آزمایش موفقیت‌آمیز اولین نمونه از دست رباتیک مغناطیسی

گروهی از پژوهشگران ایتالیایی، نوعی دست رباتیک را که با نیروی مغناطیسی کنترل می‌شود، با موفقیت روی یک شخص مبتلا به قطع عضو آزمایش کردند.

کد خبر: ۷۳۵۵۱۴

تاریخ: ۲۲ شهريور ۱۴۰۳ - ۱۴:۴۷

به گزارش ایران اکونومیست، اولین دست مصنوعی با کنترل مغناطیسی، به افراد دچار قطع عضو امکان می‌دهد تا همه حرکات را به سادگی با فکر کردن انجام دهند و نیروی اعمال‌شده را هنگام گرفتن اشیاء شکننده کنترل کنند.

به نقل از مدیکال اکسپرس، این دست مصنوعی جدید که بدون سیم و اتصال الکتریکی است، فقط با آهن‌ربا و عضلات بدن برای کنترل حرکت انگشتان و انجام دادن فعالیت‌های روزمره مانند باز کردن در شیشه مربا، استفاده از پیچ‌گوشتی و برداشتن سکه کار می‌کند.

یک گروه پژوهشی از «مؤسسه بیورباتیکس»(BioRobotics Institute) در «دانشگاه پژوهش‌های پیشرفته سنت آنا»(SSSA) به سرپرستی پروفسور «کریستین سیپریانی»(Christian Cipriani) استاد مؤسسه بیورباتیکس، یک رابط کاملا جدید را برای رمزگشایی اهداف حرکتی بین بازوی باقی‌مانده شخص دچار قطع عضو و دست رباتیک ایجاد کرده‌اند. این سیستم شامل کاشت آهن‌رباهای کوچک در عضلات ساعد است.

این رابط که توسط شرکت «پرنسیلیا»(Prensilia) با دست رباتیک موسوم به «میا-هند»(Mia-Hand) ادغام شده است، با موفقیت روی اولین بیمار آزمایش شد. بیمار یک مرد ایتالیایی ۳۴ ساله به نام «دنیل»(Daniel) بود که به مدت ۶ هفته از دست رباتیک استفاده کرد. نتایج این آزمایش نشان‌دهنده یک گام مهم رو به جلو برای آینده اندام مصنوعی است.

پژوهشگران به ترسیم حرکات پرداختند و آنها را به سیگنال‌هایی برای هدایت انگشتان دست رباتیک تبدیل کردند. آهن‌رباها دارای میدان مغناطیسی طبیعی هستند که به راحتی می‌توان آن را برقرار کرد. هنگامی که عضله منقبض می‌شود، آهن‌ربا به حرکت درمی‌آید و یک الگوریتم این تغییر را به یک فرمان ویژه برای دست رباتیک تبدیل می‌کند.

دنیل گفت: این سیستم به من امکان داد تا احساسات و عواطف ازدست‌رفته را دوباره به دست بیاورم و احساس کنم که دست خودم را حرکت می‌دهم.

سیپریانی گفت: این نتیجه، پاداش ده‌ها سال پژوهش است. ما بالاخره یک پروتز کاربردی ساختیم تا نیازهای شخصی را که دست خود را از دست داده است، برآورده کند. وی افزود: ما آماده‌ایم تا این نتایج را به طیف وسیع‌تری از افراد دچار قطع عضو تعمیم دهیم.

این پژوهش در مجله «Science Robotics» به چاپ رسید.