقتصادی، سیاسی و فرهنگی در سفری دو روزه وارد اندونزی شد.

وی افزود: مقامات دو کشور ۱۱ سند همکاری امضا کردند که از جمله این تفاهمنامه‌ها می‌توان به تفاهمنامه لغو روادید، مبادلات فرهنگی، همکاری نظارتی بر تولید فرآورده‌ای دارویی، همکاری در زمینهٔ علمی، فناوری و نوآوری اشاره کرد.

رایزن فرهنگی کشورمان به بیان اشترکات دو کشور ایران و اندونزی پرداخت و گفت: ایران و اندونزی نسبت به مسائل منطقه‌ای و بین‌ المللی از جمله مسئله فلسطین و دفاع از مظلومان عالم دیدگاه مشترک مشترک دارند و دو کشور به حمایت از حقوق مردم فلسطین تا آزادی قدس شریف متعهد و پایبند هستند.

وی اظهار داشت: ابرمسئله امروز ایران و اندونزی این است که ما چه درکی درستی از دو کشور داریم و آیا ایران را منطقه تاریخی تمدنی می‌دانیم یا نه؟ باید یک تعریف فرهنگی درستی از دو طرف داشته ‌باشیم که خروجی و نتیجه آن برنامه ریزی مشترک باشد.

دودو ویداردا، استاد دانشگاه باندونک و مدیر اتاق ایران نیز در این نشست، ابراز کرد: این نشست بین‌المللی یک فرآیند یادگیری مشترک دارد. برای تبدیل شدن به یک ملت بزرگ، باید آماده گفت‌وگو باشیم تا جهش‌های بزرگی داشته باشیم و از ملت‌های دیگر بیاموزیم.