عصر سایبورگ چیست:

فناوری تراشه مغز ایلان ماسک منادی عصر سایبورگ است

اینبار افراد فلج، موش آزمایشی می شوند.

کد خبر: ۶۷۸۱۴۸

تاریخ: ۱۶ بهمن ۱۴۰۲ - ۱۳:۵۷

به گزارش ایران اکونومیست؛ آیا می توان گفت عصر سایبورگ فرا رسیده است. تراشه های مغزی به طور فزاینده ای بر روی افراد فلج آزمایش می شوند تا به حرکت آنها کمک کنند.

تراشه‌ها سیگنال‌های الکتریکی نورون‌ها را می‌خوانند که حرکت را تعیین می‌کنند و سپس دستورالعمل‌ها را در اطراف آسیب نخاعی برای کنترل ماهیچه‌ها یا بازوی روباتیک تغییر مسیر می‌دهند.

سال گذشته، گرت جان اسکام ایمپلنتی را نشان داد که به او امکان می داد بایستد، راه برود و حتی از پله ها بالا برود. کنترل عضلانی او آهسته و عمدی بود، اما دیدن افکار و قصد او برای حرکت و تبدیل شدن به عمل شگفت‌آور بود. این فناوری طی چندین سال در حال توسعه بوده است. در سال 2009 من در آزمایشگاهی در دانشگاه پیتسبورگ در ایالات متحده بودم و میمونی را تماشا می‌کردم که با کنترل یک بازوی روباتیک با افکارش به موز غذا می‌خورد.

گفته می شود آن تیم از دانشمندان و پزشکان اکنون در حال کاشت تراشه ها در افراد هستند. و حالا مشارکت ایلان ماسک کمی چاشنی بیشتری به فناوری اضافه می کند.

به این صورت که شرکت او، Neuralink، از یک ربات برای کاشت موفقیت آمیز تراشه در مغز افراد استفاده کرده است، اما به نظر نمی رسد با توجه به جزئیات کمی که تاکنون منتشر شده است، این ربات به یک دستگاه متصل باشد. ماسک در گذشته در مورد استفاده از تراشه های مغزی برای کنترل صفحه کلید و غیره صحبت کرده است. باید دید در ادامه چه پیش خواهد آمد.  زیرا این هنوز یک فناوری بسیار آزمایشی است.

در معرض قرار دادن مغز و کاشت یک جسم خارجی خطر زیادی برای عفونت و آسیب به همراه دارد. بنابراین مسلم است که تنظیم‌کننده‌های پزشکی اصرار دارند که این روش فقط در مواردی استفاده شود که فواید آن بیشتر از خطرات باشد و افراد مبتلا به فلج و شرایط دژنراتیو مغزی کاندیدای واضح در این آزمایش ها هستند.

عصر سایبورگ چیست

باید دانست شروع خلقت سایبورگ زمانی آغاز شد که تعامل انسان و رایانه (HCI) پدید آمد نیل هاربیسون یک فعال سایبورگ و بنیانگذار و رئیس بنیاد سایبورگ است.

سایبورگ (به انگلیسی: Cyborg) کوتاه شدهٔ سایبرنتیک (به انگلیسی: Cybernetic) و ارگانیسم (به انگلیسی: Organism)، یک موجود با هر دو اجزای ارگانیک و مکانیکی است. این واژه در سال ۱۹۶۰ زمانیکه مانفرد کلاینز و ناتان اس. کِلِین آن را در یک مقاله در مورد مزایای استفاده از سیستم‌های خود تنظیم انسان و ماشین در فضای بیرونی استفاده کردند ابداع شد.