راهپیمایی علیه اسلامی شدن غرب

برگزیده سرمقاله‌های روزنامه‌های صبح چهارشنبه

روزنامه‌های صبح امروز ایران در سرمقاله‌های خود به مهمترین مسائل روز کشور و جهان پرداخته‌اند از جمله «چه کسانی نمی‌خواهند تحریم لغو شود؟»،«هزینه حمایت غرب از تکفیری ها»،«بحران سوریه و ضرورت تقویت جبهه دیپلماتیک محور مقاومت»،«افغانستان- نگاه سوم»،«از اصل موضوع منحرف نشویم»،«مخاطرات امنیتی اینترنت غیرملی»،«راهپیمایی علیه اسلامی شدن غرب»،«قدردانی دیک‌چنی!»،«نسخه روسی رکود تورمی»و... که برخی از آنها در زیر می‌آید.

کد خبر: ۶۷۸۵۴

تاریخ: ۲۶ آذر ۱۳۹۳ - ۰۹:۳۵

کیهان:چه کسانی نمی خواهند تحریم لغو شود؟
«چه کسانی نمی خواهند تحریم لغو شود؟»عنوان یادداشت روز روزنامه کیهان به قلم محمد ایمانی است که در آن می خوانید؛فقط «وارطان» مسیحی نبود که می گفت 3 بار به زیارت امام حسین علیه السلام در کربلا رفته است. حالا «رزکی جوقی» ایزدی مذهب هم برای زیارت به کربلا آمده است. وارطان را 5 سال پیش- یکی دو شب مانده به عاشورای حسینی در سال 1388- همه در قالب تلویزیون دیدند که پای دیگ نذری ایستاده بود و می گریست. آمده بود کمک کند. می گفت تا آن روز 3 بار به زیارت کربلا رفته. می گفت من حسین(ع) را دوست دارم. می گفت و می گریست برای حضرت قتیل العبرات و اسیرالکربات. 5 سال بعد «رزکی جوقی» (ابواشجان) کُرد و ایزدی مذهب، پای به حرم کربلا گذاشته است. تابلویی بر سر دست دارد. «من ایزدی هستم. جانم فدایت حسین». می گوید «اینجا آمده ام تا در مصیبت شهادت سرور بشریت شریک شوم. امام علی می گوید مردم یا برادر دینی تو هستند یا شریک تو در خلقت. ایزدی های موصل مانند شیعیان و سنی ها زیر حملات تروریست های داعش هستند. دختران و زنان ما قربانیان اصلی تروریست ها هستند که به بردگی گرفته می شوند و ظالمانه ترین جنایت ها را برآنها روا می دارند. آیت الله سیستانی گفت شما به گردن ما حق دارید و ما هیچ گاه شما را فراموش نمی کنیم». حالا کلیمی و مسیحی و مسلمان شیعه و سنی زیر خیمه محبت سالار آزادگان به هم رسیده اند. معرفت و حریت، آنان و همه آزادگان را به هم می رساند.

بد نهادی و بد دینی اما- مسلمان شیعه و سنی باشی یا مسیحی و یهودی- بد دردی است. بد دین ها همان ها هستند که برحسب ظاهر در اردوگاه امیر مؤمنان(ع) بودند اما بارها با سرزنش حضرت مواجه شدند. «اما دینُ یجمعکم و لا حمیهًْ تُحِمشُکم... آیا دینی نیست که شما را گرد هم آورد. آیا غیرتی نیست که شما را به خشم وادارد و برای هجوم دشمن به حرکت درآورد؟ میان شما فریاد زنان می ایستم اما صدایم را نمی شنوید و اطاعت نمی کنید تا آنگاه که حوادث، عواقب وخیم خود را نشان می دهد...» (خطبه 39 نهج البلاغه). آن مرد ایزدی مذهب که طعم تلخ ناامنی و شرارت جنایتکاران را چشیده، می فهمد که باید به امیرمؤمنان و سیدالشهدا(علیهماالسلام) پناه آورد اما جماعتی که از صدقه سر انقلاب و جمهوری اسلامی آسایش و امنیت دارند، چگونه توانستند به باور عمیق و از جان دوست تر یک ملت بزرگ در عاشورای سال 88 پنجه بیاندازند و عواطف آنان را جریحه دار کنند؟ و آن کس که همین وحشی های مدرن را «مردمان خداجو» نامید، از کدام قوم و قبیله بود که اسباب سرشکستگی و لعنت دنیا و آخرت را به جان خرید؟ آیا طراحان اصلی آن جنایت بزرگ بنا نداشتند شبیه فتنه داعش و جبهه النصره و جیش الحر (ارتش آزاد) را در ایران تدارک کنند. پس سران داخلی فتنه چرا تا آخر خط را با سیاستگذاران خارجی رفتند؟

اگر «رزکی جوقی» ایزدی مذهب با تابلوی «جانم فدایت حسین» آمده، در مقابل جماعتی هم هستند که بخواهند از این دریای خروشان محبت آزرده خاطر شوند و بخواهند آن را پنهان سازند. اگر مسلمان و مسیحی و کلیمی و ایزدی نبودند، روزنامه نگار و خبرنگار که بودند. دیدند 20 میلیون انسان با انواع ملیت ها و مذاهب از دور و نزدیک، به جنایتکاران داعش دهن کجی کرده و خود را به قرارگاه دل های بی قرار رسانده اند. آیا عبور 20 میلیون نفر از کنار تهدیدها و حضور در کنار مرقد بزرگ مردی که نماد والاترین جاذبه ها و دافعه های بشری است، یک رویداد مهم محسوب نمی شد که جایی در تصاویر صفحه اول برخی روزنامه ها و سایت های شبه ایرانی پیدا نکرد؟! آنها درست مانند BBC و VOA از سر کینه با ماجرا روبرو شدند. این مطابقت رفتاری تام و تمام از کجا می آید؟ «گر بگویم که مرا با تو سر و کاری نیست- در و دیوار شهادت بدهد کاری هست». آیا اربعین 20 میلیونی همان کار 9 دی چند ده میلیونی را با این جماعت می کند و آیا اگر برای ملت ها و ملت ایران یک فرصت بزرگ به شمار می رود، برای این طایفه یک تهدید بزرگ محسوب می شود؟!

این تعبیر تکان دهنده از امیر مؤمنان است که «هرکس معروف را نیک و منکر را زشت نشمارد، چنان وارونه می گردد که اسفل او اعلای او و اعلای او اسفل وی می شود» (کلمه قصار/ 375 نهج البلاغه)؛ به تعبیری رذیلت هایش رو می آید و برجستگی پیدا می کند و فضیلت در او به زیر کشیده می شود. چنین جماعتی تاب بیعت با علی و حسین(علیهماالسلام) را ندارند اما حاضرند با دست و پای بوزینه ها در اردوگاه اموی بیعت کنند. حاضرند لعنت یک ملت را در روز 9 دی به جان بخرند اما نازک تر از گل به آمریکا و انگلیس و اسرائیل و گروهک های نفاق نگویند. حاضرند با توهین کنندگان به امام و ولایت فقیه هم پیاله شوند و هیزم کش آشوب باشند اما زمزمه در خلوت را به جلوت نیاورند که «تقلب دروغ بود و من باور ندارم در انتخابات تقلب شده است». درد این جماعت همان درد بی درمان یاران پیمان شکن امیرمؤمنان در سپاه جمل است که به عار هم جبهه گی ولید و مروان بن حکم تن دادند و مقابل حق ایستادند. کار به جایی می رسد که لس آنجلس تایمز مهر ماه 88 می نویسد «نمایندگان رهبران جنبش سبز در نشست مشترک با سران اپوزیسیون در اروپا گفتند تحریم ها باید تشدید شود اما نه به صورت تدریجی که مثل واکسن عمل کند بلکه باید فلج کند» و مجله تایم آذر 88 با اشاره به اینکه سبزها تهدید علیه نظام را فرصت برای خود می دانند، خبر می دهد «سبزها خواستار اعمال تحریم های جدی و مؤثر علیه ایران هستند.»! آنها متخصص تبدیل فرصت های بزرگ به تهدید هستند.

سؤال مهمی در این میان وجود دارد. روزنامه ها و رسانه هایی که یکشنبه گذشته در صفحات اصلی خود اربعین 20 میلیونی را به تیغ سانسور سپردند و خودشان را به راه دیگر زدند، چگونه است که به طور متواتر عکس کلوزآپ- نمای نزدیک- برخی سیاسیون خاص را در صفحه اول خود جای می دهند؟ یعنی مثلاً شور و شعور 20 میلیونی اربعین حسینی، ارزش خبری ندارد و تصویر سخنران مراسم سومین یادبود امام جمعه فقید رفسنجان باید به جای آن بنشیند؟! آیا این نقابداران ژورنالیسم احترام ویژه ای برای نوه امام خمینی(ره) قائلند در حالی که همین چند هفته پیش وقتی مدیرکل مطبوعات داخلی دولت اصلاحات- حامی بهائیت و همکار فعلی گروهک های نفاق- گفت «اغلب اصلاح طلبان دیگر علاقه ای به آقای خمینی ندارند و باید با اصلاحات ساختاری، ولایت فقیه را حذف کرد» کوچک ترین اعتراضی نکردند؛ یا آن هنگام که پیش قراولان همین مطبوعات ادعا کردند خمینی به موزه تاریخ خواهد رفت، سکوت اختیار کردند؟ اگر ولایت فقیه ثمره و عصاره 70 سال مجاهدت بی نظیر امام بود، آیا جز این است که همین طایفه «بدمسلک» مجال هجمه و هتاکی علیه میراث بزرگ او را فراهم آوردند و به نیابت از جبهه استکبار نسبت به اسلام و انقلاب و رهبری عقده گشایی کردند؟! آنان را چه به احترام نسبت به نوه امام و حمله از زبان وی به «تازه از راه رسیده ها»؟!

وقتی گزارش سقیفه را به امیرمؤمنان دادند، امام پرسید منطق قریش چه بود. گفتند «یاعلی قریش گفتند ما از درخت و شجره نبوّتیم»! امام فرمود «به شجره نبوت احتجاج می کنند اما میوه این درخت را که ما هستیم ضایع کردند». میوه درخت امام، ولایت فقیه و جمهوری اسلامی است و همین جماعت بی چشم و رو در حوزه رسانه و حزب، مجال بی سابقه ای برای دشمنان انقلاب فراهم کردند که هم به تصویر امام اهانت کنند، هم بر روی جمهوری اسلامی خط بکشند و تصریح کنند «انتخابات بهانه است، اصل نظام نشانه است» و هم «مرگ بر اصل ولایت فقیه بگویند تا معلوم شود مشکل آنها فراتر از شخص رهبر معظم انقلاب، اصل ولایت فقیه به عنوان عصاره و خلاصه و حقیقت و هویت مکتب امام خمینی(ره) است. اگر در این قطب بندی بزرگ و اصلی با جبهه نفاق و استکبار، چهره های سیاسی حرمت و اعتباری داشته باشند صرفاً آن جاست که به دفاع از امام و رهبری و ولایت فقیه و جمهوری اسلامی در برابر مهاجمان بی سر و پا قدعلم کنند. اما آنها که چنین دافعه های خط امامی در تراز ولایت و برائت عاشورایی داشته باشند، نزد بد مسلک های نقابدار ژورنالیسم محترم نخواهند بود. اینجاست که میانه ایستادن ناممکن می شود و باید از بین «اسلام و انقلاب» و «قاب رسانه های زرد سیاسی»، یکی را برگزید. نامت و عنوانت هر چه می خواهد باشد؛ آن روزنامه ها و سایت ها، تابلوی اردوگاهی هستند که با برترین ارزش ها و معرفت ها و محبت ها و باورهای یک ملت کینه توزانه و مغول وار مواجه شدند.

نام و عنوان یا سابقه و سمت هیچ یک نمی تواند جای معرفت و نسبت اکنونی افراد با سر فصل های انقلاب اسلامی و خط امام را پر کند. اسامهًْ بن زید جوان بود و پیامبر (ص) او را بالاتر از برخی صحابه قدیمی، امیر لشکر جبهه اسلام کرد. در مقابل، برخی سابقه دارها بودند که تمکین نکردند و فتنه سقیفه را با برخی جدید الاسلام ها- و حتی به زور مسلمان شده ها- پدید آوردند. هیچ کس سابقه دارتر از ابلیس نبود که 6 هزار سال عبادت خدا را کرده بود اما چون آدم تازه به دوران رسیده(!) را دید، رگ حمیت و عصبیت و تکبر او چنان بالا آمد که حاضر شد لعنت الهی را الی الابد به جان بخرد. البته که دارندگان سابقه محترم و ارجمندترند اما همه حرمت آنها مشروط به حرمت داشتن اصول نزد آنان و ماندن در صراط مستقیم اسلام و انقلاب است.

و سرانجام اینکه؛ بدمرام ها و بدمسلک ها بودند که گرا و آدرس تحریم ها را برای فلج کردن و آزار دادن ملت ایران به مستکبران دادند. رئیس جمهور محترم درست می گوید که کسانی ناراحت می شوند از اینکه تحریم ها برداشته شود. اما این جماعت اتفاقاً همان ها هستند- که البته به دروغ و از سر بی صداقتی- ادعا می کنند که حامی دولت و رئیس جمهور هستند و آقای روحانی با حمایت آنها توانسته رای بیاورد! آنها به اراده خود تا حضیض ورشکستگی و سرشکستگی در فتنه سال 88 فرو رفتند و اکنون می خواهند با گم کردن رد خود و ایجاد قطب بندی های دروغین، از موضع اتهام خارج شوند. آنان را باید همچنان خوار داشت، اگر که قصد ناامید کردن دشمن و برداشتن تحریم ها درمیان است. به راستی تحریم ها را همان ها وضع نکردند که داعشی ها را در دنیای سنی و سبزها را در مهد تشیع بسیج و حمایت کردند؟ اگر این چنین است- که هست- آیا نباید لبه دوم قیچی تحریم و دشمنی را شکست؟ آقای روحانی بسم الله! این تبرّا عین تولّای حضرت اباعبدالله الحسین(ع) است.

خراسان:بحران سوریه و ضرورت تقویت جبهه دیپلماتیک محور مقاومت

«بحران سوریه و ضرورت تقویت جبهه دیپلماتیک محور مقاومت»عنوان یادداشت روز روزنامه خراسان به قلم علیرضا قربانی است که در آن می خوانید؛دومین سفر رسمی وائل نادر حلقی، نخست وزیر سوریه در چند ماه اخیر به تهران که به فاصله اندکی از سفر وزیر امور خارجه این کشور (همزمان با سفر وزیر امور خارجه عراق) در چند هفته پیش صورت می گیرد، نشانه خوبی از ایجاد تحرک در دیپلماسی محور مقاومت اسلامی است. بااین همه به نظر می رسد هنوز فاصله قابل توجهی میان نقش دیپلماسی رسمی و آشکار با آنچه دیپلماسی پنهان در قبال محور مقاومت خوانده می شود، وجود دارد.

جمهوری اسلامی ایران از آغاز بحران تروریسم در سوریه در حوزه دیپلماسی غیررسمی یا پنهان، نقش بی بدیلی ایفا کرده است و به خصوص کمک های مستشاری نظامی ایران به ارتش سوریه در ماه های اول بحران و آموزش و سازمان دهی تشکیلات دفاع وطنی (بسیج مردمی) برای مقابله با تروریست ها در سر پا ماندن محور مقاومت اسلامی و پیروزی های بعدی آن اهمیتی راهبردی داشته است.

همزمان شدن اوج گیری بحران تروریسم در سوریه و سپس عراق با سال های پایانی دولت دهم و ادامه آن در یک سال و چند ماه گذشته از دولت یازدهم در ایران، که چه بسا از طرف کشورهای اصلی حامی تروریسم، به صورت حساب شده صورت گرفته است، باعث شد تا اشتغالات داخلی ایران به حواشی انتخابات ریاست جمهوری و دوران انتقال قدرت در کنار اولویت یافتن فراوان مذاکرات هسته ای که بخش عمده توان و ظرفیت دستگاه دیپلماسی ایران را به خود مشغول داشته است، آن گونه که باید از ظرفیت های دیپلماسی رسمی کشور برای حمایت از محور مقاومت استفاده نشود. به جز مسائل یادشده، وجود برخی ابهام های ناشی از اشتباهات دولت سوریه در چگونگی مواجهه با بحران هم در این مسئله دخیل شناخته می شود.

اکنون و با آشکار شدن چهره واقعی دشمنان ملت و دولت سوریه و برطرف شدن ابهامات احتمالی در ضرورت حمایت همه جانبه دیپلماتیک از دولت سوریه و خطر بزرگی که از ناحیه تروریسم متوجه امنیت منطقه ای، بین المللی و حتی امنیت ملی جمهوری اسلامی است، تحرک بخشیدن مضاعف به دیپلماسی آشکار برای تقویت محور مقاومت در کنار تقویت و تداوم دیپلماسی پنهان ضرورتی انکارناپذیر است.

با شکل گیری ائتلاف غربی ضد داعش (حتی اگر ائتلافی ظاهری و غیر مؤثر باشد) و با حمایت نسبتاً گسترده ای که از اقدام علیه تروریست ها در سوریه و عراق صورت گرفته و حتی حامیان رسمی داعش (به جز ترکیه) را هم به خود جلب کرده است، مقدمات تحرک دیپلماتیک به نفع محور مقاومت اسلامی فراهم تر از گذشته است.

طبیعی است که این فرصت دیپلماتیک برای کشورهای غربی و عربی مخالف دولت بشار اسد برای بازسازی جبهه مخالفان کمتر افراطی و داخلی دولت سوریه هم فراهم است و اگر از سوی جمهوری اسلامی ایران به عنوان ستون خیمه مقاومت اسلامی، در تقویت جبهه دیپلماتیک دوستان واقعی مردم و دولت سوریه تعللی صورت گیرد، این فرصت طلایی از کف خواهد رفت و تداوم بحران و افزایش هزینه های آن غیرقابل پیش بینی است.

آشکار شدن چهره واقعی تروریست های مخالف ملت ها و دولت های سوریه و عراق نزد افکار عمومی و دولت های مختلف جهان، زمینه را برای ایجاد ائتلافی دیپلماتیک برای تقویت محور مقاومت اسلامی در برابر تروریسم فراهم آورده است. اکنون علاوه بر روسیه، چین هم به عنوان یک قدرت مطرح جهانی برای حضور در این عرصه اظهار تمایل می کند و بعضی دولت های میانه رو عرب هم از ظرفیت بازگشت دوباره به جمع حامیان سوریه یا دست کم کاستن از فشارهای سیاسی بر دولت بشار اسد برخوردارند، ضمن اینکه حامیان اصلی تروریست ها مانند گذشته قادر به حمایت علنی از گروه هایی مانند داعش و النصره و دشمنی علنی با دولت سوریه نیستند.

دستگاه دیپلماسی جمهوری اسلامی حتی از تجربه، اعتبار و فرصت های روانی ایجادشده در حاشیه مذاکرات هسته ای هم می تواند برای تقویت رویکرد تحرک بیشتر دیپلماتیک به نفع محور مقاومت اسلامی استفاده کند، جبهه ای که اگر اهمیت آن از دیپلماسی هسته ای بیشتر نباشد (که به عقیده نگارنده بیشتر است)، قطعاً به همان اندازه مهم است؛ بنابراین به همان اندازه ضرورت توجه و تحرک دارد و چشم انداز پیروزی در این جبهه چه بسا روشن تر است.

رسالت:هزینه حمایت غرب از تکفیری ها

«هزینه حمایت غرب از تکفیری ها»عنوان سرمقاله روزنامه رسالت به قلم حنیف غفاری است که در آن می خوانید؛حادثه گروگانگیری در سیدنی به همان سرعتی که آغاز شد،پایان یافت! متاسفانه در این حادثه دو گروگان کشته و 4 گروگان دیگر و یک افسر پلیس استرالیا زخمی شدند.

فرد گروگانگیر نیز پس از چند ساعت جنجال آفرینی در کافه مارتین شهر سیدنی فرجامی جز مرگ نداشت. با این وجود در خصوص کلیت وقوع این حادثه و رویکرد رسمی و رسانه ای غرب نسبت به این مسئله نکاتی وجود دارد که نمی توان به سادگی از کنار آنها گذشت:

1- نوع مواجهه اکثر رسانه های غربی در مواجهه با این ماجرا، " توصیفی-تحلیلی" بوده است. در توصیف پدیده مذکور، رسانه های غربی قرائت واحدی نداشتند!

" انگیزه گروگان"،" تعداد گروگانها"،" درخواستهای واقعی فرد گروگانگیر"،" وضعیت سلامت گروگانها"و ....در هر یک از اخبار به گونه ای متفاوت ذکر می شد. تعداد گروگانها در رسانه ها از 13 تا 50 نفر ذکر می شد! همچنین تا ساعاتی پس از آغاز گروگانگیری، رسانه های غربی در محاسبه تعداد گروگانگیرها نیز تردید داشتند! برخی رسانه ها از حضور " مهاجمین" و برخی دیگر از حضور یک " گروگانگیر" سخن به میان آوردند.

با وجود این همه اختلاف در " توصیف حداقلی صحنه گروگانگیری"،همه
رسانه های غربی در " مقدمه چینی" و " موخره سازی" برای این حادثه رویکرد همسانی داشته اند! به عبارت بهتر، در ماجرای گروگانگیری سیدنی ما با " تکثر توصیفی" و" وحدت تحلیلی" رسانه های غربی در مواجهه با موضوع رو به رو هستیم. ترکیب این کثرت و وحدت بسیار معنادار است. رسانه های غربی در مقدمه و موخره گزارشهای خود ،ماجرای گروگانگیری سیدنی را به " مبارزه غرب با داعش"! مرتبط ساختند. مبارزه ای که در اصل و فرع آن تردید زیادی وجود دارد. شبکه سی ان ان از همان ساعات ابتدایی گروگانگیری، ماجرای کافه مارتین را معلول حضور استرالیا در ائتلاف آمریکا علیه داعش دانست. در اکثر گزارشهایی که از حادثه تهیه و تنظیم می شد، توصیف حداقلی و پراکنده از ماجرا، در لابه لای پاراگرافهای طولانی گزارشگران در خصوص " تهدید داعش برای غرب" مفقود گردید. به عبارت بهتر، این بار به جای آنکه " توصیف صحنه" به " تحلیل رسانه های غربی" جهت دهد، این " تحلیل رسانه های غربی" بود که به " توصیف صحنه" جهت داده بود.با این همه پس از پایان ماجرا،پلیس استرالیا تاکید کرد مردی که 17 نفر را در یک رستوران به گروگان گرفته بود، به تنهایی دست به این کار زده و این موضوع اقدامی فردی بوده است. همین جمله برای زیر سئوال قرار دادن اکثر تحلیلها و گزارشهای منتشر شده از سوی رسانه های غربی کافی به نظر می رسد!

2- ایرانی الاصل بودن گروگانگیر کشته شده ، هجمه هایی را از سوی رسانه های غربی متوجه کشورمان ساخته است.به عبارت بهتر، خط تحلیلی رسانه های غربی در عرض کمتر از 24 ساعت از پایه و اساس جا به جا شده و در عوض " مظلوم نمایی غرب در مبارزه ساختگی با داعش"بر روی " نقش یک ایرانی در ماجرای گروگانگیری" متمرکز شده است!

مرضیه افخم سخنگوی وزارت امور خارجه کشورمان ضمن محکوم کردن صریح حادثه گروگانگیری استرالیا و مغایرت این اقدام با آموزه های دین اسلام می گوید :
"من از انتشار اخبار غیردقیق و ناقص در مورد این پناهنده ایرانی تعجب می کنم.سوابق و شرایط روحی - روانی این فرد که نزدیک به دو دهه قبل به استرالیا پناهنده شده، مکرراً با مقامات استرالیا مطرح شده است و وضعیت وی برای مسئولین ذیربط آن کشور کاملا روشن بوده است."

جالب توجه اینکه فرد مذکور یک " پناهنده" بوده است.بدیهی است زمانی که فردی به عنوان یک " پناهنده سیاسی" یا " اجتماعی" وارد کشوری دیگر می شود، از سوی دستگاههای امنیتی و سیاسی آن کشور مقصد مورد نظارت و حمایت قرار می گیرد." پذیرش پناهندگی یک فرد" برای کشور متبوع وی ( کشوری که به آن پناهنده شده است) مسئولیتهایی را ایجاد می کند. برخی از حداقلی ترین این مسئولیتها، تفهیم حقوق شهروندی ، قوانین اجتماعی،قوانین سیاسی،قوانین کار وقوانین مدنی، قوانین قضائی و آیین دادرسی و از همه مهم تر هنجارها و خطوط قرمز امنیتی آن کشور است. بهتر است قبل از اینکه چنین موضوعی را بیشتر مورد واکاوی قرار دهیم به اظهارات"تونی ابوت" نخست وزیر استرالیا در خصوص فرد گروگانگیر توجه کنیم :

" چیزی که ما می دانیم این است که عامل این حمله برای مقامات کشورهای مشترک المنافع شناخته شده بود، سابقه ای طولانی در خصوص جرایم خشن داشت و در دام افراط گرایی و بی ثباتی ذهنی بود. می دانیم که وی نامه هایی توهین آمیز برای خانواده های سربازان کشته شده استرالیایی که در افغانستان کشته شده بودند، ارسال می کرد و در این خصوص این توهین ها نیز محکوم شده بود. همچنین برخی مسائل افراط گرایانه را نیز در اینترنت پست می کرد.وی همزمان با محاصره محل، تلاش کرد تا با اقدامات نمادین، کار خود را با داعش همخوان کند. "

سئوال اصلی اینجاست که چرا مقامات استرالیایی با وجود آگاهی نسبت به وضعیت وخیم روحی-روانی و همچنین وجود انگیزه های خطرناک ضد امنیتی در ذهن او، تا کنون اقدامی در مهار وی صورت نداده بودند؟ سئوالی که پاسخدهی به آن شاه کلید تحلیل بازی مارپله پیچیده غرب و داعش محسوب می شود.

3-صریح ترین برداشتی که می توان از سخنان نخست وزیر استرالیا داشت، " خطرناک بودن" فردی است که با انگیزه های نامشخص دست به این جنایت زده است. با این حال سئوال اصلی اینجاست که چرا دستگاههای امنیتی استرالیا و کشورهای غربی طی دو دهه اخیر چنین افراد خطرناکی را مورد حمایت و پشتیبانی خود قرار داده بودند؟ چرا مقامات سیاسی و امنیتی اروپا تنها طی یکسال اخیر و پس از ناتوانی در مدیریت بخشی از گروه داعش نسبت به وجود گروههای افراطی در کشورهایشان ابراز نگرانی می کنند؟حمایت از گروههای افراطی طی دهه های
اخیر از اصلی ترین سیاستهای غرب بوده است. مطابق آنچه نخست وزیر استرالیا اذعان کرده است،فرد مذکور نیز پیش زمینه لازم جهت ارتکاب چنین عملیاتی را داشته است. در چنین شرایطی رفت و آمد آزادانه این فرد و آزاد شدنهای مکرر وی از زندانهای استرالیا مسئولیت قضائی و امنیتی سنگینی را متوجه مسببان آزادی وی می داند!

بسیاری از گروههای راستگرای افراطی و ملی گرای غربی و همچنین گروههای دارای تفکر تکفیری نیز زمینه فکری و روانی ارتکاب چنین جنایاتی را دارند. افرادی که نهادهای امنیتی غرب در مصالحه با آنها به شدت قصور کرده و حتی در موارد متعدد از آنها حمایت به عمل آوردند، مانند حمایتی که کشورهای غربی و همراهان ایالات متحده آمریکا مانند استرالیا و کانادا از تشکیل گروه تروریستی داعش به عمل آورند. اعتراف اخیر هیلاری کلینتون در خصوص حمایت غرب از تشکیل گروه تروریستی داعش شاهدی گویا بر این مدعاست. آثار روحی، روانی و امنیتی این گروگانگیری و تلفات دوسویه آن، کمترین هزینه حمایت غرب از گروههای تکفیری طی سالهای متمادی محسوب می شود.

قدس:افغانستان- نگاه سوم

«افغانستان- نگاه سوم»عنوان یادداشت روز روزنامه قدس به قلم پیرمحمد ملازهی است که در آن می خوانید؛دو نگاه در ارتباط با صلح و ثبات در افغانستان وجود دارد. نگاهی که صلح در این کشور را درون زا می داند و بر این باور است که افغانها از طریق کاهش تضادهای سیاسی- حزبی و قومی-مذهبی می توانند صلح را به کشورشان بازگردانند ...

و از این طریق راه توسعه پایدار را هموار کنند و نگاهی که اساسا جنگ و صلح در افغانستان را برون زا ارزیابی می کند و و بر این باور تأکید دارد که چون ریشه های ناامنی در خارج از کشور قرار دارد، باید اول به سراغ آنها رفت و از این طریق صلح را در کشور برقرار کرد.

با توجه به همین برداشت بوده است که تحولات داخلی افغانستان تحت تأثیر آن جهت داده می شده است. این دو نگاه را به صورت روشن تری حامد کرزی رئیس جمهور سابق و محمد اشرف غنی رئیس جمهور کنونی افغانستان نمایندگی کرده و می کنند.

از این دو نگاه در واقع دو استراتژی بیرون کشیده می شود. در نگاه برون زا، همه گناهان به گردن دستگاه امنیتی ارتش پاکستان موسوم به «آی اس آی» انداخته می شود و حامد کرزی استراتژی خود را بر مبنای آن قرار داده بود که به صورت خلاصه می توان از آن با نام استراتژی تقابل یاد کرد.

در راستای استراتژی تقابل حامد کرزی بود که نزدیکی با هندوستان رقیب منطقه ای پاکستان مورد توجه قرار گرفت و حتی نوعی مقابله به مثل مطرح شد. بدین معنا که در مقابل حمایت پاکستان از مخالفان مسلح دولت افغانستان شامل شورای کویته به رهبری ملا محمد عمر و شبکه حقانی به سرپرستی «حقانی» و حزب اسلامی به ریاست گلبدین حکمتیار، دستگاه های امنیتی افغانستان و هندوستان از مخالفان پاکستان شامل گروه وقم محور و یا رادیکالهای اسلامی حمایت کنند.

بارزترین تبلور عینی این تلقی حمایت از آن بخش از تحریک طالبان پاکستان بود که تحت رهبری ملافضل ا... قرار دارند و پاکستان ادعا می کند در مناطق مرزی افغانستان همجوار با منطقه قبایلی پاکستان، بویژه ایالتهای "کنر" و "خوست" مستقر شده اند.

اما تجربه ثابت کرد که واکنش پاکستان در مقابل استراتژی تقابلی حامد کرزی شدید است و نه تنها به صلح در افغانستان هیچ کمکی نکرد، بلکه باعث تقویت بیش از پیش طالبان و شبکه حقانی شده است.

ظاهر محمد اشرف غنی رئیس جمهور جدید افغانستان در نگاهی آسیب شناسانه به استراتژی تقابلی دوره سیزده ساله حامد کرزی، شیوه و استراتژی متفاوتی را در دستور کار قرار داده است که می توان آن را استراتژی تعاملی نامید.

در این استراتژی قرار است افغانستان با پاکستان وارد نوعی تعامل سازنده شود و دو کشور همکاری با هم با پدیده افراط گرایی و تروریسم با ماهیت ایدئولوژیک مبارزه کنند.

درباره اینکه چنین استراتژی تا چه اندازه در عمل پاسخ مناسب بیابد، خیلی زود است که دست به قضاوت زد، ولی در هر حال این واقعیت وجود دارد که رئیس جمهور جدید افغانستان بر این باور است که می توان از طریق تعامل با پاکستان، صلح و ثبات را به کشورش بازگرداند و گروه های مسلح مخالف دولت را به پای میز مذاکره بکشاند و با دادن امتیاز و شریک سازی آنها در قدرت، به جنگ در کشورش پایان دهد.

گسترش دولت وحدت ملی ترکیبی اشرف غنی و دکتر عبدا... در این نگاه از چنین ظرفیتی برخوردار است که طالبان، شبکه حقانی و حزب اسلامی حکمتیار را از طریق تعامل با پاکستان قانع کند که به روند مصالحه ملی بپیوندند.

در همین برداشت بود که اشرف غنی در اولین سفرهای خارجی اش به عربستان سعودی، چین و پاکستان سفر کرد و از طالبان، به نام مخالفان سیاسی یاد کرد.

اما تشدید حملات انتحاری و گسترش ناامنی در افغانستان به وسیله طالبان و شبکه حقانی، استراتژی تعاملی اشرف غنی را با آینده ای مبهم روبرو کرده است.

طالبان اعلام کرده اند که تا یک سرباز آمریکایی در افغانستان باقی مانده باشد دست از به قول خودشان جهاد برنمی دارند و این برای اشرف غنی که در دومین روز به قدرت رسیدنش معاهده امنیتی با آمریکا را امضا کرد، بنا بر قاعده نمی تواند قابل قبول باشد.

بنابراین پرسش اصلی همچنان این خواهد بود که چه نگاهی باید داشت و چگونه می توان صلح را به افغانستان باز گرداند.

در همین راستاست که نگاه سومی را می توان مطرح کرد و گفت، ریشه های جنگ و بحران امنیتی در افغانستان نه فقط داخلی و نه فقط خارجی، بلکه ترکیبی از سه سطح رقابتهاست.

سطح داخلی بین قومیتهای پشتون و اقوام غیر پشتون با محوریت تاجیکهاست، سطح منطقه ای بین همسایگان دور و نزدیک افغانستان و سطح بین المللی و منابع جهانی قدرت و به طور مشخص تر در شرایط کنونی آمریکا و ناتو از یک سو و چین و روسیه از سوی دیگر تعریف می شود.

در این نگاه سوم لازمه بازگرداندن صلح به افغانستان و گشودن راه توسعه در گرو تعامل مثبت و سازنده در هر سه این سطوح رقابت آمیز بر سر قدرت و نفوذ است و راه حل دیگری وجود ندارد.

سیاست روز:از اصل موضوع منحرف نشویم

«از اصل موضوع منحرف نشویم»عنوان سرمقاله روزنامه سیاست روز به قلم محمد صفری است که در آن می خوانید؛اتفاقات و حوادثی که در چند روز گذشته افکار عمومی دنیا را به سوی خود جلب کرده، ارتباط تنگاتنگی با رسوایی های حقوق بشری در آمریکا و همچنین شکست های سنگین داعش و تروریست های تکفیری در عراق و سوریه دارد.

البته موضوع و نکته مهم دیگری هم وجود دارد که قطعاً این موضوع از اهمیت ویژه ای برخوردار است و آن لشکر ۲۰ میلیونی امام حسین(ع) در روز اربعین سید و سالار شهیدان در کربلا بود.

در همایش بزرگ اربعین، اسلام ناب محمدی(ص) به خوبی نشان داده شد و افکار عمومی جهان را هم به خود معطوف کرد، به گونه ای که حتی رسانه های غربی هم مجبور به اعتراف به همبستگی میان مسلمانان به ویژه شیعیان شدند.

با برگزاری کنگره بزرگ اربعین حسینی(ع)، ثابت شد علاوه براین که اسلام ناب محمدی(ص) و واقعی چه نوع اسلامی است، اقتدار و توانمندی مسلمانان هم به رخ دشمنان کشیده شد.

اربعین ۱۴۳۶ قمری نشان داد که مسلمانان و حتی دیگر پیروان ادیان الهی که آزادی خواه هستند، ظرفیت بسیار زیادی را در خود دارند تا بتوانند توطئه ها و دشمنی ها را سرکوب کنند.

همایش بزرگ کربلا با نمایش و رزمایش ارتش ۲۰ میلیونی حسین(ع) چند پیام روشن و قاطع داشت.
نخستین پیام این اقتدار، به رژیم صهیونیستی و آمریکا بود. آنها همواره بر روی تفرقه میان مسلمانان فعالیت می کنند و سعی دارند تا با ایجاد اختلاف درون جهان اسلام، مسلمانان را به درگیری های درونی مشغول سازند. این رزمایش اقتدار، باعث شد تا آمریکا و اسرائیل متوجه شوند که چنین سیاستی شکست خورده است.

دومین پیام همایش اربعین حسینی به گروه های تکفیری و تروریستی بود. این گروه ها مدتی است با اقدامات و جنایات خود همان سیاستی را پیگیری می کنند که آمریکا و رژیم صهیونیستی در پی آن هستند. مردمی که در اربعین حسینی(ع) حضور یافته بودند، همچون مولای خود فریاد زدند «هیهات من الذله»، آنها آمادگی خود را برای مقابله با گروه های تکفیری که از سوی آمریکا و سران کشورهای مرتجع عربی حمایت می شوند، اعلام کردند. از این پس اضمحلال چنین گروه هایی در منطقه تسریع خواهد شد.

دیپلماسی عمومی در این تجمع میلیونی به خوبی نمایان شد. این فرصتی طلایی است تا بتوان از آن برای گسترش اسلام ناب محمدی(ص) بهره برد. بازتاب های این رزمایش حسینی(ع) همچنان در رسانه ها و افکار عمومی جهان نمود دارد. چنین اتفاق بزرگی برای دشمنان اسلام بسیار گران تمام شد. برای خنثی سازی آن باید دست به کار می شدند و برای این که خط رسانه ای منطقه ای و بین المللی از ریل خارج شود، باید یک سناریو و سوژه پیاده می شد.
گروگانگیری در استرالیا آن هم از سوی یک ایرانی که وضعیت اجتماعی و روانی او روشن و مشخص است، برنامه ای بود تا بتواند، رسانه های دنیا را از آن عظمت اربعین حسینی(ع) منحرف سازد.

در حالی که در میان گروه جنایتکار و تروریستی داعش از ملیت های گوناگون منطقه ای ، اروپایی و آمریکا به وفور دیده می شود، اما تاکنون از ایران در میان آنها فردی دیده نشده است. به همین خاطر «هارون مونس» تبعه استرالیایی ایرانی تبار مهره ای برای اجرای سناریوی تازه غرب می شود.

این اقدام از یک سو برای پیاده کردن این هدف اجرا شد که نشان دهد فردی ایرانی جزو گروه های تروریستی تکفیری است و از سوی دیگر پروژه ایران هراسی همچنان در دستور کار قرار داشته باشد.

موضوع دیگر جنایات و شکنجه هایی است که پرونده آن چند روز پیش از سوی نمایندگان مجلس آمریکا منتشر شد. در این پرونده ۷ هزار صفحه ای به شکنجه های وحشتناک سازمان «سیا» درخاک آمریکا و در دیگر کشورها اشاره شده است. این اتفاق برای آمریکایی ها یک رسوایی بزرگ تلقی می شود.

در کنار این افتضاح اعتراضات گسترده مردم آمریکا نسبت به رفتار پلیس این کشور با سیاه پوستان یک چالش جدی اجتماعی را در آمریکا رقم زده است. افکار عمومی جهان نسبت به این تحولات در آمریکا واکنش هایی از خود نشان دادند و رسانه های جهان هم به این موضوع پرداختند.

آمریکا برای کم کردن فشارها و بازتاب های جنایات سیا و اقدامات ضدحقوق بشری این کشور و همچنین تحت الشعاع قرار دادن اقتدار اربعین حسینی، سناریوی هارون مونس را پیاده کرد.

اکنون رسانه های منطقه ای و غربی سوژه ای یافته اند که با پرداختن به آن، موضوعات مهم و اصلی به حاشیه رانده شود.

رسانه های مستقل به ویژه رسانه های داخلی و از همه مهمتر رسانه ملی با اقدامات رسانه ای و مطبوعاتی خود علاوه بر این که فریب این سناریو را نباید بخورند، با پرداختن هر چه بیشتر به موضوع گردهمایی بزرگ اربعین در کربلا و همچنین جنایات سیا و اعتراضات گسترده مردم آمریکا به اقدامات نژادپرستانه دولت حاکم این کشور، این توطئه و سناریو را خنثی سازند.

وطن امروز:مخاطرات امنیتی اینترنت غیرملی

«مخاطرات امنیتی اینترنت غیرملی»عنوان یادداشت روز روزنامه وطن امروز به قلم پروفسور وین مدسن است که در آن می خوانید؛
1- درباره موضوع اینترنت در دنیای کنونی و نقشی که در تحمیل سبک زندگی به جامعه دارد، می توان اینگونه گفت که اینترنت مرزهای ملی را در هم می شکند و رسانه های خبری را تحت کنترل خود درمی آورد و در نتیجه جوامع جهانی ذی نفعی را به وجود می آورد سپس به جای آنکه اخبار را به صورت کلان بازنشر کند، خبرهایی را که در سطح جهان رخ می دهد، به صورت محدود ارسال می کند. به نوعی می توان گفت، به جای آنکه اطلاعات بدهد و داده ها را منتشر کند، از افراد جوامع دنیا اطلاعات بیرون می کشد.

2- مساله دیگری که مطرح است، این است که آیا اینترنت امنیت ملی کشورها را تهدید می کند یا هیچ تأثیری در این زمینه ندارد که ما می توانیم در اینجا به این نکته اشاره کنیم که جنگ اطلاعات که ناشی از اینترنت غیرملی است، امنیت ملی کشورها را تهدید می کند. آمریکا مدتی است جنگ تهاجمی اطلاعات را آغاز کرده است. در واقع یکسری تهدیدات سایبری علیه جهان را شروع کرده و می توان تأکید کرد جنگ تهاجمی اطلاعات که آمریکا اختیار کرده است، با شیوه جنگی ای که در جنگ اول جهانی از سلاح های شیمیایی استفاده کرد، هیچ فرقی ندارد.

3- سناریویی وجود دارد که می گوید در آینده نزدیک دیگر نیازی به این نیست که به منظور اشغال کشورهای دیگر، به آنها حمله نظامی کنیم و کشورهایی چون آمریکا با کنترل زیرساخت کشورها می توانند همه چیز را با یک کلیک تحت سلطه خود درآورند که البته این، زمانی مساله ساز می شود که کشورها همچنان به آمریکا و محصولات فناوری اطلاعات، نرم افزارها، سیستم های شبکه و سیستم عامل و شبکه های ارتباطات ماهواره ای ایالات متحده آمریکا وابسته باشند. رها شدن از وابستگی به شبکه های ماهواره ای «اینتل ست»، «سوئیفت»، «گوگل» و دیگر سامانه های اینترنتی و برنامه ریزی برای ایجاد «اینترنت ملی» توسط هر کشوری که استقلال خود را دوست دارد، موجب می شود کشورهای اقصی نقاط جهان از تاکتیک های جنگ سایبری آمریکا در امان باشند. برخی معتقدند اینترنت با خود قانون به همراه می آورد که در این باره می توان گفت یک حوزه جدید از قانون اینترنت وجود دارد که همه چیز را از تخلفات کپی رایت تا افترا و قانون شبه جرم دربرمی گیرد. «ادوارد اسنودن» پیمانکار سابق آژانس امنیت ملی آمریکا اسناد زیادی را درباره جاسوسی آژانس امنیت ملی آمریکا از ارتباطات اینترنتی و تماس های تلفنی شهروندان آمریکایی و دیگر مردم سراسر جهان فاش کرد، زیرا او همچون دیگر کارکنان این آژانس به این مساله پی برده بود که آژانس امنیت ملی آمریکا و دیگر نهادهای امنیتی این کشور به طور روزمره قوانین را زیر پا می گذارند و حتی قانون اساسی کشور خود را نیز نقض می کنند. تعدادی از کارکنان و افراد در داخل آژانس امنیت ملی آمریکا هستند که طرفدار این اقدام افشاگرانه ادوارد اسنودن هستند و با او همدردی می کنند و در عین حال دولت «باراک اوباما» رئیس جمهور آمریکا تمام تلاش خود را به کار گرفته تا این افراد را شناسایی کند و تمام آنها را تحت پیگرد قانونی قرار دهد.

4- یکی از موضوعاتی که در فضای سایبری و امنیت جامعه بین المللی وجود دارد این است که تمام کشورها یک شبکه اطلاعاتی دارند و حتی «سریر مقدس» که در واقع اسقف نشین کلیسای کاتولیک در شهر رم است و اسقف اعظم آن به پاپ شهرت دارد نیز دارای شبکه اطلاعاتی است. به نوعی می توان گفت حتی کشورهای کوچکی چون «موناکو» و «لیختن اشتاین» نیز دارای شبکه اطلاعات ملی هستند، تنها تفاوت بین آنها میزان شبکه ها و اهداف آنهاست.

5- آمریکا و کشورهای دیگری که ایران را به نقض حقوق بشر به دلیل استفاده از سامانه های فیلترینگ متهم می کنند، خود از این سیستم بهره می گیرند به طوری که می توان گفت اولین سیستم های «دیواره آتش» که از دستیابی غیرمجاز به یک سیستم رایانه ای جلوگیری می کنند، توسط شرکت های آمریکایی به چین، امارات عربی متحده و عربستان فروخته شد. همچنین می توان گفت ترکیه نیز یک سیستم دیواره آتش برای جلوگیری از دستیابی غیرمجاز به یوتیوب قرار داده است. فیلترینگ اینترنت در حال گسترش است و حتی انگلیس تهدید کرده است به منظور مسدود کردن دسترسی شهروندانش به سایت های غیراخلاقی از سیستم فیلترینگ استفاده خواهد کرد.
............................................................................................................
* محقق و تحلیلگر پرآوازه و خبرنگار برجسته آمریکایی. وی در سال های اخیر دست به افشاگری های گسترده زده و به همین جهت نیز از سوی بسیاری از رسانه های آمریکا طرد شده است. پروفسور مدسن سال 2010 و پیش از افشاگری های «ادوارد اسنودن» کارمند آژانس امنیت ملی آمریکا، از فعالیت های جاسوسی جاری در سفارتخانه های آمریکا در سراسر جهان پرده برداشت.

جوان:راهپیمایی علیه اسلامی شدن غرب

«راهپیمایی علیه اسلامی شدن غرب»عنوان سرمقاله روزنامه جوان به قلم دکتر عبدالله گنجی است که در آن می خوانید؛روز دوشنبه حدود 10 هزار نفر در شهر «درسدن» در شرق آلمان در تظاهراتی شرکت کردند که نام آن را مخالفت با «اسلامی شدن غرب» گذاشته بودند. شهر «درسدن» زاد گاه جنبشی است که تحت عنوان «اروپایی های میهن پرست علیه اسلامی شدن غرب» شکل گرفته است.

این راهپیمایی از چنان اهمیتی بر خور دار بود که صدر اعظم آلمان نیز نسبت به آن واکنش نشان داد و از مردم کشورش خواست اجازه ندهند افراط گرایان از آنها سو ء استفاده نمایند. زنی که 80 کیلو متر را برای رسیدن به این راهپیمایی طی کرده بود به یک خبر نگار می گوید: «من راستگرا نیستم، نازی نیستم، من فقط نگران کشورم هستم، نگران نوه ام هستم.» در خصوص علل این راهپیمایی و نگرانی های منجر به آن نکات تأمل بر انگیزی وجود دارد که می تواند منشأ اصلاح نگرش ما در جهان شرق و خصوصاً در حوزه جهان اسلام شود.

1 - سؤال اول این است که چرا این گونه راهپیمایی ها در جهان اسلام علیه «غربی شدن جهان اسلام» صورت نمی گیرد؟ چرا غربی ها به اسلامی شدن جوامع خود حساس هستند اما شرقی ها از این ضریب حساسیت بر خور دار نیستند؟ شاید پاسخ به این سؤال در قامت این وجیزه نباشد اما پاسخ اجمالی می تواند این باشد که در شرق، روند «توسعه خطی» غرب به نوعی پذیرفته شده است. تنها راه رسیدن به توسعه و رفاه را الگوی «اروپا محور» فرض گرفته اند و به صورت ناخودآ گاه در مقابل آن منفعل هستند. لذت پرستی نیز که رهاورد فرهنگ غرب است در برخی جوامع جا افتاده است و این اعتیاد قابل باز گشت به نظر نمی رسد. از سوی دیگر رسانه های غرب توانسته اند استاندارد های سبک زندگی غربی را به عنوان استاندارد های جهانی جا بیندازند و نخبگان جوامع شرقی نیز به دلیل تحصیل در غرب از یک سو به مثابه سفیر غرب و از سوی دیگر به عنوان تحقیر کننده هویت بومی عمل می کنند.

2 - سؤال دوم اینکه چرا چنین راهپیمایی هایی در غرب صورت می گیرد؟ پاسخ این است که آنان به حفظ هویت فرهنگی خود باور دارند و بر انسجام فرهنگی در درون جامعه خویش اصرار می ورزند. علاوه بر آن تولد جریاناتی مانند القاعده، طالبان،داعش و بوکوحرام باعث شده است «هراسی بنیادین» از اسلام در برخی از جوامع غربی نهادینه شود. دولت های غربی از یک سو گروه های خشن و فاقد منطق را در جهان اسلام تقویت می کنند و از سوی دیگر رفتار آنان را به عنوان سیمای مسلمانی باز تاب می دهند. بدین سان «سیمای هراسناک مسلمانی» برخی از مردم غرب را نگران کرده است و این دقیقاً همان چیزی است که سیاستمداران غرب می خواهند. بنابر این می توان راهپیمایی شهر «درسدن» آلمان را محصول مشترک امثال داعش و رسانه های غرب دانست.

3 - در حالی که باور به غربی شدن جهان سوم و خصوصاً جهان اسلام هر روز تقویت می شود و پروسه جهانی سازی را به مثابه غربی شدن جوامع غیر غربی می دانند، این حرکت در غرب نشان می دهد که اسلام در اروپا پیش رونده است. راهپیمایی مذکور به خاطر چند نفر مسلمان نیست بلکه حکایت از رشد روز افزون اسلام در جوامع غربی دارد. آرمان امام خمینی مبنی بر این که «امروز جهان تشنه اسلام ناب محمدی (ص) است» در حال خود نمایی است. بنابر این قوه عاقله و نخبگان جهان اسلام باید نگرش ناامیدانه خود را اصلاح نمایند که به رغم همه فشار های فرهنگی- رسانه ای غرب، اسلام روز به روز در حال نفوذ به قلب اروپا است. حال اگر برای این نفوذ بر نامه ریزی بلند مدت صورت گیرد با رقه های نور و امید بیشتر هویدا خواهد شد. بشر ماشینی غربی احساس می کند نیاز به چیزی فرا تر از کار و خورد و خواب دارد که اسلام می تواند این گم شده را پاسخ گوید. وحشت امروز جهان غرب از اسلامی شدن خویش در حالی است که آن چهره خشن از اسلام هر روز تولید می شود. حال اگر مسائل درون گفتمانی نیز بر منطق و اخلاق استوار شود، جذابیت و نور انیت اسلام بهتر برای آنان قابل درک است و آرمان جهانشمول بودن اسلام به جای «جهانشمول بودن استاندارد های زیست غربی» به سمت تحقق عینی و عملی پیش خواهد رفت. شرط اساسی آن خود باوری است.

حمایت:قدردانی دیک چنی!

«قدردانی دیک چنی!»عنوان یادداشت روز روزنامه حمایت به قلم جواد منصوری است که در آن می خوانید؛از مؤلفه های نظام های سلطه گر از جمله دولت آمریکا، به حداکثر رساندن منافع در هر شرایطی است و بدین ترتیب موضوعاتی به نام قانون، عدالت یا انسانیت برای اینگونه نظام ها اصالتاً معنا و مفهوم ندارد. اشاره ما در این جا به مغز و درونمایه این نظامات است و به پوسته و ظاهر کاری نداریم. هر چند که فساد مغز، گاهی به پوسته هم سرایت کرده و اظهاراتی شگفت انگیز از مقامات آمریکایی در حمایت از شکنجه گرانی که در گزارش اخیر سنا از اقدامات آن پرده برداری شده است شنیده می شود؛ تا جایی که دیک چنی معاون جورج بوش شکنجه گران را با عنوان قهرمان توصیف و تصریح کرد اگر قدرت داشت، فوراً از آنان تقدیر می نمود!

چنین نظاماتی حتی اجرای قانون را نشانه ضعف مدیریت خود می دانند زیرا معتقدند حاکمیت، هر کاری که برای بقا، اقتدار و بهره برداری حداکثری از منافع لازم است را باید انجام دهد و نباید منتظر تصویب قوانین دست و پا گیر بماند از این رو، تعجبی ندارد که آمریکا یا هر دولت مستکبر دیگر، تا جایی که برایش میسور است، از هیچ جنایتی اعم از قتل، شکنجه، تصرف اموال و تجاوز به حقوق آنان رویگردان نباشد و محدودیتی برای خود قائل نشوند. این حقیقت، مطلب جدیدی نیست بلکه سنت جنایتکاران تاریخ بوده است. قرآن کریم در سوره قصص، هنگامی که داستان فرعون و حکومت استکباری او را حکایت می کند می فرماید: «اِنَّ فرعون علا فی الارض» یعنی فرعون، سلطه طلبی و تسلط بر زمین را به عنوان اساس حکومت خود قرار داد. در ادامه می فرماید: «و جعل اهلها شیعاً یستضعف طائفة منهم» و به عنوان دومین اصل حکومتی، مردم تحت سلطه خود را گروه گروه کرد؛ بدین صورت که گروهی را موافق خود و گروه دیگر را در زمره مخالفان خود به حساب آورد.

گروه همراه وی، از تمام امکانات برخوردار بودند و در مقابل، فرقه مخالف خود را از تمام حقوق محروم نمود و طرفدرانش گروه های مخالف را به شدت تضعیف می کردند. «یذبح ابناءهم و یستحیی نساءهم» مردان مخالف را می کشتند و از زنانشان رفع حیا می کردند. در آخر آیه، جمله ای آمده است که در واقع مانیفست تمام مستکبران تاریخ است. آنجا که فرموده است: «انّه کان مِنَ المفسدین» فرعون، نه تنها فاسد بود، بلکه فاسدکننده هم بود. به عبارتی دیگر بزرگترین ویژگی نظامات طاغوتی، ضد دین و ضدمردم بودن آنها و گسترش فساد در اشکال مختلف است. از جمله مصادیق فساد می توان به کشتن و شکنجه انسان ها، چپاول کردن، مقابله با دین و ارزش های الهی اشاره کرد.

از طرف دیگر، روشن است که بنا به دلایل گوناگون و مستدل، دولت آمریکا در یک سراشیبی تدریجی سقوط قرار گرفته است. از این روست که به رفتارهای خشن برای حفظ موجودیت خودش دست می زند. لشگرکشی، شکنجه، برپا کردن زندان های مخفی، ایجاد خفقان، حمایت و تامین گروه های تروریستی و شبه نظامیان اجاره ای از جمله داعش، تنها گوشه ای از جنایات شرم آور آمریکا طی چند دهه اخیر است. واضح است که چنین اقداماتی نه تنها منفعتی برای آمریکا ندارد بلکه در بلندمدت برای این کشور باعث خسارات جبران ناپذیر خواهد شد. نکته مهم اینجاست که متاسفانه تعداد زیادی از کشورهای دنیا به دلیل وابستگی و ترس از آمریکا در مقابل چنین ظلم های آشکار و فاحشی، کمترین واکنش را از خود نشان نمی دهند زیرا با سیاست چماق و هویج یعنی تهدید و تطمیع، کشورهای دنیا را وادار به سکوت می کند. اتفاقاتی که در داخل آمریکا طی هفته های اخیر شاهد آن بودیم، در واقع گوشه ای از واقعیت های نظام فاسد و منحط سرمایه داری است که در قالب نژاد پرستی، فاصله طبقاتی و استثمار اقشار آسیب پذیر خودنمایی کرده است.

در سال های گذشته جنبش ضدسرمایه داری و امسال جنبش ضدنژادپرستی، ماهیت سلطه طلبی را آمریکا به خوبی نشان داده است. کار تا جایی بالا گرفت که رئیس جمهور آمریکا به ناچار اذعان می کند نژادپرستی در جامعه آمریکایی ریشه دوانده است. از سوی دیگر، بر اساس پیش بینی بعضی از نویسندگان آمریکایی در آینده، نظام این کشور برای کنترل اوضاع دچار مشکلات جدی خواهد گردید. به عنوان مثال کتاب «مکافات (آخرین روزهای جمهوری آمریکایی)» نوشته چالمرز جانسون، یا «لیبرالیسم و افول آمریکا» با عنوان کامل «در سرا شیبی به سوی گومورا یا لیبرالیسم مدرن و افول آمریکا» نوشته رابرت. اچ. بورگ که دادستان یکی از ایالات آمریکا هم بوده است، «پایان عصر آمریکا» تألیف چالرز ای. کوپچان و «تسخیر» تالیف نوام چامسکی به حقایق مستند درباره نزدیک بودن پایان راه آمریکا اشاره دارند.

چامسکی ایده سقوط امپراطوری آمریکا را ایده درستی می داند و تعداد قطعنامه هایی از سازمان ملل که آمریکا مجبور به وتوی آنها شده است را به عنوان شاخصی از کاهش قدرت و نفوذ آمریکا ذکر کرده و می گوید تا اواسط دهه 1960 دنیا چنان تحت کنترل آمریکا بود که این کشور حتّی یکی از قطعنامه های شورای امنیت را وتو نکرده بود. اما از اواسط دهه 1960 به بعد آمریکا در وتو کردن قطعنامه های شورای امنیت رتبه نخست را به خود اختصاص داده است و این شاخص مهمی است که میزان افت هیمنه آمریکا در سطح جهان را نشان می دهد.شاید اگر این واقعیات از نگاه نویسنده ای غیر از نگاه نویسندگان آمریکایی بیان می شد، به عدم شناخت شرایط داخلی آمریکا و غرض ورزی متهم می گردید. دولت ایالات متحده برای تغییر وضعیت موجود، راهکاری مؤثر و کارآمد ندارد و حداکثر کاری که از دستش بر می آید، کاستن سرعت سقوط و یا در ایده آل ترین حالت،توقف روند سقوط برای مدتی کوتاه است.

آفرینش:ترکیه و نسخه ای جدید از دموکراسی

«ترکیه و نسخه ای جدید از دموکراسی»عنوان سرمقاله روزنامه آفرینش به قلم حمیدرضا عسگری است که در آن می خوانید؛ در 14 مارس سال 2003 بود که رجب طیب اردوغان به عنوان بیست و هفتمین نخست وزیر ترکیه، از حزب عدالت و توسعه با گرایشات راست میانه به روی کار آمد. اردوغان که از شاگردان نجم الدین اربکان، رهبر حزبهای اسلامگرای رفاه، فضیلت و سعادت بود، در دوره اول نخست وزیری خود با تمرکز بر توسعه اقتصادی توانست وضعیت مالی و درآمدهای ارزی کشور ترکیه را سروسامان و رفاه عمومی را ارتقا بخشید. علاوه بر آن اردوغان با به کار گیری از سیاست های نیمه اسلامی- سکولاری توانسته بود رضایت اکثریت اقشار و احزاب ترکیه را به خود جلب کند.

دراین راه اردوغان از ابزار سیاست خارجی و دیپلماسی ضد اسرائیلی و حمایت از فلسطین نیز، استفاده کرد و توانست محبوبیت بیشتری درمیان مردم و کشورهای منطقه کسب نمایند. این عملکرد اردوغان، وی را در زمره موفقت ترین سیاست مداران جهان قرار داد و ترکیه را به عنوان قدرتی اقتصادی و سیاسی در منطقه و نمونه ای از یک مدل دموکراسی موفق مطرح کرد.

اما این توفیقات پس از پایان دو دوره نخست وزیری وی و اصرارش برای ماندن در راس قدرت و تغییر قانون ریاست جمهوری، رنگ و بوی دیگری به خود گرفت. از آنجا که اردوغان درسال های آخر نخست وزیریش از ابزار قدرت برای حاکمیت حزب عدالت و توسعه و تغییر قانون به نفع خود بهره برد، انتقادات فراوانی در داخل و خارج متوجه وی و حزب مطبوعش شد.

در سال 2008 دادستان ارشد ترکیه به دلیل آنچه که تلاش حزب عدالت وتوسعه در جهت تضعیف سکولاریسم در ترکیه خواند شکایتی را در دادگاه عالی مطرح ساخت و درخواست لغو فعالیت حزب عدالت و توسعه و اعمال ممنوعیت فعالیت سیاسی برای 70 تن از اعضای آن را کرد.

اردوغان نخست وزیر و رهبر حزب، اتهام دادستان را رد کرد. در نهایت در اوت 2008 دادگاه عالی ترکیه با 6 رأی موافق در برابر 5 رأی مخالف با پیشنهاد دادستان برای جلوگیری از فعایت سیاسی حزب مخالفت کرد.

این پایان راه نبود و به زعم بسیاری از منتقدان اردوغان، وی دچار توهم قدرت شده و در این مسیر فسادهای بسیاری متوجه دولت و حزب حاکم گردیده است. دقیقا چند روز دیگر سالگرد افشای فساد مالی بزرگ در دولت اردوغان می باشد که در آن نام چهار وزیر، فرزند اردوغان و بیش از 100 نفر از منسوبان کابینه و مدیران دولتی به اتهام فساد اقتصادی مطرح شد. اردوغان این مسائل را به عنوان توطئه ای ازسوی "فتح الله گولن" روحانی با نفوذ حزب "خدمت" و طرفدارانش برعلیه دولت دانسته و آنها را به تشکیل "دولت موازی" متهم ساخته است. در طی چند روز گذشته جمع کثیری از خبرنگاران، روزنامه نگاران، ومقامات دولتی مخالف دولت بازداشت شده اند، و اردوغان آنها را فتنه گران و براندازان حکومت معرفی کرده و اعلام داشته با قدرت تمام برای سرکوب این افراد اقدام خواهد کرد.

افزایش تعداد بازداشت شدگان در طی چند روز اخیر، انتقادات اتحادیه اروپا را نیز درپی داشته است، اما اردوغان با صراحت اعلام کرده است که "مسائل داخلی ترکیه به کسی مربوط نیست!". در مقابل، مخالفان حکومت ترکیه با اشاره به اینکه دستگیری های چند روز اخیر، یک "یکشنبه سیاه " برای جامعه روزنامه نگاری ترکیه بوده است، حزب حاکم را به فساد گسترده،سرکوب رسانه ها و احیای شیوه های پلیسی علیه جامعه مدنی ترکیه متهم می کنند.

از اوضاع کنونی ترکیه این امر دریافت می شود که اصرار اردوغان برای ماندن در راس حکومت و تجمیع قدرت در حزب عدالت و توسعه، به کام مردم و مخالفان خوش نیامده و نشانه هایی از فساد و تمرکز قدرت در لایه های دولت اردوغان دیده می شود که در آینده نه چندان دور می تواند خطری برای دولت وی محسوب شود.

این نوع برخوردهای خشن و دستگیری های گسترده دیگر نمی تواند دموکراسی ایده آلی را از ترکیه به نمایش بگذارد، چرا که دولت کنونی هم درعرصه داخلی و هم در عرصه خارجی با چالش هایی از جنس افراط گرایی و خود محوری مواجه شده است. رویکرد نامناسب اردوغان در سیاست گذاری های کلان و بروز فسادهای گسترده در دولت وی، چهره محبوب او را مخدوش کرده و باید منتظر اتفاقات مهمتری در ترکیه بود.

آرمان:1+5 در حوزه محوری آمریکا

«1+5 در حوزه محوری آمریکا»عنوان یادداشت روز روزنامه آرمان به قلم مهدی مطهرنیا است که در آن می خوانید؛تلاش کارشناسانه و معقولانه ای در ژنو درجهت برداشتن گام های نهایی در مسیر دستیابی به توافق جامع هسته ای در جریان است. آنچه از درون مذاکرات به گوش می رسد، نشان دهنده فضای مثبت درجهت مدیریت چالش های فرارو برای رسیدن به یک توافق نهایی است.

اگرچه این دور از مذاکرات در فضای رسانه ای پس از افزایش توقعات فزاینده از دور دهم جهت رسیدن به یک توافق نهایی صورت می پذیرد و بالطبع در فضای ناشی از مسائل موجود از دور قبل قرار می گیرد و سایه سنگین نگرش های گوناگون ناشی از عبور از وین10 هنوز بر مذاکرات سایه افکنده است، اما منطق پیشران ها نشان می دهد که مذاکرات سمت وسوی بسیار منطقی و درهمان حال مدیریت شده برای رسیدن به توافقی که در آن رهیافت برد-برد مورد توجه باشد را طی می کند. اصولا مذاکرات کارشناسی و فنی بازتاب رسانه ای کمتری پیدا می کنند، اما بازتاب عملیاتی آن در مذاکرات 1+5 با ایران در سطح وزیران امورخارجه خود را نشان می دهد.

هرچه این مذاکرات فنی جدی تر، شفاف تر و در چارچوب دیپلماسی فعال هسته ای در اصول میز مذاکره دنبال شود، پژواک آنها در نشست های وزرای امورخارجه جهت رسیدن به توافق نهایی مورد عنایت و توجه بیشتر قرار می گیرد. آنچه در مذاکرات 2روز گذشته از اهمیت ویژه ای برخوردار بود، مذاکرات مستقیم دو کنشگر مرکزی پرونده هسته ای یعنی ایران و آمریکا درجهت برداشتن گام های نهایی برای حل وفصل اختلافات است.

نشست نخست نزدیک به 5ساعت بین نمایندگان ایران و دیپلمات های آمریکا صورت گرفته و بعضی از مسائل پیش رو از منظر فنی برداشته شده است. نشست های دیگری که در این مسیر استمرار پیدا کرده و با دیگر اعضای 1+5 نیزجلساتی فنی برگزار شده است و نشان می دهد که عزمی جدی در دو سوی میز مذاکره برای حل وفصل مساله هسته ای در مدت کوتاه تر وجود دارد. اما باید پذیرفت که این پرونده از مهم ترین پرونده های تاریخ سیاست خارجی در ایران و پرونده های موجود نظام بین الملل در حال حاضر محسوب می شود و بالطبع هرچه اهمیت آن افزون می شود ریزه کاری های بیشتری نیز به خود اختصاص داده و زمان بیشتری نیز می طلبد.

در کنار این معنا و قبول این منطق باید پذیرفت که زمان نیز چندان به نفع مذاکرات نخواهد بود، چراکه با روی کارآمدن جمهوریخواهان در سنای آمریکا امکان اختلال بیشتری از سنا به سمت ژنو و در واقع مقر مذاکرات هسته ای ایران با 1+5 در جغرافیاهای مکانی متفاوت وجود دارد. لذا باید بپذیریم که از منظر منطق سیاسی نگاه به 1+5 در دو بعد در سطح تحلیل کلان شکل می گیرد. در یک بعد یک نگاه مبتنی بر اصالت جمع وجود دارد به این معنی که می گوییم 1+5، شش قدرت بزرگ جهانی هستند که مجموع آرای آنها درواقع یک شخصیت هفتم را ایجاد می کند که رای تعدیل شده و نهایی 6عضو موجود در 1+5 را مشخص می کند.

این نگرش از دریچه نظریه هایی بیان می شود که به اصالت اجتماعی در حوزه تصمیم گیری های سیاسی تکیه می کند. نظریه های اصالت فردی درحوزه تصمیم گیری های اجتماعی اینگونه برداشت ندارد. در نظریه های اصالت فردی درحوزه تصمیم گیری های اجتماعی یا جمعی گفته می شود که اگرچه یک گروه وجود دارد یا در واقع در مجمعی مانند1+5، شش کشور حضور دارند، در میان این شش کشور یک کشور یا دولت به واسطه قدرت و توان تاثیرگذاری بیشتری که بر اعضای دیگر دارد در واقع نظر خود را بیان کرده و آن نظر به عنوان نظر نهایی با اندکی تعدیل در شکل و محتوا به عنوان خروجی نشست 1+5 خود را به نمایش می گذارد.

باید این واقعیت را بپذیریم که مکتب اصالت فرد و تاثیر آن در حوزه تصمیم گیری های جمعی را از منظر تجربی عملیاتی تر ببینیم. به این معنا آمریکا اگرچه یک عضو از اعضای 1+5 تلقی می شود اما عضو بسیار موثری است که تصمیم گیری هایش روی تصمیم سازی ها و تصمیم گیری های کشور های پیرامونی این کشور مرکزی تاثیرگذار است. لذا مذاکرات مستقیم ایران و آمریکا در دور جدید حل وفصل پرونده هسته ای توانست شدت بخش جریان رسیدن به یک توافق باشد و از سوی دیگر قبول این واقعیت را دنبال کند که اساسا 1+5 در حوزه محوری آمریکا قرار دارد و اگر شخصی به نام کاترین اشتون به عنوان هماهنگ کننده گروه 1+5 شناخته می شود تنها نقش هماهنگی و مدیریت جلسات را به عهده دارد درحالی که مدیریت تصمیم گیری درنهایت به آمریکا برمی گردد و این واقعیتی است که نمی توان آن را نادیده گرفت. لذا هرچه مذاکرات ایران و آمریکا در باب پرونده هسته ای بدون واسطه و به صورت مستقیم صورت بپذیرد امکان بهره برداری بیشتری نیز در جهت آگاهی از مواضع دو طرف حاصل و سپس بر اساس این آگاهی امکان تصمیم گیری های بهتر نیز فراهم خواهد شد.

مردم سالاری:انقلاب شفاف سازی

«انقلاب شفاف سازی»عنوان سرمقاله روزنامه مردم سالاری به قلم حمیدرضا شکوهی است که در آن می خوانید؛قانون انتشار و دسترسی آزاد به اطلاعات که در سال 87 در مجلس شورای اسلامی تصویب شده و در بهمن سال 88 توسط محمود احمدی نژاد رییس جمهور وقت برای اجرا ابلاغ شده بود، عملا در دولت قبل اجرا نشد که دلیلش هم خیلی مبهم نیست.

قانونی که می تواند دسترسی به اطلاعات را برای همگان امکانپذیر سازد، طبیعتا برای دولتی که با شفاف سازی میانه خوبی نداشت و تهدیدهایی همچون «اسامی مفسدان اقتصادی در جیب من است» یا «بگم بگم» در صدا و سیما را، به اجرای قانونی برای انتشار و دسترسی آزاد به اطلاعات که مانع فساد است ترجیح می داد نمی توانست مثبت باشد و به همین دلیل در پستو ماند تا دولت تدبیر و امید، آن را برای اجرای دوباره مطرح کند.

قانون انتشار و دسترسی آزاد به اطلاعات که در کشوری همچون سوئد در 1776 میلادی تصویب شده و در بسیاری از کشورهای پیشرفته جهان سال های طولانیست که اجرا می شود، در یک کلام، حق همه مردم را در دسترسی به اطلاعات به رسمیت می شناسد.

آنچه برای شهروندان حق یا تکلیف ایجاد می کند باید در دسترس عموم قرار گیرد و قانون انتشار و دسترسی آزاد به اطلاعات در همین راستا تصویب شده است.

اگر این قانون اجرایی شود، حق دریافت اطلاعات برای همه مردم به رسمیت شناخته می شود و همه دستگاه های دولتی و عمومی و خصوصی، موظف خواهند بود اطلاعات خود را در اختیار عموم قرار دهند یا اگر شهروندی اطلاعاتی را مطالبه کرد خیلی راحت از دستگاه مربوطه به دست آورد.

به طور ساده، اگر کسی خواست از شهرداری سوال کند که طی سال های اخیر چه میزان تراکم در شهر به فروش رفته و درآمد حاصل از آن چه شده، یا از دولت سوال کند که درآمد نفت در چه راههایی هزینه شده یا موجودی حساب ذخیره ارزی در کجا هزینه شده یا اینکه از صدا و سیما سوال شود که درآمدهایش از طریق آگهی ها چه میزان است و این درآمدها در چه راههایی هزینه می شود و مواردی از این دست که بسیار متعدد و متنوع می تواند باشد، همگی از جمله مسایلی است که دسترسی به آنها با اجرایی شدن قانون انتشار و دسترسی آزاد به اطلاعات می تواند به یک حق بدیهی و طبیعی برای عموم مردم، نه بر روی کاغذ یا در شعار، بلکه به صورت عملی تبدیل شود.

به همین دلیل اگر اجرایی شدن این قانون را انقلاب شفاف سازی توصیف کنیم، سخنی به گزاف نگفته ایم.

این قانون در 6 فصل و 23 ماده تدوین شده و هم اکنون سه آیین نامه اجرایی آن از جمله آیین نامه اجرایی نحوه انتشار اطلاعات در حال تدوین است تا پس از آماده سازی به تصویب هیات وزیران برسد و اجرایی شود.

این که دولت کنونی مصر به اجرای این قانون است و در مدت زمان کوتاهی، قانونی را که چهار سال در زمان دولت قبل روی زمین مانده بود برای اجرا آماده کرد و کمیسیون انتشار و دسترسی آزاد به اطلاعات را تشکیل داد و دبیر این کمیسیون را که معاون مطبوعاتی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی است معرفی کرد، همگی نشانه های مثبتی از عزم دولت فعلی در شفاف سازی است و این را باید به فال نیک گرفت.

دبیر این کمیسیون نیز معاون مطبوعاتی وزیر ارشاد است که در زمان حضور او در این معاونت، بدون ابلاغ قانون انتشار و دسترسی آزاد به اطلاعات، شفاف سازی در آن آغاز شده، به طوری که هم یارانه های اعطایی به رسانه ها به طور شفاف اعلام می شود، هم میزان آگهی های دولتی تخصیص یافته به رسانه ها اعلام می شود و هم میزان پرداختی به رسانه ها بابت بیمه کارکنان، و هم هر اطلاعات دیگری که از یک سازمان دولتی انتظار می رود و به همین دلیل، به نظر می رسد فرد مناسبی برای تصدی دبیری کمیسیون انتشار و دسترسی آزاد به اطلاعات انتخاب شده؛ فردی که اصول شفاف سازی را می شناسد و پیش از این عملیاتی کرده است.

البته باید در نظر داشته باشیم که اجرایی شدن این قانون، کار دشواری است چرا که بسیاری از سازمان ها و ارگان های عمومی کشور طی سالیان متمادی به فعالیت در خفا و جلوگیری از درز اطلاعات عادت کرده اند و حتی در عادی ترین نهادهای عمومی نیز ارائه شفاف اطلاعات حتی در سایت ها و پرتال های رسمی آنها فراموش شده است.

ضمن اینکه نیل به هدف انتشار آزاد اطلاعات روندی طولانی می طلبد و در کشوری همچون سوئد همانگونه که ذکر شد، سابقه ای بیش از 230 سال دارد و طبیعی است که باید زمینه های اجرایی شدن این قانون در کشور ما به مرور زمان فراهم شود.

اما اکنون که دولت برای اجرای این قانون عزمی جدی دارد، لازم است نهادهای دولتی که زیرمجموعه دولت هستند در وهله نخست و سایر نهادهای عمومی در وهله دوم، زمینه اجرای این قانون را با آماده ساختن اطلاعات قابل عرضه خود از طریق سایت های رسمی خود و همچنین پیش بینی دفتر یا بخشی برای پاسخگویی به متقاضیان دسترسی آزاد به اطلاعات آن سازمان یا نهاد عمومی طبق آیین نامه اجرایی که در مراحل نهایی تدوین و تصویب است فراهم سازند تا از این طریق علاوه بر شفاف سازی، رتبه فساد اداری و مالی کشورمان نیز در آمارهای جهانی که به هیچ وجه قابل قبول نیست بهبود یابد.

ابتکار:مخالفان به کدام هاشمی حمله می کنند؟

«مخالفان به کدام هاشمی حمله می کنند؟»عنوان سرمقاله روزنامه ابتکار به قلم مصطفی داننده است که در آن می خوانید؛از گوشه کنار بازهم صدای مخالفت با هاشمی رفسنجانی شنیده می شود. یکی می گوید که تهرانی ها در نماز جمعه مواضع هاشمی رفسنجانی را نمی پسندند و دیگری نیز گفته که هاشمی رفسنجانی از ابتدا دنبال رابطه با آمریکا بوده است. جنس این حملات از همان سخنان و تحلیل های گذشته است اما سوالی که در این میان مطرح می شود این مسئله است که چرا امروز دوباره حمله به هاشمی رفسنجانی در دستور کار قرار گرفته است؟ آیا قرار است هاشمی بازهم در صحنه سیاست ایران تاثیرگذار باشد که چنین حملاتی به او آغاز شده است؟

پاسخ به این سوال آری است. صحنه سیاست ایران طی ها سال و ماه های آینده دچار تحولات گسترده ای خواهد شد و قطعا هاشمی رفسنجانی نقش اول این تحولات را برعهده دارد. اولین گام در اسفند امسال اتفاق خواهد افتاد و آنهم انتخاب رئیس جدید مجلس خبرگان رهبری پس از درگذشت آیت الله مهدوی کنی است. برهمگان واضح است که نفوذ کلام آیت الله هاشمی رفسنجانی در مجلس خبرگان بسیار بالاست و نخبگان کشور برخلاف برخی از چهره ها، آیت الله را در مسیر انقلاب و نظام می دانند و معتقدند که تصمیمات او موجب خیر برای کشور خواهد شد.

ترس بزرگ جریان مخالف هاشمی رفسنجانی رسیدن او به کرسی ریاست مجلس خبرگان است. این جریان فکری که نشان داده است دیگر حاضر نیست هاشمی رفسنجانی را در مقامی به غیر از ریاست مجمع تحمل کند تمام تلاش خود را انجام می دهد تا به هر شکل ممکن تصویر رئیس جمهور سابق ایران را میان خبرگان ملت و مردم خراب کنند. این درحالی است که هاشمی رفسنجانی خود بارها و بارها اعلام کرده است که اگر افراد مورد نظر او مانند آیت الله هاشمی شاهرودی یا آیت الله واعظ طبسی برای ریاست مجلس خبرگان نامزد شوند، برای پست ریاست مجلس خبرگان نامزد نخواهند شد. این افراد تصور می کردند که هاشمی رفسنجانی به پایان رسیده است و حملات احمدی نژاد به او را آخرین تیرها به پیکره آیت الله می دانستند و تصور می کردند که دیگر او توان برخاستن از این میدان جنگ را نخواهد داشت. انتخابات سال 92 و نتیجه آن اما حکایت دیگری داشت و هاشمی نشان داد هنوز هم کارکشته ترین مرد صحنه سیاسی ایران است. رسیدن حسن روحانی یار دیرین هاشمی به قدرت، پایانی بود بر آرزوی محوکردن آیت الله از عرصه سیاسی کشور.

درحالی که مخالفان اصلی هاشمی هنوز در شوک باخت در انتخابات ریاست جمهوری بودند، بحث ریاست هاشمی رفسنجانی بر مجلس خبرگان شوک دیگری را نیز برآنان وارد کرد.

در کنار این مسئله، بحث انتخابات مجلس دهم نیز مخالفان را بر آن داشته است تا همچنان ساز مخالفت خود با هاشمی را کوک نگه دارند. آنها می دانند که مثلث هاشمی، خاتمی و ناطق نوری و همراهی احتمالی حسن روحانی در انتخابات مجلس نیز تکرار خواهد شد و محبوبیت و مشروعیت این چهار تن می تواند برگ برنده جریان اعتدال در جریان انتخابات مجلس باشد.

هاشمی رفسنجانی در کنار تمام کارشکنی های جریان مقابل خود توانست بعد از سال ها گفتمان اعتدال و تشکیل دولت فراجناحی که یکی از آرزوهای سیاسی اش بود را در کشور نهادینه کند و تبلور آن را در دولت روحانی ببیند. پیروزی در انتخابات مجلس دهم می تواند این پروژه سیاسی را تکمیل کند تا جبهه اعتدال در کشور فراگیر شود.
صحنه گردانی هاشمی رفسنجانی بعد از دوران هشت ساله، در صحنه سیاسی ایران، مسئله ای است که بسیاری نمی توانند آن را تحمل کنند. حملات تازه به هاشمی نیز بیانگر همین معناست. قطعا هرچه به انتخاب رئیس جدید مجلس خبرگان و انتخابات مجلس دهم نزدیک تر شویم حملات به آیت الله بیشتر خواهد شد و این داستانی است که هرسال به ویژه بعد از دهه 70 درحال تکرار است. پروژه ای که هرچه جلوتر می رود با موفقیت کمتری همراه است. هاشمی رفسنجانی دوران تازه ای را آغاز کرده است دورانی که به برکت همین حملات و سیاه نمایی های علیه او شکل گرفت. شاید به زبان ساده تر بتوان گفت که مخالفان آیت الله نمی توانند هاشمی دولت ساز و مجلس ساز را تحمل کنند.

دنیای اقتصاد:نسخه روسی رکود تورمی

«نسخه روسی رکود تورمی»عنوان سرمقاله روزنامه دنیای اقتصاد به قلم علی فرحبخش است که در آن می خوانید؛
15 سال پس از رشد اقتصادی قدرتمند روسیه این کشور اکنون در پرتگاه رکود تورمی قرار دارد. در حاشیه تنش در روابط بین روسیه و غرب که برخی آن را بزرگ ترین تنش دیپلماتیک پس از جنگ جهانی اول می دانند، برخی کارشناسان هشدار می دهند که ممکن است ربع قرن پس از فروپاشی شوروی، روسیه نیز با فروپاشی دوباره ای روبه رو شود. براساس آخرین برآوردهای صندوق بین المللی پول رشد این کشوردر حد صفر قرار دارد و نرخ تورم این کشور نیز با آهنگی صعودی در مرز دورقمی شدن قرار دارد. بزرگ ترین ضربه از تحریم های فزاینده روسیه، کاهش قیمت جهانی نفت و فرار گسترده سرمایه ها بر ارزش روبل وارد شده؛ به گونه ای که این ارز در مقابل دلار آمریکا در 4 ماه اخیر نیمی از ارزش خود را از دست داده است.

مداخلات گسترده بانک مرکزی روسیه برای حفظ ارزش روبل بی نتیجه ماند، آن گونه که الویرا بابیولینا رئیس بانک مرکزی روسیه به این شکست اعتراف کرده است و می گوید: «اگر بازارهای جهانی ارز روی خوشی به روبل نشان ندهند، این بانک قادر نخواهد بود جلوی کاهش ارزش آن را بگیرد.» تا همین حالا بانک مرکزی روسیه برای نجات ارزش روبل 50 میلیاردلار هزینه کرده است که نزدیک 10 میلیارد دلار آن در یک ماه اخیر بوده؛ ولی این سیاست هنوز نتوانسته سقوط روبل را تحت کنترل درآورد. برآورد می شود روسیه اکنون 450 میلیارد دلار ارز ذخیره کرده است که اگر با محدودیت هایی برای دسترسی به آنها روبه رو نشود، بخش دیگری از آن را نیز خرج بازار ارز خواهد کرد.

اکنون بانک مرکزی روسیه در حال انجام «تست استرس» برای بررسی سقوط بیشتر قیمت نفت است، قیمت نفت در 6 ماه اخیر نزدیک به نصف شده است و برخی برآوردها حاکی از آن است که قیمت ها می تواند تا سطح 42 دلار در هر بشکه کاهش یابد. به هر حال اگرچه بانک مرکزی روسیه با دخالت در بازار ارز نتوانست به کنترل بحران کمک کند، اکنون تدبیر جدیدی برای کنترل تورم و تقویت ارزش روبل اندشیده است. درحالی که نرخ تورم در روسیه نزدیک 9 درصد است، بانک مرکزی روسیه نرخ بهره را 5/6 درصد افزایش داد و به 17 درصد رساند. این طرح که به یکباره از ساعت 1 بامداد دیروز اعلام شد با این هدف طراحی شده است که از فشار تقاضای مردم برای خرید کالاهای مصرفی و هجوم به بازار ارز کاسته شود و در عوض انگیزه پس انداز آنان را تقویت کند. همین سیاست با کاهش شدید قیمت جهانی نفت در سال 1998 به کار بسته شده و توانسته بود هم قدرت خرید روبل را بازگرداند و هم تهدید ورود به ورطه رکود را برطرف کند. مردم و سرمایه گذاران روسی اکنون تمایل گسترده ای برای حفظ ارزش دارایی خود از طریق نگهداری دلار آمریکایی دارند و به همین دلیل سیاست گذاران امیدوارند با افزایش شدید نرخ بهره بر انگیزه پس انداز با روبل روسی بیفزایند.

اکنون پیش بینی می شود که پس از آغاز جنگ نفتی از سوی عربستان یک جنگ گازی از سوی روسیه آغاز شود. نصف گاز اوکراین از روسیه تامین می شود و نیمی از گاز وارداتی اروپا ار لوله های اوکراین می گذرد. رویارویی ولادیمیر پوتین با اروپا در شرایطی صورت می گیرد که عرضه جهانی ال ان جی به شدت افزایش و قیمت جهانی گاز همراه با کاهش قیمت نفت سقوط شدیدی داشته است. این واقعیت ها می تواند اهرم سیاسی در اختیار پوتین را به شدت کاهش دهد. به هر حال اگرچه تحریم ها فشارهای زیادی بر مردم روسیه وارد کرده است، اما محبوبیت ولادیمیر پوتین به واسطه اتخاذ سیاست های غرب ستیزانه در نزد برخی مردم روسیه به شدت در حال افزایش است. ملی گرایان روسیه اکنون چشم خود را بر بحران های اقتصادی پیش رو بسته اند و همچنان از مقاومت وی در برابر فشار کشورهای غربی حمایت می کنند. گزارش جدید موسسه مورگان استنلی حکایت از آن دارد که وام گیرندگان روسی در ماه های آینده باید 157 میلیارد دلار برای بدهی های خود پرداخت کنند که به دنبال وضع تحریم های جدید ایجاد شده و فشارهای موجود برای انجام فعالیت های مالی با دلار آمریکا بسیار دشوار به نظر می رسد. در این شرایط شرکت ها، بانک ها و بنگاه های مالی باید در جایی خارج از بازارهای سرمایه غربی به دنبال وام باشند؛ راه حلی که اکنون بسیار دشوار می نماید. تنها روزنه امید از سوی چین وجود دارد که شاید بتواند فقط کمک ناچیزی کند.

به هرحال ولادیمیر پوتین بر سر دوراهی بزرگی قرار دارد؛ حفظ بخش هایی از خاک اوکراین یا حفظ ارزش روبل و خروج از بحران اقتصادی. به نظر می رسد تحریم های فعلی نتوانسته بر سیاست های ولادیمیر پوتین چندان موثر باشد و وی همچنان بر مواضع قبلی خود تاکید می کند. به هر حال باید دید روند شاخص های اقتصادی با کاهش شدید قیمت نفت در ماه های آینده به کدامین سو خواهد رفت و آیا روسیه ممکن است طعم تلخ فروپاشی را یک بار دیگر بچشد.