تنها زندگی کردن؟ یا پذیرش یک حیوان خانگی

محققان ارتباط بین مالکیت حیوان خانگی و زوال شناختی در سالمندان را بررسی کرده‌اند.

کد خبر: ۶۷۴۷۲۹

تاریخ: ۱۳ دی ۱۴۰۲ - ۱۴:۰۱

به گزارش ایران اکونومیست؛ در مطالعه‌ای که اخیرا در مجله JAMA Network Open منتشر شده است، محققان ارتباط بین مالکیت حیوان خانگی و زوال شناختی در سالمندان را بررسی کردند. تجزیه و تحلیل بیش از 7900 بزرگسال بالای 50 سال نشان داد که مالکیت حیوان خانگی، در حالی که در بزرگسالانی که با دیگران زندگی می کنند ناچیز است، به طور قابل توجهی کاهش شناختی کلامی را در بزرگسالانی که تنها زندگی می کنند، کاهش می دهد.

در این مطالعه سوال این است: آیا مالکیت حیوان خانگی با زوال شناختی در افراد مسن مرتبط است و چگونه مالکیت حیوان خانگی ارتباط بین زندگی به تنهایی و میزان زوال شناختی را کاهش می دهد؟

این تحقیق نشان می‌دهد که داشتن حیوان خانگی می‌تواند حافظه کلامی، شناخت و پیری روانی را در سالمندانی که در خلوت زندگی می‌کنند کند کند و مبنایی برای تحقیقات آینده در مورد مزایای مالکیت حیوان خانگی در بزرگسالان مسن باشد.

آیا می توانیم با پیری شناختی مبارزه کنیم؟ دوستان در این زمینه می توانند کمک کنند؟

افزایش سن اغلب با کاهش شدید حافظه و شناخت همراه است و مشخص شده است که به طور قابل توجهی با افزایش خطر اختلالات عصبی مانند زوال عقل ارتباط دارد. طب مدرن به طور قابل توجهی میانگین امید به زندگی بشر را افزایش داده است، اما نظریه تکاملی حکم می کند که انتخاب طبیعی نسبت به کاهش تناسب اندام به طور موقت پس از سن باروری کور است.

پیشرفت‌های پزشکی فوق‌الذکر، همراه با انتخاب‌های رفتاری ضعیف برای زندگی و سلامت، منجر به افزایش هشداردهنده شیوع اختلالات نورودژنراتیو شده است. برآوردها رشد تقریباً 3 برابری تعداد بیماران زوال عقل را در سال 2050 (153 میلیون) در مقایسه با شیوع امروزی (57 میلیون) پیش‌بینی می‌کند که بیماران، مراقبان و سیستم‌های مراقبت بهداشتی ملی را در معرض استرس مالی و روانی قابل توجهی قرار می‌دهد.

متأسفانه، در حال حاضر هیچ درمان مؤثری برای معکوس کردن اثرات اختلالات شناختی یا عصبی وجود ندارد و مداخلاتی با هدف شناسایی جمعیت‌های پرخطر و کاهش این کاهش‌های طبیعی بهترین امیدی است که بیماران فعلی و آینده دارند. مطالعات با هدف بررسی مزایای عوامل خطر قابل اصلاح ممکن است بهترین گام ها برای پیری سالم را روشن کند.

تحقیقات اخیر ارتباط بین انزوای روتین و زوال شناختی را مورد بررسی قرار داده است و دو روند نگران کننده را برجسته کرده است - اول، سبک زندگی سریع و متحرک امروزی و افزایش اشتراک خانواده ها در ساختار خانواده هسته ای (والدینی که با فرزندان خود زندگی می کنند تا زمانی که فرزندان به بزرگسالی برسند). ، که در آن نقاط "لانه" خود را ترک می کنند تا خانواده های هسته ای خود را ایجاد کنند) تعداد خانوارهای تک نفره را به شدت افزایش داده است. تخمین زده می شود که ایالات متحده آمریکا (ایالات متحده آمریکا) و بریتانیا (بریتانیا) به ترتیب 28.5 درصد و 29.4 درصد از کل شهروندان سالمند خود را به تنهایی زندگی می کنند.

ثانیاً، تحقیقات شناختی نشان داده است که افراد مسنی که به تنهایی زندگی می‌کنند، نسبت به افرادی که با خانواده زندگی می‌کنند، به طور قابل‌توجهی در معرض خطر زوال نورودژنراتیو و توسعه زوال عقل هستند (9%).

تنهایی به عنوان مقصر اصلی

تنهایی به عنوان مقصر اصلی در این مشاهدات مورد تاکید قرار گرفته است و برخی از نویسندگان مالکیت حیوان خانگی را به عنوان یک مداخله بالقوه برای کاهش این خطرات پیشنهاد می کنند. در حالی که برخی از مطالعات مقطعی با هدف کشف ارتباط بین مالکیت حیوان خانگی و تخریب عصبی انجام شده است، نتایج آنها همچنان گیج کننده است.

ایجاد مزایای داشتن یک دوست پشمالو (یا چندین حیوان خانگی) یک راه حل طولانی مدت نسبتاً مقرون به صرفه برای ترویج پیری سالم در میان جمعیت رو به رشد سالمندان تنها ارائه می دهد.

در مورد مطالعه

در مطالعه حاضر، محققان از رویکرد مبتنی بر کوهورت برای روشن کردن مزایا و معایب شناختی مالکیت حیوان خانگی در میان بزرگسالان انگلیسی مسن استفاده کردند. این مطالعه از توصیه‌های دستورالعمل‌های گزارش‌دهی تقویت گزارش‌دهی مطالعات مشاهده‌ای در اپیدمیولوژی (STROBE) پیروی می‌کند.

جامعه نمونه از مطالعه انگلیسی طولی پیری (ELSA)، یک پایگاه داده بلندمدت در سراسر بریتانیا از بزرگسالان بالای 50 سال ساکن در جامعه مشتق شده است. ELSA در مارس 2002 تأسیس شد، و شرکت کنندگان هر دو سال یک بار به صورت امواج از طریق پیگیری شدند. جولای 2019 (موج 9). جمع‌آوری داده‌ها در مورد مالکیت حیوان خانگی به‌عنوان یک نیاز پیگیری در طول موج 5 (ژوئن 2010) گنجانده شد، بنابراین موج 5 به عنوان خط پایه برای این مطالعه تبدیل شد. از 10095 بزرگسال انگلیسی که در طول موج 5 شرکت کردند، 7945 شرکت‌کننده رضایت کتبی آگاهانه ارائه کردند و در مجموعه داده‌های مطالعه حاضر گنجانده شدند.

جامعه در مقابل زندگی تنها به عنوان شرکت کننده ای که با هر انسان دیگری (سابق) زندگی می کند، در مقابل خانواده شرکت کننده که فقط شرکت کننده (دومی) را شامل می شود، تعریف می شود. عملکرد شناختی شرکت‌کنندگان با استفاده از یادآوری فوری و تأخیری 10 کلمه نامرتبط (حافظه کلامی) و فهرست روان نام‌های رایج حیوانات (تسلط کلامی) ارزیابی شد. ویژگی های جمعیت شناختی، به ویژه نژاد/قومیت (سفیدپوستان در مقابل دیگران)، به عنوان متغیرهای کمکی در طول تجزیه و تحلیل های آماری استفاده شد.

آنالیزها شامل آزمون‌های t 2 نمونه‌ای مستقل و آزمون‌های χ2 پیرسون با متغیرهای فهرست‌شده به‌عنوان میانگین و انحراف معیار (SD) برای متغیرهای پیوسته و فرکانس‌ها برای متغیرهای طبقه‌ای بودند. مدل‌های مختلط خطی برای ارزیابی اثرات مستقل و ترکیبی زندگی به تنهایی و مالکیت حیوان خانگی بر کاهش شناختی در امواج اندازه‌گیری شده (5 تا 9) استفاده شد.

یافته های مطالعه

از 7945 شرکت کننده که در این مطالعه شرکت کردند، 56٪ (4446) زن و 97.5٪ (7746) سفید بودند. بیش از 35 درصد از شرکت کنندگان (2791) صاحب حیوانات خانگی بودند و تقریباً 27 درصد (2139) به تنهایی زندگی می کردند. تجزیه و تحلیل شناختی نشان داد که صاحبان حیوانات خانگی در مقایسه با شرکت‌کنندگانی که به تنهایی بدون حیوانات خانگی زندگی می‌کردند، کاهش قابل‌توجهی کاهش شناختی را نشان دادند. شناخت کلامی ترکیبی (ضریب β = 0.008)، حافظه کلامی (ضریب β = 0.006) و روانی کلامی (ضریب β = 0.007) همگی بهبودهایی را در حضور حیوانات خانگی نشان دادند.

تجزیه و تحلیل ها نشان داد که زندگی به تنهایی منجر به افزایش قابل توجهی در خطر زوال شناختی و شروع زوال عقل می شود و آن را به مهم ترین عامل خطر قابل اصلاح در شناخت کلامی، حافظه و روانی تبدیل می کند. قابل ذکر است که هیچ پیشرفت آماری قابل توجهی در شرکت کنندگانی که حیوان خانگی نداشتند اما با دیگران زندگی می کردند مشاهده نشد. این نشان می‌دهد که مالکیت حیوان خانگی، آسیب‌های شناختی ناشی از تنهایی زندگی در انزوا را کاهش می‌دهد.

در مقایسه با افرادی که با دیگران زندگی می‌کنند، افرادی که به تنهایی زندگی می‌کنند کاهش سریع‌تری در شناخت کلامی مرکب نشان می‌دهند (ضریب β، 0.021-  [95% CI، 0.027- تا 0.014-] SD/y)، حافظه کلامی (ضریب β، 0.018-  [ 95٪ فاصله اطمینان (CI)، -0.025 - تا -0.011] SD/y)، و روانی کلامی (ضریب β،  -0.015 [95٪ CI، -0.022 - تا -0.008] SD/y).

نتیجه گیری

مطالعه حاضر بر ضعف‌های شناختی زندگی در انزوا در دوران پیری تاکید می‌کند - افراد بالای 50 سال در مقایسه با افرادی که با دیگران زندگی می‌کنند در معرض خطر ابتلا به زوال ذهنی و عصبی هستند. از تحقیقات قبلی، تنهایی محتمل ترین دلیل این مشاهدات است.

به طور دلگرم کننده، مشخص شد که مالکیت حیوان خانگی به طور کامل معایب زندگی به تنهایی را کاهش می دهد، و در نتیجه نرخ کاهش قابل مقایسه با افرادی که با خانواده زندگی می کنند، بهبود می یابد.

این مطالعه قادر به یافتن مزایای هم افزایی برای زندگی در شرکت انسان و حیوانات خانگی نبود، بدون اینکه هیچ پیشرفت اضافی در هنگام ترکیب این مداخلات ثبت نشده باشد. این نشان می دهد که مزایای مالکیت حیوان خانگی در افرادی که به تنهایی زندگی می کنند بیشتر است.