ارائه جزئیات همکاری ایران در برنامه نوآوری و پژوهش اروپا

طی برگزاری نشستی جزئیات پروژه RiskGone که یکی از پروژه‌های اتحادیه اروپا است و ستاد توسعه فناوری‌نانو، دانشگاه شریف و دانشگاه علوم پزشکی تهران حضور داشتند، تبیین شد.

کد خبر: ۶۷۸۲۲۰

تاریخ: ۱۷ بهمن ۱۴۰۲ - ۰۹:۵۸

به گزارش ایران اکونومیست، نشست معرفی برنامه نوآوری و پژوهش اروپا با حضور اساتید دانشگاه‌های کشور در محل ستاد توسعه فناوری‌نانو و میکرو برگزار شد.

در این نشست دکتر قدیری، عضو هیات مدیره انجمن مدیریت فناوری و نوآوری ایران که در یکی از پروژه‌های پیشین برنامه Horizon اروپا همکاری داشت، به بررسی ساختار برنامه حمایت اتحادیه اروپا از پژوهش «Horizon Europe» پرداخت و از ساز وکارهای همکاری با این برنامه سخن گفت.

قدیری برنامه سال‌های ۲۰۲۰-۲۰۱۴ اتحادیه اروپا و ۲۰۲۷-۲۰۲۰ این منطقه را از منظر بودجه و جزئیات پروژه‌ها مورد بررسی قرار داد و گفت: برنامه ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۰ اتحادیه با بودجه ۸۰ میلیارد یورویی یکی از عظیم‌ترین پروژه‌های تحقیقاتی در جهان است که این رقم برای برنامه ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۷ به رقم نجومی ۹۵٫۵ میلیارد یورو رسیده است که فرصت‌های همکاری زیادی برای محققان ایرانی به منظور همکاری با این برنامه‌ها وجود دارد.

حسن پوی‌پوی، مدیرگروه استاندارد و ایمنی ستاد توسعه فناوری نانو نیز در  این نشست جزئیاتی درباره پروژه‌های نانویی که در برنامه ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۷ هورایزن وجود دارد، ارائه داد و یادآور شد: سازگاری آب و هوایی و سلامت از جمله محورهای مهم این پروژه‌ها هستند.

وی، اعتبارسنجی و تایید صلاحیت مجری حقوقی، انتقال پول، انتقال کیت‌های آزمایشگاهی و مواد شیمیایی مورد نیاز را از جمله چالش‌هایی دانست که در مسیر مشارکت در پروژه RiskGone ستاد نانو با آن مواجه بود.

RiskGone یکی از پروژه‌های اتحادیه اروپا است که ستاد توسعه فناوری‌نانو نیز در آن مشارکت داشته و دانشگاه صنعتی شریف و دانشگاه علوم پزشکی تهران به عنوان بازوهای اجرایی ستاد در این پروژه حضور داشتند.

ایران در کارگروه ۴ و ۵ پروژه Risk-GONE مشارکت داشت. در برنامه‌های ۴ و ۵ به ترتیب مقایسه‌های بین‌آزمایشگاهی دستگاه تفرق نور پویا (DLS) و تست‌های ایمنی انجام می‌شد که آزمایشگاه DLS مرکز خدمات آزمایشگاهی دانشگاه صنعتی شریف و دانشگاه علوم پزشکی تهران با ستاد توسعه فناوری‌نانو برای انجام این پروژه همکاری داشتند.

به نقل از ستاد نانو، وجود زیرساخت‌های مناسب در این دو دانشگاه و همچنین سابقه همکاری در پروژه‌های مشابه با این دو مجموعه، از دلایل مهم انتخاب این دو دانشگاه برای مشارکت در این پروژه بود.