روزنامه خندان * سرخوشان نالان وصل

طنز در روزنامه های کشور کم پیدا می شود و این یعنی روزنامه ها کم لبخند می‌زنند و آنها که روزنامه می‌خوانند هم به تبعیت از رسانه محبوب شان کمتر می خندند. حکمت ستون روزنامه خندان، در این است که طنز همه روزنامه های کشور را جمع کنیم و در جام جم آنلاین برسانیم به دست تان تا هر صبح، دستکم در اینترنت گردی روزانه، لبخندی روی لب تان بنشیند.

کد خبر: ۶۶۹۸۵

تاریخ: ۱۵ آذر ۱۳۹۳ - ۰۹:۵۹

اعتماد:سرخوشان نالان وصل
نعمت هر روز نوشتن را کسی قدر می داند که به مصیبت چند روز ننوشتن گرفتار آید. مقدار یار هم نفس چون من نداند هیچ کس/ ماهی که بر خشک اوفتد، قیمت بداند آب را... ماهی؟ همین چند روزی که زحمت قلم شکسته ام از سرتان کوتاه بود، باور کنید ماهی افتاده بر شنی بودم که از دریای روزنامه بیرون افتاده.
عیب عادت این است که دوطرفه است و همانقدری که چهارتا خواننده به ستون و قلم من عادت می کنند، ده برابرشان من به ایشان عادت می کنم. یکی می گفت «من هرجا نوشته ات را ببینم، به سرعت از رویش می گریزم و اسم و نوشته ات در هر صفحه روزنامه باشد، آن صفحه را، بلکه آن روزنامه را، ندید می گیرم و شتر دیدی ندیدی از کنارش می گذرم.» اول فکر کردم سوءتفاهمی شده و عداوتی پیش آمده و سر هیچ و پوچ به اسم و رسمم حساسیت پیدا کرده.
خواستم دلبری کنم و بگویم من از آنهایی که می دانی نباشم و بر مدار صلح، بلکه صلح کل باشم و از کین و نفرت دور باشم و... که گفت «از ترس عادت کردن به نوشته های هرروزی است که روی کرگدن نامه نمی ایستم»... گفت، و البته با تلخکامی و بی حوصلگی گفت «عادت می کنم و خواندن این ستون را در برنامه های روزانه ام جا می دهم و به آن معتاد می شوم... اما یک دفعه یکی زیر ستون و روزنامه می زند و بساط قلندری و کرگدنی ات را به هم می ریزد و شوتت می کند به نقطه نامعلومی و من می مانم و یک ترک عادت بی فایده که موجب مرض است. تا حالا ١٠ بار بیشتر شده که به تو و این ستون و ١٠ تا نویسنده و روزنامه نگار دیگر عادت کرده ام و بعدش که برچیده شدید دچار افسردگی شدم و الکی الکی احساس کردم که گم کرده یی دارم. چه گم کرده یی؟
بی کرگدن کار و بارم مختل نمی شود و درآمدم هم کم نمی شود و زندگی ام هم به هم نمی ریزد، اما انگار یک چیز هر روزی و مهم پنج، شش دقیقه یی از زندگی ام بیرون رفته که جایش با چیزی پر نمی شود. چرا به دست خود سوزن به تخم چشمم بزنم؟ نه شیر شتر می خواهم و نه دیدار عرب.» راست می گوید این رفیق بزرگوار؛ ترک عادت موجب مرض است اما این گفتم که، عادت دو سویه است و هر چقدر خواننده به نویسنده عادت می کند، ده چندانش این نویسنده است که محتاج خواننده می شود. بحث اشتیاق و احتیاج است... روزهای جوانی با مرد فرهیخته و پا به سن گذاشته یی همکار بودم که به کار روزنامه و عادت نوشتن هشدارم می داد که «مراقب باش معتاد نوشتن و خواننده نشوی». می گفت و خیلی هم با مزه می گفت که «نویسنده ها بی شباهت به اهالی رمان طوطی زکریا هاشمی نیستند. اولش ذوق و شوق نوشتن دارند و برای دل شان می نویسند. بعد عادت می کنند و مزه پول که زیر دهن شان رفت بابت پول می نویسند. پا به سن که بگذارند و قلم شان که بی رونق شود مجانی و به زور می نویسند و پیر که بشوند و چروکیده حاضرند هرچه دارند بدهند تا یکی پیدا شود و نوشته شان را چاپ کند.»
البته من هنوز بر و رویی دارم و به مرحله آخر نرسیده ام و هنوز چهارتا و نصفی خواهان دارم، می دانم. اما واقعیت این است که بازی با عادت نوشتن و خواندن خطرناک است و چه بسا طرفین عادت را تا مرز سکته و سرطان پیش ببرد. بی خود ملای روم از عمق جان دعا نکرده که «ای خدا این وصل را هجران مکن/ سرخوشان وصل را نالان مکن».
یک بار در نخستین روز نوشتنم در روزنامه یی از زبان همین جناب مولانا دعا کردم که بساط مان برچیده نشود و گل گفتن و گل شکفتن هر روزی مان تعطیل نشود. شش روز بعد که سرمان به سنگ خورد فهمیدم نه دعای من گیراست و نه آمین خوانندگان. ضمن اینکه مولانا هم اگر مستجاب الدعوه بود تا آخر عمرش از دوری شمس نمی نالید. اصلا دعای اهل شعر و عشق معمولا تا سقف خانه بالاتر نمی رود. چرا؛ آه شان به کیوان می رسد اما دعای شان نه. این همه فراق و دلتنگی و تنهایی و حسرت و غم آیا نشانی جز این دارد که همواره دهر بر مراد عاشقان و شیدایی ها و سرخوشان وصل نمی چرخد؟ بر مراد که می چرخد؟
من بی جهت تشبّه به کرگدن نکرده ام و از سر تفنن و شوخی نام ستونم را کرگدن نامه نگذاشته ام.
کرگدن ها جا نمی زنند و با مداومت و صبر و حوصله و انتظار سرشان را پایین می اندازند و می نویسند و می نویسند و می نویسند. خواننده کرگدن نیز چاره ندارد جز اینکه پوست کلفتی و صبر و قرار را از این موجود باستانی حیرت انگیز یاد بگیرد. اگر عیب نداشت در شعر حکیم انوری دست می بردم که «رو کرگدنی پیشه کن و صبر بیاموز/ تا داد خود از کهتر و مهتر بستانی».

کیهان : مثل بید ! (گفت و شنود)

گفت: روزنامه سعودی الحیات بدجوری از اقتدار جمهوری اسلامی ایران و ناتوانی آمریکا در به تسلیم کشیدن ایران عصبانی است.
گفتم: حق دارد!
گفت: نوشته است، آمریکا باید قدرت ایران را مهار کند که نمی تواند و پیام روشن ایران آن است که منطقه در دست ماست.
گفتم: خب راست میگه.
گفت: یک روزنامه آمریکایی نوشته است، هدف اصلی آل سعود از کاهش قیمت نفت مقابله با ایران است. ولی در حالی که تحریم های همه جانبه برای مهار قدرت ایران به جایی نرسیده است از آل سعود چه کاری می تواند ساخته باشد.
گفتم: حیوونکی ها سران دست نشانده و مزدور عرب چه زجری می کشند! می گویند دو تا کامیون با هم تصادف کرده بودند، یک گاری آنطرف خیابان از ترس مثل بید می لرزید!