روزنامه خندان *چرا لاله زار یک طرفه است

طنز در روزنامه های کشور کم پیدا می شود و این یعنی روزنامه ها کم لبخند می‌زنند و آنها که روزنامه می‌خوانند هم به تبعیت از رسانه محبوب شان کمتر می خندند. حکمت ستون روزنامه خندان، در این است که طنز همه روزنامه های کشور را جمع کنیم و در جام جم آنلاین برسانیم به دست تان تا هر صبح، دستکم در اینترنت گردی روزانه، لبخندی روی لب تان بنشیند.

کد خبر: ۶۷۱۷۴

تاریخ: ۱۷ آذر ۱۳۹۳ - ۱۰:۰۵

اعتماد : این عزیزان سرآمد
اگر ١٠ هزار تومن بدهکار باشی، عین خیالت نباشد. مهم نیست که. حتی طلبکار هم برایش مهم نیست که به این مقدار طلب پیش پا افتاده اش فکر کند. چه بسا اگر ده هزار تومن وجه رایج مملکت را توی پاکت بگذاری و دست طلبکار بدهی ناراحت شود و بهش بر بخورد که «این چه رفتار زشتی است که حساب و کتاب این شندرغاز فراموشت نمی شود.» اگر اما بدهی ات ١٠ میلیون تومن باشد، خوب است آن را جدی بگیری و در اسرع وقت نسبت به پرداختش اقدام کنی. درست است با ده میلیون تومنِ این روزگار اتفاق خاصی نمی افتد و کاری پیش نمی رود اما بالاخره اینقدر هست که طلبکار و بدهکار به آن فکر کنند و مختصر چاله، چوله های زندگی شان را پر کنند. یک این کلاه، آن کلاه ساده کنی بدهی ات صاف می شود. بدهی ات اما اگر به صد میلیون رسید حق داری که نگران شوی و شب ها نخوابی و به دلشوره بیفتی و نذر و نیاز کنی که خداوند مقدماتی فراهم کند تا قرضت را بدهی. طلبکار هم اگر بابت طلب صدمیلیون تومنی اش سخت بگیرد و به زندانت بیندازد نباید سرزنشش کرد.
بالاخره با صد میلیون تومن کلی کار می شود کرد و چه بسا با وصول و تصاحب آن از مهلکه بدبختی گریخت. بحث صد میلیون پول است و شوخی بردار نیست... بدهی اگر به یک میلیارد هم برسد باید به تقلا افتاد و شروع کرد به دست و پا زدن بلکه از مخمصه اش خلاص شد. یک میلیارد به اسم کم است و از چشم افتاده و مبتذل شده وگرنه در عمل اگر بخواهی از یک تا یک میلیارد بشمری، ٤٠ سال باید روزی هشت ساعت شمارش کنی تا به نتیجه برسی. یعنی پولی است برای خودش که اگر وارد زندگی آدم شود زندگی را از این رو به آن رو بدل می کند.
ایضا رفتنش هم از زندگی دردناک است و آدم را از آن رو به این رو برمی گرداند. پس مواظب باشید بدهی میلیاردی بالا نیاورید. ده میلیارد هم پول زیادی است و بدهی اش یعنی بدبختی مطلق. یعنی از شب نخوابیدن و دلشوره و نگرانی و درد و مرض و زندان یک چیزی آن طرف تر است و هستند آدم هایی که برای نصف این مبلغ سر می برند. ده میلیارد رقمی است که بدهی و طلبش هر دو دردناک است. آن ٤٠ سال روزی هشت ساعت یک، دو، سه، چهار، پنج، شش، هفت کردن را باید در ده ضرب کنید تا به نهایت رقم مورد بحث برسید. شمارش ساده اش چیزی در حد عمر نوح می خواهد چه برسد به ادا کردنش. اگر بدهکار باشی به راحتی از پس ادایش بر نمی آیی و طلبکار هم باشی به راحتی وصولش نمی توانی بکنی. مث اره است و به هر طرف که برود می برد و می شکافد. اما اگر رقم بدهی ات از ١٠٠ میلیارد گذشت، از من نصیحت که عین خیالت نباشد و ککت هم نگزد و خمت هم به ابرو نیاید که هیچ تنابنده یی دستش به هیچ عضوی از اعضایت نمی رسد[...]. بیایند مصادره کنند، بیایند حسابت را ببندند، بیایند راه خروجت را از کشور سد کنند، بیایند هر کاری دوست دارند بکنند، محال است به چنین طلبی دست پیدا کنند. بگو بنویسند روی یخ تا موقع وصولش فرا برسد.
اگر رقم به هزار میلیارد رسیده باشد که اصلا نه تنها نباید نگران باشی بلکه باید بیایند مجسمه برنزی ات را بسازند و جای کوهنورد دربند، بلکه فردوسی میدان فردوسی، بلکه اژدها کُش میدان حر بگذارند تا ملت ببینندت و صبح و شام تعظیم و تکریمت کنند و به ریشت قندیل بیاویزند.
بدهکار هزارمیلیاردی بدهکار نیست که، نخبه یی است شایسته تقدیر و تکریم که با زبان سرخی که ما بدبخت بیچاره ها با آن سر سبزمان را بر باد می دهیم، او می تواند چنین پولی را تصاحب کند. گوارای وجودش. اگر بخواهم رقم بدهی را از این بالاتر ببرم ممکن است خطا کنم و صفرها را اشتباه بنویسم اما اینطور که می گویند اگر اختلاس مندرج در اخبار این روزها بالغ بر دوازده هزار میلیارد باشد یعنی اینکه ادیسون و اینشتین و استیفن هاوکینگ و دگران باید بروند جلو بوق بزنند و بر عمر تلف کرده افسوس بخورند.
من خواهشم از عزیزان مصدر امر این است که قصه را مثل سه هزار میلیارد مبتذل نکنند و با تکرار بی حاصل اعداد بی ارزشش نکنند. همان عزیزان سه هزارتایی هم قابل تقدیر و تکریم بودند چه برسد به این دسته از عزیزان ما که بلد نیستیم چه بسا هنوز تا آس راه زیادی است و این اعداد متعلق به سرباز و بی بی و ده لو خشگله است. ایضا به چنین سیستم مالی و اداری که چنین قابلیت اختلاسی را در خود ذخیره دارد باید افتخار کنیم و به احترامش کلاه از سر برداریم. ١٠ برابر این خرج می کردید محال بود بتوانید چنین سرآمدان عزیز و پر دل و جراتی را بیابید. اینها جگر ندارند که، جگر شیر دارند و اگر عمر رفته من را بتواند کسی به من برگرداند آن سه هزارتا و این دوازده هزارتا را هم می توانند برگردانند. مگر به همین کشکی است؟

آرمان: چرا لاله زار یک طرفه است

امروز از ساده گویی، خرده گویی و حذف بخش پرداخت حق بیمه نوشته ایم، خودتان قضاوت کنید.
چرا لاله زار یک طرفه است؟!
این روز ها در برخی از ارگان ها کلا مسائل کلان به دست فراموشی سپرده شده و افراد صاحب منصب ترجیح می دهند در مورد اتفاقات ریز صحبت کنند، به طور مثال وزیر بهداشت در گفت و گویی اعلام کرده «مردم خیار و سیب را با پوست نخورند» به روی چشم، قبول کنید حوزه بهداشت و درمان همین یک مشکل را دارد، احتمالا ایشان در مصاحبه های بعدی خواهند گفت «بچه آنقدر نشین جلو تلویزیون، کور می شی» یا «عزیزم، شما بهتره نخود و لوبیای آش رشته ات رو شب قبل تو یه ظرف آب بخیسونی!» و این اتفاق فتح البابی می شود برای دیگران که آنها هم خیلی خرد و ریز صحبت کنند:
الف- وزیر کار: به یک فلافل و سمبوسه زن به صورت تمام وقت نیازمندیم.
ب- وزیر اقتصاد (با صدای حسین محب اهری): مبصر چهار ساله کلاس به من بگو بدونم هر آدمی توی دستاش چند تا دونه انگشت داره؟
ج- وزیر انرژی (در حالیکه گوش دو تا بچه توی دستش است) : هرگز نشه فراموش لامپ اضافی خاموش!
د- وزیر راه: تمام صحبت ها را یکجا و در کنفرانس خبری با نام «لاله زار یک طرفس، توپخونه یک طرفس» انجام می دهد.
اولین کاربرد واقعی کارت ملی
امروز باخبر شدیم که به زودی طرح حذف دفترچه بیمه در چهار استان کشور آغاز می شود و من بعد با کارت ملی کارتان راه می افتد، بر این اساس:
الف- در حق برو حالشو ببر اجحاف شده، اسم این طرح فقط در قواره برو حالشو ببر خودمان است.
ب- به هرحال وقتی وزیر از نخوردن پوست خیار و سیب صحبت می کند... باز که نشستید من را نگاه می کنید!
ج- بالاخره کارت ملی باید یک جایی به دردمان بخورد.
د- این بار دوستان کار را یکسره کردند، یعنی نشستند درست و منطقی فکر کردند و دیدند که شرکت های بیمه بابت پرداخت حق بیمه در این سال ها خیلی توی زحمت افتاده اند، چه کاریه؟! از این بعد فقط بخش دریافت حق بیمه فعالیت می کند و بخش پرداخت حق بیمه در شرکت های بیمه تبدیل به بوفه و ساندویچی می شود!
جلف بازی هم حدی دارد
یکی از شاعران کشورمان در سخنانی انتقاد آمیز گفته «شجریان در پایان کنسرتش حرکات جلف از خودش نشون داد» اولا بروید پی حرف! دوما می بینید دوستان؟! ساده سخن گفتن و ساده نوشتن چقدر این روز ها باب شده؟! به طور مثال در قرن دهم هجری وحشی بافقی می گفت «ببین وحشی که در خوناب حسرت ماند پا/ کسی کو بگذراندی تشنه از آب بقا خود را» الان وحشی یه بیت شعر گفت که باید نیم ساعت آن را واکاوی و بررسی و تفسیر کنیم اما شاعر معاصر یه جمله گفت که از استاد دانشگاه گرفته تا شاپور پیازداغ که سرکوچه ما آش رشته می فروشد، آن را بدون تفسیر و توجیه می فهمند، البته لازم به ذکر که به شاعر معاصر بگوییم که خودشان را ناراحت نکنند، ماهیت کار گروه های موسیقی جلف است، آنقدر که اگرآدم با کت شلوار قرمز در خیابان تردد کند کمتر جلف به نظر می رسد، شما خون خودتان را کثیف نکنید!

کیهان : آب داغ ! (گفت و شنود)

گفت: وزیر خارجه کانادا در اجلاس منامه با عصبانیت گفته است؛ «سردار سلیمانی نماینده ترور در منطقه امروزه به عنوان قهرمان مبارزه با داعش مطرح است».
گفتم: اگر این یارو داعش را تروریست و سردار سلیمانی را قهرمان مبارزه با داعش می داند، بنابراین به گفته خودش، سردار سلیمانی قهرمان مبارزه با تروریست است.
گفت: تازه، خود آمریکایی ها و اروپایی ها هم که چشم دیدن سردار سلیمانی را ندارند، اعتراف می کنند که تدبیر و کاردانی و از خودگذشتگی این سردار بزرگ اسلام، عرصه را در منطقه بر داعش تنگ کرده و این تروریست های وحشی را به جهنم فرستاده است.
گفتم: حالا چه کسی وزیر خارجه کانادا را آدم حساب می کند که بخواهد درباره سردار سلیمانی اظهارنظر کند؟!
گفت: عصبانیت او از جای دیگر است، از اینکه آنهمه مبالغ کلان مالیات دهندگان کشورشان را برای تروریست های داعش هزینه کرده اند و انتظار نداشتند سردار سلیمانی به این زودی پوزه آنها را به خاک بمالد.
گفتم: چه عرض کنم؟! یارو با ناراحتی و در حالی که پشت خود را مالش می داد می گفت؛ عجب زمونه ای شده! شیر آب گرم حموم رو که باز می کنی نیم ساعت طول میکشه تا آب گرم بیاد اما شیر آب گرم توالت را که باز می کنی، بلافاصله آب داغ 100 درجه... بعله...