معمار سازش فلسطین-اسرائیل: توافقنامه اسلو کاملاً مُرده است

بر اساس معاهده اسلو، رژیم صهیونیستی و سازمان آزادی‌بخش فلسطین (ساف) یکدیگر را به رسمیت شناختند و یک خودمختاری انتقالی فلسطینی پنج‌ساله ایجاد کردند. با این حال سی سال پس از آن، معمار این توافقنامه معتقد است دیگر اثری از آن باقی نمانده است.

کد خبر: ۶۶۸۲۲۰

تاریخ: ۰۷ آذر ۱۴۰۲ - ۱۲:۴۶

به گزارش ایران اکونومیست، به نقل از فرانس ۲۴، یکی از معماران آن، «یان اگلند» نروژی معتقد است که توافقنامه اسلو که قرار بود به «هم‌زیستی مسالمت‌آمیز» صهیونیست‌ها و فلسطینی‌ها منجر شود، «کاملاً» مُرده است.

این تصویر وارد کتاب‌های تاریخ شد: در ۱۳ سپتامبر ۱۹۹۳، زیر نگاه بیل کلینتون، رئیس‌جمهور آمریکا، یاسر عرفات، رئیس وقت تشکیلات خودگردان فلسطین و اسحاق رابین، نخست‌وزیر اسرائیل، در چمن کاخ سفید دست دادند.

این نتیجه به‌ثمر رسیدن ۱۴ دور مذاکرات محرمانه در اسلو بود که توسط اگلند، وزیر امور خارجه وقت نروژ، با ابتکار و سازماندهی مشترک انجام شد. با این توافقات، اسرائیل و سازمان آزادی‌بخش فلسطین (ساف) متقابلاً یکدیگر را به رسمیت شناختند و یک خودمختاری انتقالی فلسطینی پنج‌ساله تا زمان نهایی کردن حل‌وفصل مسائل کلیدی (وضعیت قدس، شهرک‌ها، سرنوشت پناهندگان و غیره) ایجاد می‌شد.

سی‌سال بعد، درحالی‌که یک درگیری خونین جدید بین رژیم صهیونیستی و جنبش حماس که نوار غزه را کنترل می‌کند، ایجاد شده، آقای اگلند در پاسخ به این سؤال که آیا توافقنامه اسلو مرده است یا خیر، پاسخ مثبت می‌دهد. او در مصاحبه‌ای با خبرگزاری فرانسه گفت: به طور کامل. توافق اسلو دیگر به این شکل وجود ندارد. اکنون ما به توافق دیگری نیاز داریم و باید توسط ایالات متحده، اتحادیه اروپا و کشورهای عربی تنظیم شود.

برای دیپلمات سابق ۶۶ساله که اکنون رئیس سازمان غیردولتی شورای پناهندگان نروژ (NRC) است، تنها راه‌حل ممکن از بیرون می‌آید: «اسرائیل و حماس نمی‌توانند (به‌تنهایی) درباره آینده این سرزمین‌ها مذاکره کنند.»

اگلند می‌گوید: «پس از آن، آن‌قدر تلخی و نفرت در هر دو طرف وجود خواهد داشت که خشونت بیشتر خواهد شد. این یک توهم برای اسرائیل است که باور کند با بمب می‌تواند به امنیت و صلح دست یابد.»

معمار توافق اسلو ابراز تأسف می‌کند که جامعه بین‌المللی از عهده این وظیفه برنمی‌آید. او می‌گوید که جامعه بین‌الملل رهبری "بسیار ضعیف" را نشان می‌دهد: «رهبری ایالات متحده، اتحادیه اروپا، بریتانیا، فرانسه کجاست که واقعاً به پیشبرد راه‌حل نهایی کمک کند؟»