سفارش آیت‌الله فاطمی‌نیا برای موفقیت‌های زندگی +فیلم

آیت‌الله «سیدعبدالله فاطمی‌نیا» گفت: در همه موفقیت‌های خود این سفارش امام رضا(ع) را به کار ببندید و از خدا بخواهید که کارتان را کاملتر کند.

کد خبر: ۶۹۷۳۴۵

تاریخ: ۲۶ ارديبهشت ۱۴۰۳ - ۱۰:۰۴

به گزارش ایران اکونومیست، دومین سالروز ارتحال آیت الله سیدعبدالله فاطمی‌نیا با دهه کرامت همزمان شده و سالروز میلاد ثامن الائمه (ع) را در پیش داریم و به همین مناسبت یکی از سفارش های این استاد اخلاق را مرور می کنیم که به نقل از امام رضا (ع) گفت: در همه موفقیت های خود بگویید «اللهم سَلّم و تَمِّم» این عبارت یک دعا و درخواست علمی است. یعنی خدایا این کار را قرین عافیت قرار بده و آن را کاملتر کن.

این استاد اخلاق بر قرائت زیارت عاشورا و حدیث کساء بسیار سفارش می‌کرد و دهه اول محرم را دهه تحول می دانست و لذا تاکید داشت: با پاکی ظاهر و باطن به این مجالس مشرف شوید؛ همانطور که با وضو و طهارت در این جلسات شرکت می‌کنیم، به وسیله استغفار، طهارت باطنی هم کسب کنیم. قبل از ورود به مراسم عزای سید الشهدا بگوییم «خدایا اگر در وجود من مانعی از کسب فیض ابا عبدالله (ع) هست، آن را برطرف بفرما.»

آیت الله فاطمی‌نیا در سال ۱۳۲۵ در تبریز چشم به جهان گشود. از کودکی تحت تربیت دینی و علمی پدر خود به نام میر اسماعیل که از علمای اهل عرفان بود، قرار گرفت. سپس نزدیک به ۳۰ سال نزد میرزا حسن مصطفوی از شاگردان سید علی قاضی تحصیل کرد. وی همزمان تحصیلات حوزوی خویش را هم دنبال کرد و پس از مصطفوی از محضر علمایی چون علامه سیدمحمدحسین طباطبایی، سید محمدحسن الهی طباطبایی (برادر کوچکتر علامه طباطبایی)، محمدتقی آملی، سید رضا بهاءالدینی، محمد تقی بهجت و علامه محمدتقی جعفری در علوم اسلامی و عرفان استفاده کرد.

از وی آثار ارزشمندی در زمینه آگاهی اسلامی و شرح مفاهیم شیعی به جا مانده که از آن جمله می‌توان به نکته‌ها از گفته‌ها، فرهنگ انتظار در مورد غیبت امام زمان (عج) ، فرجام عشق؛ شرحی بر غزل حضرت امام خمینی (ره) یک نکته از هزاران در دو جلد شامل فرهنگ انتظار و فرجام عشق، ارمغان غدیر؛ چهل حدیث از منابع شیعه و سنی درباره غدیر خم، شرح و تفسیر زیارت جامعه کبیره و نغمه عاشقی اشاره کرد.

رهبر انقلاب درباره این عالم فرزانه فرمود: اطلاعات گسترده و بیان جذاب و لحن شیرین این عالم محترم، منبعی پرفیض برای جمع زیادی از جوانان و راهجویان بود و فقدان آن مایه‌ تأسف و اندوه است.