گزارش خبرنگار تسنیم از سرزمین‌های اشغالی

درخت زیتون ۳۷۰۰ ساله «عرابه»؛ پاسبان هویت کهن فلسطینی

خبرنگار تسنیم در نخستین گزارش خود از داخل سرزمین‌های اشغالی ۱۹۴۸، به بازخوانی روایت فلسطینیان ساکن در شهرک عرابه، در الجلیل سفلی و داستان درخت زیتون ۳۷۰۰ ساله این شهرک به عنوان نمادی از هویت و ریشه‌های تاریخی فلسطینیان در این سرزمین می‌پردازد.

کد خبر: ۶۶۳۶۵۹

تاریخ: ۱۶ آبان ۱۴۰۲ - ۰۹:۵۸

به گزارش سایت عربی ایران اکونومیست، همزمان با فرارسیدن یکصد و ششمین سالروز انتشار بیانیه بالفور توسط «لرد بالفور»، وزیرخارجه وقت انگلیس در 2 نوامبر 1917 با هدف اعلان موافقت لندن با تاسیس موطن ملی یهودیان در سرزمین فلسطین، دوربین ایران اکونومیست برای نخستین بار ضمن ورود به داخل سرزمین های اشغالی 1948، به بازخوانی روایت فلسطینیان ساکن در شهرک عرابه در الجلیل سفلی در مورد دهه ها آوارگی و مقاومت در برابر اشغالگری رژیم صهیونیستی پرداخته است.0 seconds of 3 minutes, 31 secondsVolume 90%Press shift question mark to access a list of keyboard shortcutsKeyboard ShortcutsEnabledDisabledPlay/PauseSPACEIncrease Volume↑Decrease Volume↓Seek Forward→Seek Backward←Captions On/OffcFullscreen/Exit FullscreenfMute/UnmutemDecrease Caption Size-Increase Caption Size+ or =Seek %0-9                                                                                                                                                                                     Live00:0000:0003:31 به باور بسیاری از فلسطینیان ساکن سرزمین های اشغالی 1948، بیانیه بالفور یادآور یکی از تلخ ترین خاطرات جمعی ملت فلسطین است. آنها معتقدند وعده اعطای سرزمین فلسطین توسط «لرد بالفور»، وزیرخارجه وقت انگلیس در سال 1917 به منظور پی ریزی موطن ملی یهودیان توسط فردی صورت پذیرفت که تنها در حکم قیم این سرزمین برای مدتی کوتاه زمام امور را در دست داشته است و به هیچ عنوان در جایگاه نمایندگی ملت فلسطین قرار نداشته و در نتیجه اختیاری برای واگذاری سرزمین فلسطین به صهیونیست ها نداشته است.در این بین فلسطینیان ساکن شهرک عرابه در الجلیل سفلی، از درخت زیتون قدیمی این منطقه، به مثابه یکی از میراث کهن تاریخی ملت فلسطین یاد می کنند که به وجه بارز هویت تاریخی این سرزمین و تعلق آن به فلسطینیان اشاره دارد. آنها معتقدند عمر بیانیه بالفور حتی از عمر درخت کهن 3 هزار ساله این منطقه کم تر است.«محمد رباح»، یک آواره فلسطینی ساکن شهر حطین که پس از اشغال خانه شان در سال 1948 به عرابه نقل مکان کرده است به خبرنگار  در سرزمین های اشغالی گفت: همه مردم به این درخت به عنوان نماد حراست از سرزمین و وطن خود، فلسطین،  نگاه می کند، چرا که درخت زیتون در فلسطین یکی از نمادهای پایبندی ملتی است که به زور از آن بیرون رانده شدند.این پیرمرد فلسطینی که در سال 1948 و در زمان حمله گروه های صهیونیستی به حطین از خانه‌اش رانده شد، آوارگی اش را یکی از پیامدهای بیانیه بالفور می داند. رباح به همراه پدرش در دوران کودکی از حطین به شهرک عرابه مهاجرت کرد، اما همچنان در رویای بازگشت به خانه اش در حطین به سر می برد.وی در تشریح جزئیات درخت کهن شهرک عرابه افزود: عمر این درخت زیتون به 3700 سال می رسد که به زمان حضرت موسی و حضرت ابراهیم بازمی گردد. ملت فلسطین نیز مثل این درخت زیتون است، چگونه این درخت ریشه در این زمین دارد، ما هم ریشه در این سرزمین داریم.سالروز انتشار بیانیه بالفور، یادبود روز سیاهی در تاریخ ملت فلسطین است، بیانیه ای که در دوم نوامبر 1917 توسط آرتور بالفور، وزیر خارجه وقت انگلیس خطاب به لرد روچیلد، رهبر گروه های جنایتکار صهیونیسم بین الملل تنظیم شد و در آن از وعده لندن برای تاسیس وطن ملی برای یهودیان در فلسطین سخن گفته شد. از آن زمان تا به امروز، ساکنان سرزمین فلسطین از ماه نوامبر به عنوان «ماه شوم» و «ماه فجایع» یاد می کنند.«احمد جربونی»، رئیس مجلس محلی شهرک عرابه در گفتگو با خبرنگار  در سرزمین های اشغالی از نقش خیانت بار حکام عرب در همراهی با استعمار انگلیس در اشغال فلسطین به دست صهیونیست ها سخن می گوید و در ادامه بر تعهد خود و دیگر هموطنانش به منظور ادامه زندگی در سرزمین های اشغالی تا آزادی کامل این سرزمین ها سخن می گوید.تداوم سیاست های اشغالگرانه رژیم صهیونیستی در فلسطین اشغالی در شرایطی است که اهالی شهرک عرابه، نام شهدای خود را به عنوان شاهدان عینی «نکبه» و «نکسه» (شکست اعراب برابر اسرائیل در جنگ 1967) در دیوار نوشته ورودی این شهر، ثبت می کنند.آنها همچنین اسامی شهدای انتفاضه فلسطین را بر دیوارنوشته ها حک می کندد تا میراثی روشن برای نسل های آتی فلسطینیان باشد و نشان دهد که گفته مشهور «دیوید بن گوریون»، نخست وزیر سابق رژیم صهیونیستی که گفته بود بزرگان می میرند و کودکان فراموش می کنند، حرفی پوچ و توخالی بیش نیست.انتها ی پیام/+