برگزیده سرمقاله‌های روزنامه‌های صبح چهارشنبه*یکی جواب کری را بدهد

روزنامه‌های صبح امروز ایران در سرمقاله‌های خود به مهمترین مسائل روز کشور و جهان پرداخته‌اند از جمله «از خودمان به خودمان!»،6« پرسش درباره ٧ ماه تمدید مذاکرات»،«تمدید مذاکرات، شمشیر دولبه»،«زنگ خطری دیگر برای جهان اسلام»،«یکی جواب کری را بدهد!»،«دولت باید پاسخ زیاده‌خواهی‌ها را بدهد»،«بسیجی را باور باید کرد»،«وضعیت تحریم‌ها پس از تمدید مذاکرات»،«ناکارآمدی تخصص و آموزش درجامعه»و... که برخی از آنها در زیر می‌آید.

کد خبر: ۶۶۳۱۵

تاریخ: ۰۵ آذر ۱۳۹۳ - ۰۹:۵۱

جام جم:اصل هم پایانی
«اصل هم پایانی» عنوان سرمقاله روزنامه جام جم به قلم سید عزت الله ضرغامی است که در آن می خوانید؛1ـ در اصول مدیریت، اصل معروفی است که می گوید برای رسیدن به هدف مشخص صرفا یک مسیر یا یک نقطه شروع خاص وجود ندارد؛ بلکه با توجه به شرایط می توان از مبادی مختلف و از مسیرهای متفاوت استفاده کرد و به هدف رسید.

2ـ از ابتدای پیروزی انقلاب اسلامی، هم در سیره امام خمینی (قدس سره الشریف) و هم در رویکرد رهبر معظم انقلاب (مدظله العالی) مکررا شاهد بوده ایم که رهبران عالیقدر ما با شناخت دقیق اهداف و آرمان های مقدس انقلاب، توانسته اند از مسیرهای مختلف و انتخاب هوشمندانه مبادی شروع، جامعه اسلامی و بلکه جامعه جهانی مستضعفین را به سمت اهداف مدنظر هدایت کنند.

آشنایی آحاد مردم با این ویژگی مهم رهبری که در قانون اساسی از آن با تعبیر مدیر و مدبر بودن یاد شده، لازمه حفظ اتحاد امت و امام و حرکت مستقیم و پرقدرت برای آرمان هاست.

3ـ مدیریت کلان رهبر معظم انقلاب در هدایت پرونده هسته ای بویژه در دوره دولت تدبیر و امید، حاکی از هدفمندی و تیزبینی بی بدیل ایشان در حفظ رویکرد سیستمی و حرکت مقتدرانه در همه جبهه های مواجهه با استکبار جهانی است.

توفیقات و پیروزی های پی در پی در حوادث و رویدادهای جهانی و منطقه ای بویژه در مسائل فلسطین، عراق، سوریه، لبنان، یمن، بحرین و افغانستان و پرچمداری وحدت جهان اسلام و هدایت مردم و نخبگان این کشورها در مقابله صحیح و موثر با استکبار و پرهیز از منازعات خانوادگی، عرصه را بیشتر از همیشه برای سردمداران استکبار جهانی تنگ کرده و روز به روز آنان را به انزوای بیشتر می کشاند.

این مدیریت مقتدرانه در شرایطی است که حکام مرتجع منطقه انتظار دارند تا به بهانه موضوع هسته ای و توهم ساخت سلاح هسته ای، جنگ ناخواسته ای را به ملت ایران تحمیل کرده و به خیال خود نوار پیروزی های ایران را قطع کنند.

مدیریت و راهبری صحیح مذاکرات هسته ای، خواب آشفته آنان را تعبیر نکرده است.

4ـ رهبر معظم انقلاب توانسته اند با تدبیرهای خاص خود فضای مناسبی برای شرکت آحاد مردم با هر توان و ظرفیت وجودی را برای همراهی انقلاب تا رسیدن به اهداف نهایی فراهم کنند. این توانمندی از اهمیت خاصی برخوردار است.

شاید یکی از مصادیق آیه شریفه «فاستقم کما امرت و من تاب معک» همین باشد که استقامت جامعه اسلامی در مقابل دشمن برای آحاد آنان فراهم باشد و کسی از راه باز نماند.

5 ـ امروز نیز تندروهای آمریکایی به حاشیه رفته اند، فرصت برای شنیدن منطق و کلام حق جمهوری اسلامی بیش از پیش برای جهانیان فراهم آمده است. نامه های مکرر اوباما با هر انگیزه ای که باشد، حاکی از اقتدار رهبری عزیزمان در سطح جهانی است، قدرت و توان نظامی بویژه توان بازدارندگی موشکی فرزندان ملت، قدرت های جهانی را به جای زورگویی به پای میز مذاکره نشانده و با همه این اوصاف فضای آرامش و ثبات برای تحقق برنامه های درازمدت اقتصاد مقاومتی فراهم شده است. اعمال سیاست «نرمش قهرمانانه» به دنیا نشان داد که جمهوری اسلامی از ظرفیت بالایی برای اداره مقتدرانه انقلاب و تاثیرگذاری مستمر بر معادلات جهانی برخوردار است.

ضعف و ناتوانی لشکر شکست خورده به اصطلاح نیروهای ائتلاف در عراق و پیروزی های درخشان مدیریت و دکترین نظامی ایرانی در مقابله با شیاطین داعشی فقط نمونه ای از این مقایسه هاست.

6 ـ ضمن قدردانی فراوان از تلاش های ارزشمند تیم مذاکره کننده کشورمان، خوب است یادآوری شود که تا قبل از روی کارآمدن دولت تدبیر و امید، صحبت از این بود که فقط 10 درصد مشکلات اقتصادی ما مربوط به تحریم هاست و 90 درصد آن به ضعف مدیریت برمی گردد!

حتی اگر در شرایط کنونی سهم هر کدام از این دو حوزه را مساوی فرض کنیم، بهترین زمان برای اعمال مدیریت علمی و انقلابی دولتمردان است تا بتوانند در این آزمون تاریخی موفق شده و کشور را از مشکلات و محدودیت های موقتی ایجاد شده به سلامت عبور دهند.

7ـ برای رسیدن به آرمان های برتر انقلاب ملت بزرگ ایران، هیچ بن بستی وجود ندارد. با تکیه بر قدرت و توان ملی و بهره گیری از انفاس قدسی رهبر فداکار و مهربان، مسیرها و مبادی فراوانی برای استمرار پیروزی های ملت ایران و بروز و ظهور اقتدار و سربلندی آنان در چشم مشتاقان انقلاب اسلامی در سراسر جهان وجود دارد. اصل هم پایانی در مدیریت در مقام اثبات همین واقعیت مهم در زندگی انسان هاست.

کیهان:از خودمان به خودمان!

«از خودمان به خودمان!»عنوان یادداشت روز روزنامه کیهان به قلم حسین شریعتمداری است که در آن می خوانید؛روز یکشنبه دوم آذرماه در یادداشتی با عنوان «برای هیچ بیهوده مپیچ»! به اسناد و شواهدی از چالش هسته ای نزدیک به 13 ساله کشورمان اشاره کرده و نتیجه گرفته بودیم «دستیابی به توافقی که پایان بخش این چالش باشد، نه فقط دوراز انتظار، بلکه به یقین ناممکن است» این پیش بینی کیهان که دلایل و اسناد غیرقابل خدشه ای پیوست آن بود، با اعتراض جریاناتی روبرو شد که رسیدن به «توافق نهایی» در وین را بسیار نزدیک ارزیابی می کردند و نگاه کیهان را «بدبینانه»! و «به دور از واقعیت»! می دانستند.

گفتنی است همان روز، خبرنگار شبکه تلویزیونی ZDF آلمان که برای مصاحبه به کیهان آمده بود و از متن یادداشت مورد اشاره خبر داشت، پرسید؛ «چرا با این قاطعیت پیش بینی می کنید که مذاکرات ایران و 5+1 هرگز به نتیجه نمی رسد»؟ و پاسخ ما، این بود که «مذاکرات یاد شده فقط تابلو و پوشش هسته ای دارد و حریف از این مذاکرات اهدافی غیرهسته ای را دنبال می کند» و این که «نمایندگان آمریکا و اروپا در جریان مذاکرات اگرچه ظاهرا چشم به میز مذاکره دوخته اند ولی نگاه آنان با نگرانی در لبنان، فلسطین، سوریه، عراق، افغانستان، مصر، اردن، عربستان، آمریکای لاتین و... پرسه می زند و از کابوس وحشتناکی که اقتدار رو به رشد جمهوری اسلامی ایران در جهان اسلام برای آنها آفریده است، دلهره دارند. بنابراین، موضوع اصلی مذاکره از نظر آنان، اقتدار پرشتاب ایران اسلامی است و نه تولید احتمالی یک بمب هسته ای.

و اما، نتیجه مذاکرات وین در پایان ضرب الاجل 3 آذر - 24 نوامبر - همان بود که از قبل به آسانی قابل پیش بینی بود... و دراین باره گفتنی هایی هست که به مواردی از آن بسنده می کنیم.

1- در تلاش بی وقفه و کار متراکم و پرحجم تیم هسته ای کشورمان برای تأمین منافع نظام و احقاق حقوق نادیده گرفته شده ملت جای کمترین تردیدی نیست ولی درباره نگاه آنان به نتیجه مذاکرات وین 8 تفاوت نظر جدی وجود دارد. آقای دکتر روحانی در مصاحبه تلویزیونی دوشنبه شب خود - 3آذرماه- نتیجه مذاکرات را «یک پیروزی بزرگ»! نامید و آقای دکتر ظریف در کنفرانس خبری بعد از پایان مذاکرات در وین اعلام کرد «احساس می کنم مردم ایران همه چیز به دست آورده اند»! و... در این خصوص باید گفت؛ ما نیز بر این باوریم که نتیجه مذاکرات وین 8 «یک پیروزی بزرگ» بوده است ولی نه از آن زاویه نگاه و با آن تعریف از «پیروزی» که رئیس جمهور و وزیرامور خارجه کشورمان در نظر داشته و مطرح کرده اند. آقایان؛ پیروزی تیم مذاکره کننده را در «دستاوردها»ی مذاکره می دانند و ما معتقدیم، مذاکرات غیر از اثبات غیرقابل اعتماد بودن آمریکا دستاوردی نداشته است و از آنجا که بی نتیجه بودن مذاکرات به علت مقاومت و خودداری تیم مذاکره کننده در مقابل باج خواهی حریف بوده است، تیم کشورمان را «پیروز» و مقاومت آنان را درخور تقدیر می دانیم و بدیهی است که تفاوت این دو نگاه اگر از زمین تا آسمان نباشد! فاصله ای نزدیک به همین حد و اندازه دارد و باید گفت، «مقاومت» تیم کشورمان در مقابل باج خواهی حریف که یک واقعیت است، بسیار ارزشمندتر از برشمردن دستاوردهایی است که واقعیت ندارد! همین دیروز، رهبرمعظم انقلاب در دیدار عالمان دینی جهان اسلام با اقتدار فرمودند «در قضیه هسته ای، آمریکا و سایر کشورهای استعمارگر اروپایی دور هم جمع شدند و از همه نیروهای خود استفاده کردند که جمهوری اسلامی را به زانو درآورند، اما نتوانسته و نخواهند توانست».

اکنون جای آن است که به آنچه روز سوم آذرماه در پایان مذاکرات وین 8 اتفاق افتاده است نگاهی - هرچند گذرا - داشته باشیم. بخوانید!

2- در پایان مذاکرات وین8 که قرار بود «توافق نهایی» را در پی داشته باشد، طرفین مذاکره پذیرفتند «توافق ژنو» که یکسال قبل حاصل شده بود برای 7ماه دیگر - 10 تیرماه 94 - اول جولای 2015- تمدید شود. درباره ماهیت و محتوای توافقنامه ژنو و کلاه گشادی که از آن طریق بر سر فعالیت هسته ای کشورمان گذارده بودند، پیش از این، تفسیرها و گزارش های مستندی داشته ایم و در این مختصر، فقط به برخی از مهمترین «امتیازات نقدی» که داده ایم و «وعده های نسیه ای» که در قبال آن گرفته ایم اشاره می کنیم. مطابق توافقنامه ژنو، غنی سازی 20 درصد خود را متوقف کردیم (امتیاز نقد)، اورانیوم 20 درصد غنی شده خود را اکسیده کردیم(نقد) فرآیند تحقیق و توسعه هسته ای کشورمان را که به تحقیق روی سانتریفیوژهای پیشرفته P8 با ظرفیت جداکنندگی 24سو- SWU - رسیده بود، به تحقیق روی سانتریفیوژهای P1 و نهایتا P2 تنزل دادیم (نقد)، ادامه ساخت رآکتور آب سنگین اراک - R40 - را متوقف کردیم (نقد) و فعالیت های در حال انجام دیگری که متوقف و یا به سطح پایینی کاهش دادیم.
اما در مقابل چه گرفتیم؟ با جرأت می توان گفت؛ فقط یک مشت «وعده های نسیه» که تاکنون به هیچیک از آنها عمل نشده است.

ممکن است دوستان محترم ما به آزادسازی بخشی از دارایی های بلوکه شده کشورمان اشاره کنند. 4/2 میلیارد دلار در شش ماهه اول، 2/8 میلیارد دلار در تمدید چهار ماهه دوم و برای تمدید 7 ماهه آینده نیز قرار است به ازای هر ماه 700 میلیون دلار از دارایی های مسدود شده خودمان را آزاد کنند. همانگونه که ملاحظه می شود، حریف هیچ امتیاز نقدی به ما نداده است، بلکه بخش بسیار اندکی از دارایی های خودمان را که از قبل مسدود کرده - بخوانید دزدیده بود - به جمهوری اسلامی ایران باز گردانده است، آنهم به گونه ای که دسترسی کشورمان به این دارایی ها با چند اما و اگر و شرط و شروط همراه بوده و هست که در کیهان چهارشنبه 28 آبان ماه، طی گزارشی با عنوان «هزار و یک شرط حریف برای پول های آزاد شده در توافق ژنو» به آن پرداخته ایم.

بنابراین به وضوح می توان دید که در توافقنامه ژنو - یعنی همان که 7 ماه دیگر تمدید شده است - نه فقط هیچ امتیازی به دست نیاورده ایم، بلکه امتیازهای نقد فراوانی به حریف داده ایم. تا آنجا که دو روز پیش اوباما با صراحت اعلام کرد، «توافق ژنو» به طور قطع پیشروی برنامه هسته ای ایران را متوقف کرده بنابراین یک توافق موفق بوده است» و جان کری وزیر امور خارجه آمریکا با اشاره به همان توافق ژنو به کنگره اطمینان می دهد که «سانتریفیوژها نمی تواند به روند پیشین بازگردد» و تاکید می کند «احمق خواهیم بود اگر بخواهیم شرایط امروز را ترک کنیم و به عقب برگردیم» و دهها اظهارنظر مشابه دیگر از سوی مقامات رسمی آمریکا که شرح آن به درازا می کشد.

3- حالا به نتیجه مذاکرات وین8 برمی گردیم لطفا دقت کنید! در مذاکرات پایانی وین، توافق ژنو برای 7ماه دیگر تمدید شده است. یعنی امتیازات نقدی که داده بودیم برای 7ماه دیگر به قوت خود باقی است بی آن که بعد از 7ماه قابل بازگشت - و یا به آسانی و بدون هزینه کلان قابل بازگشت- باشد. آیا این نتیجه را می توان «پیروزی» نامید؟!
نکته درخور توجه آن که با نگاهی دقیق تر نمی توان گفت مذاکرات وین 8 بی نتیجه بوده و «توافقی» در پی نداشته است! چرا که تمدید 7ماهه توافق ژنو، «یک توافق» است و اگر توافق ژنو را «توافق بد» - بخوانید فوق العاده بد- بدانیم که هست، باید گفت؛ در وین 8 «یک توافق بسیار بد»! و نه فقط «بد» را پذیرفته ایم. اما در مقابل چه امتیازی گرفته ایم؟! ماهی 700 میلیون دلار از دارایی بیش از 100 و دهها میلیارد دلار خودمان را که مسدود کرده اند!

آقای روحانی می فرمایند؛ سانتریفیوژها می چرخند! ولی توضیح نمی دهند که چه تعداد از آنها می چرخند و چه تعداد از چرخش افتاده اند! می گویند تحقیق و توسعه R&D ادامه دارد و نمی فرمایند در چه سطحی؟! و چه بخشی از آن متوقف شده است؟! اظهار می دارند رآکتور آب سنگین اراک باقی می ماند ولی توضیح نمی دهند که مطابق توافق ژنو، افزودن تجهیزات جدید (ساخت و تکمیل) آن متوقف شده و مطابق همان توافق قرار است قلب رآکتور اراک تعویض گردد و یا خروجی پلوتونیوم آن فیلتره شود! و... اما ماجرا به همین نقطه ختم نمی شود. بخوانید!

4- آزادسازی مبالغی که حریف به عنوان یک امتیاز! روی آن مانور می دهد، فقط بخش بسیار اندکی از دارایی های مسدود شده خودمان است نه آن که از کیسه حریف آمده باشد! گفتنی است در مرحله اول توافق ژنو 4/2 میلیارد دلار از بیش از 100 میلیارد دلار دارایی مسدود شده خودمان در آن زمان به اصطلاح آزاد شده بود و در مرحله دوم که 2/8 میلیارد دلار آزاد می شد، میزان دارایی های مسدود شده کشورمان به 130 میلیارد دلار رسیده بود یعنی در دور اول 4/2 میلیارد آزاد کردند و در عوض 30میلیارد دلار دیگر را بلوکه کردند! و قس علیهذا...

5- در حالی که متأسفانه دولت محترم در کنار مذاکرات هسته ای برنامه موازی -PLAN B- دیگری ندارد، حریف با وجود امتیازات نقد فراوانی که گرفته است، چند برنامه موازی دیگر را برای پیشبرد اهداف باج خواهانه خود با جدیت دنبال می کند که یکی از با اهمیت ترین آنها پروژه کاهش قیمت نفت با همکاری مستقیم - بخوانید نوکری مستقیم- دربار آل سعود است. آمریکا طی دو ماه اخیر با عملیاتی کردن این پروژه قیمت نفت را از 120 دلار در هر بشکه به 80 دلار رسانده و پیش بینی می شود که این روند تا کاهش 70 دلار ادامه یابد. حالا به این محاسبه سرانگشتی و بسیار روشن و بدیهی توجه کنید.

میزان فروش نفت کشورمان روزانه یک میلیون بشکه است یعنی در صورت عدم کاهش قیمت نفت درآمد نفتی جمهوری اسلامی ایران طی 7 ماه آینده مبلغ 25 میلیارد و 200 میلیون دلار بود. اما با کاهش 40 دلاری در هر بشکه، مبلغ 8 میلیارد و 400 میلیون دلار از درآمد نفتی ما طی 7 ماه آینده کاسته می شود یعنی، طی 7ماه آینده الف: مبلغ 4/2 میلیارد دلار از دارایی های خودمان را آزاد می کنند ب: در مقابل اما دهها میلیارد دلار از دارایی های جدید نفتی کشورمان را بلوکه می کنند و ج: 8/4 میلیارد دلار نیز از درآمد نفتی ایران می کاهند! به بیان دیگر همین امروز دو برابر آنچه که قرار است بگیریم را از دست داده ایم! اکنون باید پرسید؛ در کنار مذاکرات هسته ای، چه برنامه موازی دیگری تدارک و طراحی کرده ایم؟! و آیا به همین علت نیست که تنها راه پیش روی را ابراز امیدواری به مذاکرات هسته ای می دانیم؟! امیدی که روند یکسال و نیم گذشته نشان از «واهی» بودن آن دارد و انتظار می رود دولت محترم در کنار مذاکرات هسته ای، برنامه های موازی دیگری نیز طراحی کرده و به میدان آورد.

خراسان:6 پرسش درباره ٧ ماه تمدید مذاکرات

6« پرسش درباره ٧ ماه تمدید مذاکرات»عنوان یادداشت روز روزنامه خراسان سیدمحمداسلامی است که در آن می خوانید؛آیا آقای ظریف در تمدید برنامه اقدام مشترک ژنو اشتباه کرده است؟ ممکن است هریک از ما قضاوت متفاوتی درباره آن داشته باشیم. اما فارغ از اینکه چه پاسخی به این سوال داده ایم، مهم تر این است که چگونه به این سوال پاسخ داده باشیم. به نظر می رسد برای پاسخ به این پرسش باید ابتدا به چند پرسش اولیه بپردازیم.

١. پرونده هسته ای در یک سال گذشته چه مسیری را طی کرده است؟

سال گذشته در چنین روزهایی ایران و ٦ کشور دیگر توافق کردند تا تلاشی مشترک را برای رسیدن به یک چارچوب مشخص و عینی آغاز کنند که به رفع تنش ساختگی بین ایران و دیگران منجر شود. توافق نامه ژنو را باید نوعی قرارداد آتش بس موقت بین ایران و مخالفانش دانست. بنابراین مهم است بدانیم که در پایان برنامه اقدام مشترک ژنو اساسا قرار نبوده است که پرونده سیاسی شده ایران به طور کامل حل و فصل شود. بلکه قرار بوده است برای حداکثر یک سال آتش بس اعلام کنند و به دیپلماسی و مذاکره فرصت دهند که احتمال دستیابی به صلح سیاسی در این زمینه را بیازماید. ٢ روز پیش مذاکره کنندگان ایرانی و طرف های مقابل شان در برابر این ٢ راهی بودند که اعلام کنند راهی سیاسی برای حل این بحران وجود دارد یا اینکه نمی توانند یا نمی خواهند که این گره را به جای دهان، با دست باز کنند. پاسخ آن ها این بود که آتش بس فعلا برقرار بماند. آیا مذاکره کنندگان ایرانی از ابتدا برای اعلام تمدید آتش بس به وین رفته بودند؟ براساس اطلاعات دریافتی به نظر می رسد که به هیچ وجه این چنین نیست. تیم مذاکره کننده ایرانی به همان اندازه برای اعلام شکست آماده بود که برای اعلام توافق آماده بود. چه توافقی؟ توافق بر سر یک راه حل منطقی به گونه ای که رسیدن به نتیجه نهایی را تضمین کند. بنابراین مهم است یادآوری کنیم که از ابتدا نیز قرار نبود در وین یک آتش بس کامل اعلام شود.

٢. قرار است در زمان بندی جدید درباره چه موضوعاتی گفت و گو شود؟

واقعیت این است که سال های اخیر به دلیل توهم ایران هراسی در عرصه بین المللی و برخی اقدامات در سیاست خارجی پیشین، اساسا یک مفاهمه مشترک عینی بر سر پرونده هسته ای وجود نداشت. اما در یک سال گذشته ایران و ٦ کشور مورد مذاکره درک کرده اند که چه بخشی از گفته های پیشین شان صرفا اعلام مواضع دیپلماتیک و کدام بخش اعلام سیاست های قطعی است. اکنون دیگر از مرحله ناز و کرشمه های دیپلماتیک گذشته ایم. واقعیت این است که در آذر ماه جاری ٢ طرف مذاکره، ایران و ٦ کشور، می توانستند مذاکرات را پایان یافته اعلام کنند. در این شرایط قطعا ایران تصمیم های از پیش اتخاذ شده را اجرایی می کرد. اما برداشت همه جانبه این بود که صورت مسئله بعد از یک سال دقیق، جزئی و صریح روشن شده است و اکنون سطح مذاکرات از اعلام مواضع صرف به تلاش های چند جانبه برای دستیابی به فرمول های مشخص رسیده است.

٣. آیا کسی از محتوای مذاکرات و جزئیات آن خبر دارد؟

با همه این ها آیا کسی می داند که جزئیات مذاکرات چه بوده و یا قرار است از این به بعد چه باشد؟ خیر. به جز سران کشورها و مذاکره کنندگان ارشد (آن هم نه مذاکره کنندگان همه ٧ کشور) هیچ کسی چه در ایران و چه در کشورهای مقابل چیزی بیش از عناوین کلی موضوع مذاکرات شامل ١) موضوع غنی سازی اورانیوم و سطح آن، ٢) موضوع بازرسی های آژانس بین المللی انرژی اتمی و قواعد آن و ٣) موضوع لغو تحریم های غربی و جدول زمان بندی آن نمی داند. این را برای آن هایی گفتیم که منتظر گزارش های نیویورک تایمز و المانیتور و مانند این ها هستند. این را برای آن ها می گوییم که در ماه های گذشته پی در پی مدعی می شدند که دولت دکتر روحانی و تیم مذاکره کننده توافق پشت پرده ای را انجام داده اند و منتظر مهیاشدن شرایط برای اعلام آن هستند. البته باید بی پرده بگوییم که ضمن اعتماد به تمامی اعضای تیم مذاکره کننده، هیچ کسی نمی تواند خود را از اشتباه مصون بداند. مذاکره کنندگان ما هم معصوم نیستند. اما انتقاد مغرضانه را نباید با انتقاد منصفانه و فنی و حساب شده اشتباه کنیم.

4. آیا ما در مذاکرات به کشورهای 1+5 به ویژه آمریکا اعتماد داریم؟

با این حال اگرچه کسی از جزئیات مذاکرات مطلع نیست، اما می توان اصول کلی حاکم بر فضای مذاکره را مرور کرد. هیچ کس اکنون در هیچ کشوری و درباره هیچ موضوعی مذاکره را بر مبنای اعتماد انجام نمی دهد. بدیهی است که مبنای جمهوری اسلامی ایران در مذاکرات با ٦ کشور اعتماد نیست و نبوده است. همه ما می دانیم که دیپلمات های غربی، روس و چینی برای منافع ملی خودشان در مذاکرات حاضر شده اند. با این حال تلاش دیپلمات های جمهوری اسلامی ایران این است که براساس محاسبات سیاسی و فنی دقیق، منطق و راه حلی را برگزینند که بتواند به یک بازی برد-برد تبدیل شود. آیا رسیدن به این راه حل شدنی است؟ کسی نمی داند. باید منتظر آینده ماند. آیا ٦ کشور حداقل های اعتماد را دارند؟ یکی از هدف های اصلی این مذاکرات دقیقا پاسخ به این پرسش است.

5. آیااحتمال عدم توافق در مذاکرات در پایان ٧ ماه آینده وجود ندارد؟

ابتدا باید توجه کنیم که مفهومی تحت عنوان "شکست" در مذاکرات حداقل برای جمهوری اسلامی ایران وجود ندارد. ما در مذاکرات یابه نتیجه مطلوب مان می رسیم، یا این که اثبات می کنیم مانع دستیابی به توافق طرف مقابل بوده است. با این وجود، احتمال عدم توافق در تمام حدود یک هفته مذاکره اخیر، بلکه تمام سال گذشته وجود داشته و از این پس هم وجود خواهد داشت. بنابراین باید رک و صریح خودمان را برای عدم توافق آماده کنیم.

6. آیا مذاکره به تنهایی می تواند متضمن منافع ملی باشد؟

با در نظر گرفتن این نکات باید همه بدانیم که مذاکرات اگرچه ممکن است مفید باشد، اما به تنهایی نمی تواند مشکلات کشور را حل کند. بسیاری از مشکلات کنونی نه به خاطر پرونده سیاسی هسته ای، بلکه به خاطر ضعف های ساختاری در مدیریت کشور و جامعه خودمان است. این روزها اجلاس اپک نیز در وین برگزار می شود. در این نشست احتمال ارزان تر شدن قیمت نفت جدی است. مخرب تر از تحریم ها و دشوار تر از مذاکرات هسته ای، اقتصاد وابسته به نفت کشور است. همزمان نبود شفافیت در اقتصاد کشور، رونق را از بین برده است. باید به همان اندازه که نگران پرونده هسته ای هستیم، برای اقتصاد آلوده به رانت مان نگران باشیم. قطعا اگر همزمان به مولفه های اساسی قدرت کشورمان مانند افزایش سرمایه اجتماعی و وفاق ملی بپردازیم، مذاکره کنندگان نیز با توان بیشتری می توانند برای تحقق حقوق کشور چانه زنی کنند. دولت نباید و نمی تواند اقتصاد کشور را به مذاکرات هسته ای گره بزند.

جمهوری اسلامی:زنگ خطری دیگر برای جهان اسلام

«زنگ خطری دیگر برای جهان اسلام» عنوان سرمقاله روزنامه جمهوری اسلامی است که در آن می خوانید؛جنبش های اسلامی فلسطین با صدور بیانیه ای از توطئه بزرگی خبر دادند که رژیم صهیونیستی با سوءاستفاده از بی توجهی جهانیان و در قالب طرح شناسایی رژیم صهیونیستی به عنوان "دولت یهود" درحال اجرای آن است و می تواند با تحکیم سلطه این رژیم بر سرزمین اسلامی فلسطین به یک جنگ دینی در منطقه دامن بزند.

در این بیانیه به جامعه بین الملل بویژه کشورهای اسلامی درباره توطئه دولت نتانیاهو و در تصویب قانون شناسایی این رژیم به عنوان دولت یهود هشدار داده شده و تاکید گردیده همه گروه های زنده و فعال فلسطین، همصدا با ملت مظلوم و رنجدیده فلسطین با این طرح نژادپرستانه و توسعه طلبانه رژیم اشغالگر قدس مقابله کرده و به آن تن نخواهند داد.

کابینه رژیم صهیونیستی روز یکشنبه پیش نویس طرح خطرناکی موسوم به تشکیل دولت یهود را تصویب کرد و شکل گیری کشور فلسطین را به شناسایی رژیم صهیونیستی به عنوان "دولت یهود" توسط فلسطینی ها منوط کرد و بار دیگر مدعی شد فلسطینیان با اقدامات یکجانبه خود، فرصت های تحقق صلح را از بین می برند. نتانیاهو تصریح کرد: "فلسطینی ها زمانی می توانند انتظار به رسمیت شناختن کشور مستقل خود را داشته باشند که اسرائیل را به عنوان دولت یهود به رسمیت شناخته و اقداماتی نیز به منظور تضمین امنیت این رژیم انجام دهند!"

اقدام رژیم صهیونیستی و شخص نتانیاهو به عنوان نخست وزیر این رژیم غاصب برای به رسمیت شناخته شدن دولت یهود توسط فلسطینی ها هر چند تلاش خلق الساعه ای نبوده و از مرحله آخر مذاکرات به شکست کشیده شده سازش با محمود عباس کلید خورده و سپس در سخنرانی امسال نخست وزیر رژیم صهیونیستی در اجلاس سالانه آیپک در آمریکا بیان شد که گفت "زمان آن فرا رسیده که فلسطینی ها بدون هیچ بهانه و تاخیری، دولت یهودی را به رسمیت بشناسد زیرا صلح زمانی محقق خواهد شد که محمود عباس رئیس تشکیلات خودگردان، اسرائیل را به عنوان دولت یهود به رسمیت بشناسد"، ولی این، توطئه جدیدی است که تبعات سنگین سیاسی، حقوقی، اقتصادی و اجتماعی بر پیکر آرمان فلسطین دارد و خفت بزرگی را نصیب جهان اسلام خواهد کرد. بنابر این، ضروری به نظر می رسد کالبدشکافی دقیق و تجزیه و تحلیل ریشه ای نسبت به ابعاد این توطئه شوم که زنگ خطر آن امروز به صدا در آمده، صورت بگیرد.

اینکه چرا کابینه نتانیاهو در موقعیت زمانی کنونی طرح شناسایی دولت یهود را مطرح کرده، باید گفت به مسائل متعددی از جمله ضعف و زبونی حکومت خودگردان فلسطین و رژیم های سازشکار عرب برای رسیدن به آنچه از آن به نام "صلح" نام برده می شود و شوق آنان برای تشکیل ظاهری و اسمی دولتی به نام دولت فلسطین باز می گردد که رژیم صهیونیستی موقعیت را برای امتیازگیری بزرگ و مشروط به تشکیل کشور فلسطین در کرانه باختری - و البته با صرفنظر کردن از سایر بخش های سرزمین فلسطین - در ازای شناسایی رژیم صهیونیستی به عنوان "دولت یهود" کرده است. از سوی دیگر موقعیتی که گروه های تروریستی و تکفیری در کشورهای اسلامی ایجاد کرده و همه ذهن ها را به خود مشغول ساخته اند، بهترین موقعیت برای این باج خواهی بزرگ و مرهم گذاشتن بر زخم های کهنه و از هم گسستگی های شدیدی است که امروز رژیم صهیونیستی به آن دچار شده است.

قطعاً رژیم صهیونیستی از ارائه چنین طرحی، اهداف سلطه طلبانه متعددی را در راستای تحرکات تجاوزکارانه اش دنبال می کند که برخی از آنها عبارتند از:

1- "اسرائیل"، موجودیتی غاصبانه و محصول جنایت، قساوت و حمایت های پشت پرده استعمارگرانه از صهیونیسم بوده که به عنوان نماد یک جنبش سیاسی و نژادپرستانه ظاهر شده ولی اکنون با روشن شدن ماهیت کثیف این جنبش رنگ باخته در میان ملتهای جهان و حتی یهودیان، رژیم اسرائیل و سردمداران صهیونیسم بین الملل با مخالفت های بین المللی گسترده ای روبرو شده و در داخل نیز با تضادهای زیادی دست به گریبان است، از این رو برای ادامه سلطه خود، قصد دارد ماهیت پلید صهیونیستی اش را در قالب دولتی مذهبی پنهان ساخته و خود را نماینده و سمبل یهودیان جهان قلمداد کند.

طبعاً در صورت پذیرش این طرح توسط گروه های فلسطینی، هرگونه ادامه مبارزه با رژیم اسرائیل از قالب مبارزه با صهیونیست های نژادپرست، به مبارزه با دین یهود و دولت منتخب آن معرفی شده و به عنوان جنگی دینی میان مسلمانان علیه یهودیان تبلیغ خواهد شد.

2 - پذیرش حاکمیت دولت یهود به معنای تن دادن به توطئه پاکسازی نژادی و اخراج کامل فلسطینی های ساکن مناطق اشغالی 1327 است که حدود یک و نیم میلیون نفر از ساکنان اراضی این بخش اشغالی را تشکیل می دهند؛ فلسطینی هایی که پس از اشغالگری رژیم صهیونیستی حاضر به ترک خانه و کاشانه شان و تنها گذاشتن بیت المقدس در چنگال صهیونیست ها نبودند، به عنوان شهروندان درجه چندم و بدون برخورداری از حقوق اولیه و بدترین شرایط، با پایمردی در سرزمین شان مانده اند. در واقع، هدف اصلی نتانیاهو از مطرح کردن طرح به رسمیت شناختن رژیم صهیونیستی به عنوان دولت یهودی، آغاز شرایط برای اخراج تمامی فلسطینی های ساکن اراضی اشغالی سال 1327 و متوقف کردن انتفاضه سوم فلسطین است که اکنون جرقه های آن در قدس اشغالی زده شده است.

3- یکی از دلایل اصلی ارائه این طرح، تداوم حیات این رژیم به بن بست رسیده به عنوان یک دولت یهودی است. در واقع سران رژیم صهیونیستی تلاش دارند خود را به عنوان "دولت ملت یهود" در جهان در تاریخ ثبت کنند و در نتیجه، هویت یهودی مورد نظر آنها به عنوان دلیل وجودی تشکیل اسرائیل، مورد تاکید قرار می گیرد و حقی برای پیروان سایر ادیان در فلسطین باقی نماند.

4 - تلاش نتانیاهو برای ثبت هویت یهودی رژیم صهیونیستی در کارنامه شخصی او و جلوگیری از شکست حزبش در داخل اسرائیل یکی از دیگر اهداف وی در اعلام این طرح محسوب می شود، چرا که شناسایی اسرائیل به عنوان دولت یهود، یکی از تحولات بزرگ در تاریخ غاصبانه این رژیم به شمار می آید که ابعاد بزرگتر و خطرناکتری از شناسایی موجودیت اسرائیل خواهد داشت به گونه ای که روزنامه صهیونیستی "هاآرتص" آنرا "اتفاقی جادویی" خوانده است.

5 - "بحران هویت"، یکی از مسائل پیش روی صهیونیست هاست که از جنبه های مختلف قابل بررسی است. چگونگی فرآیند هویت سازی و چالش های این حوزه، انسجام داخلی آن، نحوه جذب یهودیان فرودست در اسرائیل و... همه از موضوعاتی هستند که می توانند بسیاری از رویدادها و مشکلات فعلی این رژیم را در منطقه و فضای بین المللی در قالب ایدئولوژیک مطرح نماید.

در مجموع، تبعات این طرح به ظاهر ساده از آنچنان ابعاد گسترده حقوقی، تاریخی، مذهبی، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی برای تداوم سلطه رژیم صهیونیستی برخوردار است که هرگونه تعلل و سستی در قبال آن، خسارت های غیرقابل جبرانی را برای مردم فلسطین و جهان اسلام به بار خواهد آورد. قطعاً زنگ خطری که توسط گروه های مبارز فلسطینی در قبال این توطئه به صدا درآمده، هشدار بازگشت به مسئولیتی است که دولتهای اسلامی و ملت های مسلمان در قبال حمایت از آرمان فلسطین برعهده دارند.

رسالت:دولت باید پاسخ زیاده خواهی ها را بدهد

«دولت باید پاسخ زیاده خواهی ها را بدهد»عنوان سرمقاله روزنامه رسالت به قلم محمدکاظم انبارلویی است که در آن می خوانید؛سوم آذر 93، روز پایان توافق هسته ای دوم آذر 92 بود. در این روز فارغ از پاسخ رئیس جمهور به زیاده خواهی های آمریکا و پاسخ وزیر خارجه رئیس تیم دیپلماسی جمهوری اسلامی در رابطه با سرنوشت مذاکرات با 1+5 شاهد یک پاسخ عملی و هوشمندانه به تهدیدها و تحریم های دشمن بودیم.

در این روز 20 هزار پروژه اقتصاد مقاومتی در سراسر کشور توسط بسیجیان افتتاح شد. بسیجیان گوش شان بدهکار این گفتگوهای «تو در تو» که حاصلی هم جز رسوایی غرب و بویژه آمریکا ندارد، نیست. ملت کار خود را می کند. راه درست دور زدن تحریم ها، اجرای سیاست های اقتصاد مقاومتی و توانمندسازی از درون است. انقلاب اسلامی طی 36 سال گذشته در اوج جنگ تحمیلی و تحریم های جنایتکارانه آمریکا هیچ گاه دچار مشکل نشده و نخواهد شد.

بازار ایران اسلامی حتی در بحرانی ترین اوضاع اقتصادی نشاط و داد و ستد خود را حفظ کرده است. باد تحریم همواره پرچم خودکفایی و استقلال اقتصادی کشور را نواخته و آن را در اهتزاز نگه داشته است.

روز سوم آذر اگر غرب همه پیشنهادات ما را می پذیرفت اتفاق جدیدی رخ نمی داد. اگر آنها در توافق حتی همه نظرات ما را لحاظ می کردند، باز هم معجزه ای رخ نمی داد چون اساسا قول و فعل آنها برای ما اعتماد نمی آورد. آمریکایی ها در قرارداد الجزایر خیلی چیزها را پذیرفته بودند اما به هیچ کدام عمل نکردند. امروز که به هیچ وعده ای که در توافق ژنو داده اند هم عمل نکرده اند فرقی نکرده است. اعتماد دولت و ملت ایران به آمریکا یک توهم است. بر هیچ کس پوشیده نیست که «کلید» خوش بینی به آمریکا هیچ «قفلی» را باز نمی کند. آنها تاکنون هیچ گامی برای اعتمادسازی برنداشته و برنخواهند داشت.

سوم آذر توافق ژنو برای هفت ماه تمدید شد. 1+5 به این تمدید نیازمند بود چرا که نمی خواستند متهم شوند یک سال با ایران گفتگو کرده اند و چون مهارت لازم را نداشتند توافقی به دست نیاوردند و دوباره مناسبات با تهران برمی گردد به نقطه اول! آنها قادر به اعتراف به شکست نبودند. این در حالی بود که اگر مذاکرات به شکست می انجامید مسئولیت آن به عهده اشرار جهانی بود چون ملت ما از پیش می دانست کار به جایی نمی رسد، گفتگوها بی نتیجه است و آنها قابل اعتماد نیستند.

جان کری در توضیحات خود در مورد این رویداد از «توافق سیاسی» سخن به میان آورد. معلوم بود دست آنها در این باره که این توافق «فنی» و یا «حقوقی» است خالی بود.

چون توجیه فنی و توجیه حقوقی نداشتند، چون آنها به هیچ یک از تعهدات حقوقی خود عمل نکردند.

کری فقط از نگرانی های خود درباره امنیت رژیم صهیونیستی سخن گفت و ابلهانه این نگرانی را به اسم «نگرانی جامعه جهانی» جا زد.

ایران مسیرهای زیادی رادر جلوی آنها برای خاتمه بهانه جویی ها باز گذاشته است اما ظاهرا این بهانه جویی ها انتها ندارد. تردید نیست که زیاده خواهی های آمریکا داشت مذاکرات را به
بن بست می کشاند.

این مهارت دیپلمات های ما بود که آن را از بن بست بیرون آورد. نوع رفتار 1+5 و بویژه آمریکا اقتضا دارد یک دوره هفت ماهه برای به نمایش گذاشتن چهره زورگویانه و عدم اعتماد به آنها را تجربه کنیم.

رئیس جمهور قبل از اعلام نتایج مذاکرات وین خبر از زیاده خواهی های طرف مقابل داده بود. پس از اعلام نتایج مذاکرات فرمودند:

-ملت ایران پیروز نهایی مذاکرات خواهد بود.

-از حقوق هسته ای ایران کوتاه نیامده و نخواهیم آمد.

- چرخ سانتریفیوژها هرگز متوقف نمی شود چرخ زندگی مردم نیز بهتر خواهد چرخید.

از ایستادگی رئیس جمهور بر حقوق هسته ای تشکر می کنیم اما از باب روشنگری لازم بود ایشان توضیح می دادند زیاده خواهی طرف مقابل چیست و چرا تحریم ها را برنداشته اند و به تعهدات توافق ژنو عمل نکردند؟

چرخ زندگی مردم علی رغم تحریم ها می چرخد و اخلالی در آن دیده نمی شود. چه در دولت قبل و چه در دولت فعلی، مردم نگران چرخ زندگی خود نیستند. خود بلدند آن را چگونه بچرخانند، اما نگران حقوق هسته ای، استقلال کشور و اقتدار علمی مملکت هستند.

جان کری با پررویی تمام پس از پایان مذاکرات گفت: «تحریم ها ماند و ایران نیز به تعهداتش عمل کرد.» لازم بود رئیس جمهور پاسخ این گستاخی را به نمایندگی از ملت می دادند.

خشم و کینه مردم از آمریکا و دو توله اروپایی اش به خاطر مظالمی که در حق انقلاب روا داشتند تمام نشدنی است. این خشم باید جایی در مواضع دولت نماد و نمود داشته باشد.

بدون شک ملت در فرصت مقتضی نفرت خود را در مورد تداوم شرارت استکبار و استبداد جهانی نشان خواهد داد.

ما اطمینان داریم دولت فراتر از چارچوب های حقوق هسته ای ملت عمل نخواهد کرد. ما به صداقت و مهارت تیم هسته ای جمهوری اسلامی در گفتگوها به عنوان سفیران و فرزندان انقلاب اعتماد داریم. مقاومت و صبوری آنها را در برابر اشرار جهانی ارج می نهیم اما آنها هم باید بدانند آنجا که سخن از عرق و عزت ملی است، باید به نمایندگی از ملت جواب بدمستی های طرف را نه در زیر سقف گفتگو بلکه بیرون از آن هم در تریبون های عمومی بدهند. دولت و ملت هفت ماه فرصت دارند که کمربندها را محکم ببندند.

هفت ماه دیگر هیچ اتفاق جدیدی رخ نخواهد داد. آنها طلبکار تر از گذشته و پرروتر از هر زمان ظاهر خواهند شد.

آنها می خواهند همه چیز ما را در صنعت هسته ای نابود کنند. آنها حتی طمع دارند در دیگر رشته هایی که امروز به مدد دانشمندان بزرگ کشور جزء 10 کشور جهان هستیم، پیشرفت ملت را سد کنند. در ازای آن هیچ چیز هم ندهند. حتی کرکره مذاکرات هسته ای را هم پایین بکشند و بلافاصله کرکره فریب و دروغ نقض حقوق بشر و حمایت از تروریسم را بالا ببرند. ملت دست آنها را خوانده است.

دولت باید هفت ماه آینده خود را آماده کند به نمایندگی از ملت موضع قاطع و عزتمند جمهوری اسلامی را اعلام کند و سکوت خود را در برابر تبهکاری های دشمن بشکند و صریحا اعلام کند کلید اعتماد به غرب شکسته است.

قدس:تمدید مذاکرات، شمشیر دولبه

«تمدید مذاکرات، شمشیر دولبه»عنوان یادداشت روز روزنامه قدس به قلم آرش خلیل خانه است که در آن می خوانید؛تمدید هفت ماهه توافق ژنو و ادامه تماسها و رایزنی ها در شرایطی که رسیدن به توافق جامع در مهلت چند روزه منتهی به سوم آذر ماه غیر ممکن می نمود، نشان از تلاش همه طرفها برای بی نتیجه نماندن مذاکرات 10 ماهه هسته ای است.

آنچه که در چند ماه اخیر از آن به عنوان اختلاف نظرهای جدی و مسایل حل نشده یاد می شد، و نیز نبود نشانه ای از انعطاف در دیدگاه ها و راه حلهای پیشنهادی طرفهای مذاکره کننده، بویژه طرف آمریکایی، گویای آن بود که سوم آذرماه روز جشن توافق برای هیچ یک از کشورهای مذاکره کننده نخواهد بود.

شاید آمریکایی ها بر این باور بودند که با آغاز شمارش معکوس اتمام مهلت توافق ژنو و افزایش فشار روانی و تبلیغاتی بر طرف ایرانی، خواهند توانست تهران را به پذیرش شرایط سخت تر و یک طرفه مجاب کنند.

از همین رو جان کری در آخرین رایزنی ها پیش از دور پایانی مذاکرات در مسقط عمان، در عقبگردی واضح، به بسیاری از توافقهای قبلی پشت کرد و به طرحهای اولیه و حداقلی آمریکا برای موارد اختلافی بازگشت. با این حال هیأت مذاکره کننده ایرانی با اعتماد به نفس تا آخرین لحظه بر مواضع اصولی خود پایداری کرد و نشان داد زیر بار یک توافق بد نخواهد رفت.

تمدید مذاکرات از منظر طرف آمریکایی هم به بیانی دیگر همین معنا را داشت. توافق ژنو در عمل، ساختار کلی تحریمهای آمریکا را که بیش از چهار سال صرف طراحی و اجرای آن در سراسر دنیا شده بود، شکست تا آنجا که اگر برقراری دوباره آن هم ممکن باشد، به سالها زمان نیاز دارد؛ حال آنکه تعهد ایران به مذاکره و حل این مناقشه به جهان ثابت کرد که جمهوری اسلامی ایران متعهد به دیپلماسی است و آنکه کارشکنی می کند، آمریکا و تروئیکای اروپایی متحد او در گروه 1+5 است. این موضوعی بود که جان کری نیز به وضوح در مصاحبه مطبوعاتی خود بعد از مذاکرات وین به آن اذعان کرد و گفت: بسیاری از کشورها(و شاید خود آنها) گمان نمی کردند که ایران به توافق ژنو پایبند بماند، اما تهران به همه تعهدات خود به صورت جامع عمل کرد. از این رو کشورهای جهان دیگر به راحتی تن به خواسته های آمریکا و پذیرش ادعاهای آنها درباره تهدید آمیز بودن برنامه هسته ای ایران نمی دهند، بنابراین شکست مذاکرات ژنو در این شرایط به معنای شکست آمریکا و متحدانش بود، تا آنجا که اوباما و تیمش هم ترجیح دادند مذاکرات و توافق ژنو برای هفت ماه آینده تمدید شود.

آمریکا نشان داد که به دنبال اعتماد سازی نیست، همچنان که جان کری هنگام ورود به وین تأکید کرد که مسأله اصلی در مذاکرات و توافق نهایی، اعتماد نیست، بلکه روند پیشرفت برنامه هسته ای ایران است.

واقعیت آن که برای آمریکا بهتر است که شرایط توافق ژنو ادامه یابد. بدین معنا که محدودیتهای توافق شده برای ایران چند ماه دیگر پابرجا بماند و آزاد سازی دارایی های ایران در مقیاس قطره چکانی صورت گیرد.

بر اساس توافق اولیه ژنو، ایران غنی سازی 20 درصدی خود را تعلیق و ذخایر اورانیوم غنی شده 20 درصدی اش را نیمی به اکسید اورانیوم و نیمی دیگر را رقیق کرد. از سوی دیگر، ایران پذیرفت تا اورانیوم غنی شده پنج درصدی خود را که از تاریخ اجرای توافق تولید می شود، به اکسید تبدیل کند و متعهد شد تجهیزات عمده راکتور اراک را در زمان اجرای توافق نصب نکند و علاوه بر این، سانتریفیوژهای جدیدی در تأسیساتش نصب نکند.

تداوم این محدودیتها از یک سو بهتر از شکست مذاکرات و باز شدن مسیر برای تهران به منظور سرعت بخشیدن به برنامه هسته ای اوست که قدرت چانه زنی اش را در مذاکرات آینده بالا می برد و از سوی دیگر برای آمریکایی ها بهتر از توافقی است که خواسته های فراقانونی آمریکا در آن لحاظ نشده و باز به ایران منطقاً اجازه توسعه برنامه هسته ای متعارف او را می دهد، چیزی که آمریکایی ها از آن با نام توافق بد یاد می کنند.

با توجه به تغییر شرایط سیاسی در داخل آمریکا و شکست دموکراتها در انتخابات کنگره، به نظر می رسد، اوباما با اوضاع سخت تری برای پذیرش یک توافق هسته ای با ایران روبرو خواهد بود.

از آنجا که کمتر از دو ماه دیگر جمهوری خواهان کنگره آمریکا، یعنی مجلس نمایندگان و سنا را در دست خواهند گرفت، تیم اوباما امید دارند که اولاً ایران را از تغییر اوضاع داخلی در آمریکا و بسته تر شدن فضا بترسانند تا شاید امتیازی بگیرند و ثانیاً اگر مذاکرات به شکست منتهی شد، آن را به گردن ایران و کارشکنی های جمهوری خواهان بیندازند و از این موضوع در رقابتهای انتخاباتی ریاست جمهوری آینده برای جبران شکست خود استفاده کنند.

سیاست روز:بسیجی را باور باید کرد

«بسیجی را باور باید کرد»عنوان یادداشت روز روزنامه سیاست روز به قلم اسدالله افشار است که در آن می خوانید؛تشکیل بسیج مستضعفین، ارتش بیست میلیونی به فرمان امام خمینی (ره) هوشیاری و درایت بی نظیر حضرت امام خمینی (ره) از جمله اساسی ترین عوامل در جهت خنثی سازی توطئه ها به حساب می آید که به برکت این دوراندیشی و هدایت انقلاب در مسیر اصلی خود، زمینه انقلاب دوم فراهم آمد و با سقوط لانه جاسوسی امریکا در تهران و برملاشدن ماهیت سلطه جو و تجاوزکارانه امریکا، شیطان بزرگ با ضربه ای سخت و جبران ناپذیر روبرو شد. اسناد بدست آمده از لانه جاسوسی و اظهارات صریح حکام امریکایی مردم و رهبران کشور و بویژه حضرت امام را با این حقیقت آشکار مواجه ساخت که احتمال مداخله نظامی امریکا و هجوم وی به جمهوری اسلامی، امری بعید و غیرممکن نبوده و با توجه به سوابق این کشور در جهان لزوم آمادگی مردم جهت مقابله و رویارویی را در کوتاه ترین زمان ممکن آشکار می ساخت.

بر این اساس امام امت در پنجم آذرماه سال ۵۸، یعنی در مدتی کمتر از یک ماه بعد از انقلاب دوم، فرمان تاریخی تشکیل بسیج را صادر فرمودند؛ یک مملکت بعد از چند سالی که بیست میلیون جوان دارد باید بیست میلیون تفنگدار داشته باشد و بیست میلیون ارتش داشته باشد و یک چنین مملکتی آسیب پذیر نیست و مردم دلسوخته و مسلمان پاکباخته که دل در گرو عشق به انقلاب و هدف های والای آن داشتند، با آمادگی و قصد و اراده خلل ناپذیر جهت پاسداری از دستاوردهای انقلاب گروه های مقاومت مردمی را در پایگاه های بسیج و در آن زمان در مساجد سراسر کشور تشکیل دادند.

آرمان والا و ایده بلند و هدف عالی انقلاب اسلامی ما را چنین می سازد که از چار چوب مرزهای ایران بگذرد و دروازه های ملل محروم و توده های مظلوم و مستضعف جهان را بگشاید و پیام آرامش بخش و رسالت انسانی و رهایی بخش خویش را بگوش جان آنها برساند و زمینه های حکومت عدل الهی و جهانی امام عصر (عجل الله فرجه) را آماده سازد. و از این روی، بسیج تمامی نیروهای فعال و آمادگی جهت تحقق این آرمان ارزنده انسانی، امری ضروری و طبیعی به نظر می رسید.

بسیج را باید مفهومی فراگیر دانست که عمومیت آن طیف وسیعی از اندیشه‏های متعالی را در خود جای داده است. عنوان و لقب این واژه مقدس می‏تواند همای سعادت را بر دوش هر فردی از هر قشری از جامعه فرو بنشاند. بسیجی با تعهد و تقوا، عزم و اراده، صفا و صداقت، شجاعت و همّت، عدالت خواهی، تیزهوشی و زمان‏شناسی در فرازهای حساس انقلاب و نظام اسلامی حضوری مداوم و سرنوشت سازداشته و دارد.

در واقع بسیج یک هویت فرهنگی، روشن، پاک و آینده نگر است و کردارش برای رضایت کردگار است و با چنین هدفی هر جا که به وجود بسیجی نیاز باشد، حضور خالصانه و معنادارش بدون درنگ و عاری از هرگونه فرصت سوزی و عافیت‏طلبی، مشاهده می‏گردد. حال امکان دارد این حضور در دفاع مقدس باشد یا عرصه‏های علمی و یا احیاناً خنثی کردن نقشه‏های رنگارنگ و تشویش آفرین و کینه توزانه دشمنان، هرجا که بسیجی اخلاص، توانمندی و ابتکار خود را به نمایش بگذارد دغدغه‏ها و نگرانی‏ها و آشفتگی‏ها چون برفی که در برابر آفتاب تابستان قرار گیرد، از بین می‏روند و به جایش امنیت، آرامش، امید، رشد و توسعه هویدا می‏گردد.

متأسفانه تفکر بسیجی پس از دوران دفاع مقدّس، در مقاطعی خاص و در پیچ و خم‏های سیاسی و جناح بازی در محاق مظلومیت قرار گرفته و افرادی برای مطرح نمودن حزب و دسته خود و یا تحکیم پایه‏های قدرت‏طلبی خویش سعی کرده‏اند این شجره طیّبه را مورد یورش توفان‏های پرگرد و غبار خود قرار دهند و از سوی دیگر تبرها و تیشه هایی بدست گرفتند تا ریشه‏های این نهال ناب را آماج نیت‏های آلوده خود سازند امّا عِرض خود برده‏اند و زحمتی برای آن فداکاران فراهم کرده‏اند و این غوغاهای شیطانی، طشت نفاق و دورویی آنان را از بام غرور بر دشتی خشک و بی‏حاصل افکنده است و اصولاً بسیجی مشغول تلاش و درپی گره‏گشایی از مشکلات مردمان و مؤمنان و محرومان صالح است و دیگر جایی برای طیف‏های سیاسی باقی نمی‏گذارد و دنیاگرایی، رفاه‏طلبی، گروه گرایی و سرسپردگی به جناحی خاص را بر نمی‏تابد و حتی با این آفت‏ها و علف‏های هرز در ستیز است.جرثومه‏های زنگ زده و رنگ باخته خاطره‏ها و فداکاری‏های بسیجی‏های مخلص و با اقتدار را در ایام دفاع مقدس فراموش کرده‏اند که چگونه آنان جان برکف و شجاعانه بر سپاه پرتشویش متجاوزان متجاسر یورش آوردند و تکبیر رعد آسای آنان چنان بر قلب مریض و اندام علیل کینه توزان رعشه افکند که دیگر قادر نمی‏باشند در هیچ زمانی این رسوایی، شکست و سرافکندگی را ترمیم کنند.

از نگاه مقام معظم رهبری؛ سالگرد تشکیل بسیج مستضعفان، یادآور خاطره پرشکوه مجاهداتی است که در دوران هشت ساله جنگ تحمیلی، زیباترین تابلوهای ایثار و فداکاری همراه با نجابت و فروتنی و توأم با شجاعت و رشادت را ترسیم کرده است. خاطره جوانمردان پاکدامن و غیوری که شیران روز و زاهدان شب بودند و صحنه نبرد با شیطان زرو زور را با عرصه جهاد با نفس اماره به هم آمیختند و جبهه جنگ را محراب عبادت ساختند. جوانانی که از لذات و هوس های جوانی برای خدا گذشتند و پیرانی که محنت میدان جنگ را بر راحت پیرانه سر ترجیح دادند و مردانی که محبت زن و فرزند و یار و دیار را در قربانگاه عشق الهی فدا کردند؛ خاطره انسان های بزرگ و کم ادعایی که کمر به دفاع از ارزش های الهی بستند و از هیبت دروغین قدرت هایی که برای حفظ فرهنگ و ارزش های جاهلی غرب به مصاف ارزش های الهی آمده بودند، نهراسیدند. باورباید کرد که تنها راه نجات کشور از بحران ها بازگشت به فرهنگ بسیج و حاکمیت تفکر بسیجی برهمه عرصه ها است؛ چراکه «اگر بر کشوری نوای دلنشین تفکر بسیجی طنین انداز شد، چشم طمع دشمنان و جهانخواران از آن دور خواهد شد و الا هر لحظه باید منتظر حادثه ماند.»

گفتمان بسیجی است که می تواند تمامی برنامه ها و محورهای توسعه و پیشرفت ایران اسلامی را تضمین کند. ترسیم گفتمان بسیج تعامل با الگوی پیشرفت و عدالت، رهیافتی برای برپایی تحولی است که از کارآمدترین و مؤثرترین روش های ترویج ارزش های بسیج در سند راهبردی نظام است. زیربنای موفقیت الگوها و مدل های انگیزشی در این گفتمان بیش از هر چیز بر پایه انگیزه های الهی و غیرمادی استوار است. «مسلط سازی گفتمان بسیجی» می تواند جامع دغدغه های اجتماعی پیش روی جامعه را پوشش دهد و برطرف سازد.

بسیج با تجهیز و تمسک به هوشیاری راهبردی و شناخت نیازمندی ها و تهدیدها، قابلیت واکنش به هنگام داشته و رفتارهای او بنا به قضاوت دوست و دشمن، درخور تحسین و تمجید است.دستاوردهای انرژی هسته ای بدون همسویی بسیج با سیاست های دولت امکان پذیر نبود. جمهوری اسلامی افزون بر مؤلفه های طبیعی؛ ژئوپلتیک، رهبری و نظامی از نیروی گسترده و هدفمند بسیجی به نحوی برخوردار است که تاکنون توانسته است با وجود تهدیدهای گسترده، از مرزهای ایدئولوژیک و ژئوپلتیک خود صیانت نماید.اکنون مؤلفه دشمن شناسی اعضای این مجموعه عظیم سبب گردیده ترفندهای بیگانگان راه به جایی نبرد. پر واضح است، سلاح آگاهی و اقدام به هنگام بسیجیان در صحنه های متعدد حمایت از نظام، سبب گردیده تا راهبردهای تهاجم نرم دشمن نیز مانند عرصه سخت به نتیجه نرسد که این مهم مدیون هوشیاری راهبردی نیروهای مردمی بسیج است.

وطن امروز:یکی جواب کری را بدهد!

«یکی جواب کری را بدهد!»عنوان یادداشت روز روزنامه وطن امروز به قلم حسین قدیانی است که در آن می خوانید؛ دوشنبه شب بعد از اتمام مذاکرات، جان کری نشان داد حقاً وزیر خارجه شیطان بزرگ است و به آرمان های صهیونیسم متعهد: «با این توافق، امروز دنیا از سال گذشته امن تر است و تمام کشورها بویژه کشورهای حوزه خلیج فارس و اسرائیل امن تر از گذشته هستند.»

مع الاسف پاسخ دندان شکن جناب ظریف، مختصر در این جمله شد که «خوشحالیم دنیا کمتر نگران باشد»! اساسا دست فرمان دولت اعتدال در حوزه سیاست خارجی، همین کاستن نگرانی های دنیا از خطرات(!) جمهوری اسلامی است اما اولا کدام نگرانی؟ ثانیا کدام دنیا؟ ثالثا کدام خطر؟! «خوشحالیم دنیا کمتر نگران باشد» که نشد جواب دشمن! شگفتا! نزدیک ۱۷ سال پیش، دولت اصلاحات نیز در حوزه سیاست خارجی شعار «گفت وگوی تمدن ها» را سردست گرفت بلکه از نگرانی های دنیا(!) کم کند اما چه بود واکنش دنیای مدنظر بعضی ها، بعضی ها از اصلاحات چی گرفته تا معتدل به آن همه شعر که درباره گفت وگوی تمدن ها سروده شد؟ هیچ، دنیا یعنی حضرت کدخدا نگران تر هم شد و عدل، ما را گذاشت در لیست کشورهای محور شرارت! الان هم همین گونه است و شیطان همچنان به شیطنت مشغول. تو وقتی دنیا به این بزرگی را خلاصه در قطر گردن اوباما، جان کری و صدالبته نتانیاهو می کنی و خیال می کنی همه دنیا همین قداره بندان سرگردنه هستند، نتیجه این می شود که حتی برای «تمدید» هم که فی الواقع نظر، خواست، میل، آرزو و هدف 1+5 بوده، از جنابعالی امتیاز می گیرند!

دقت شود؛ این امتیاز، قرار بود به دشمن داده شود در ازای لغو تحریم اما در کمال تاسف شاهد هستیم که عینا همین امتیاز دارد به دشمن داده می شود آن هم فقط در ازای تمدید، آن هم تمدید چی؟ تمدید خود مذاکرات! خلاصه کردن دنیا در چهره چند حرامی که اتفاقا منفور جهان و جهانیان اند، ایضا وجیزه «هر توافقی از عدم توافق بهتر است» نتیجه آن همه مذاکره را جز این می کرد، جای تعجب بود! تا این دو مورد اصلاح نشود، هر توافقی به روایت جان کری متضمن امنیت بیشتر اسرائیل است. وقتی جان کری می گوید؛ «تحریم ها ماند و ایران نیز به تعهداتش عمل کرد. احمق خواهیم بود، اگر بخواهیم شرایط امروز را ترک کنیم و به عقب بازگردیم» می خواستی اسرائیل از توافق ژنو یا تمدید آن ناراضی باشد؟ خوب است آقایانی که دنبال افراد همصدا با نتانیاهو می گشتند، دمی درنگ کنند در آن همه اتهاماتی که به این و آن می بستند. آن اتهامات، خدا را خوش نمی آمد اما کدخدا را چرا ! رضایت دیگر کدخدا آنجاست که می بیند بعضی ها دنیا به این بزرگی را با مساحت کاخ سفید اشتباه گرفته اند!

از این مساله باید هم کدخدا راضی باشد! از تمدید باید هم کدخدا راضی باشد! «تمدید» خواست دشمن بود، اما چون بعضی ها در مذاکره «تدبیر» نداشتند، کدخدا بابت عملی شدن خواسته خودش هم از بعضی ها امتیاز گرفت! واقعاً این بود آن همه آشنایی حضرات با فوت و فن دیپلماسی؟!
«خوشحالیم که دنیا کمتر نگران باشد» مال بعد از توافق کذا یا تمدید آن نیست؛ فی الواقع از روز 22 بهمن 57 به بعد وقتی دنیا دید ملتی مثل ملت ایران با رهبری ابرمردی چون خمینی بت شکن، شیطان شکن، خمینی «آمریکا هیچ غلطی نمی تواند بکند» بی هیچ ترس و هراسی جلوی زورگویی های آمریکا و اسرائیل ایستاده و همچنان می ایستد، نگرانی هایش کمتر شده. اتفاقاً توافق کذا و تمدید آن، چون منجر به درازتر شدن زبان شیطان شده، به نگرانی بیشتر «آزادگان عالم» منجر می شود.

آری! ما وقتی می گوییم «دنیا»، منظورمان «مستضعفین جهان»اند؛ ابنای آدم، آحاد بشریت. حال بعضی ها بگویند که از نظر دنیا، خطر، جمهوری اسلامی است یا شیطان بزرگ؟! از سمفونی جهانشمول و غرور آفرین باریکه غزه، زمان زیادی نمی گذرد. جمهوری اسلامی حامی غزه، فلسطین، کرانه باختری، در یک کلام مهم ترین و مؤثرترین حامی قدس شریف بود و آمریکا بزرگ ترین حامی اسرائیل. در آن نبرد که هنوز هم البته ادامه دارد، دنیا طرفدار که بود؟! و علیه که؟! عجبا که از نظر دنیا، خطر همین آمریکا و اسرائیل است، آنوقت بعضی ها آنگونه پاسخ دندان شکن به جان کری می دهند!

انقلاب اسلامی ملت ایران انقلاب علیه استعمار و استبداد بود. این برای دنیا خطر است یا حمایت آمریکا و اسرائیل از تروریست ها؟! ما 8 سال علیه تجاوز صدام مورد حمایت همین 1+5 از وجب به وجب خاک مان با قطره قطره خون شهدای مان دفاع کردیم. این برای دنیا خطر است یا حمایت آمریکا از صهیونیست های کودک کش؟! دانشمندانی چون علیمحمدی، شهریاری و احمدی روشن برای دنیا خطرناک اند یا 2500 کلاهک اتمی اسرائیل؟! هسته ای ما با صلح آمیزترین مصارف در کنار فتوای جهانی ولی امر مسلمین جهان برای دنیا خطر دارد یا تجارت اسلحه و بمب توسط همین کاخ سفید؟! حاج قاسم سلیمانی، مرد اول خاکریزهای منطقه که خواب خوش را بر داعش وحشی حرام کرده، خطر برای دنیا حساب می شود یا کسانی که با حمایت آمریکا مهم ترین زیرساخت های کشورهای منطقه را به تلی از خاک و خاکستر بدل کرده اند؟! سیدحسن نصرالله یا نتانیاهو؟! دنیا کدام یک را برای خود خطر می داند؟! ... و البته سلمنا! گیرم دنیا یعنی همین اوباما و جان کری! اینها اگر تا دیروز، با ما فقط دشمنی می کردند، امروز که زبان به تحقیر هم می گشایند! واقعیت این است که توافق کذا و تمدید آن، دشمن را با ما دوست نکرده، بلکه زبان او را علیه ملت ما درازتر کرده! دیگر، صحبت های دوشنبه شب جان کری را همه شنیدند و همه دیدند «تحریم ها ماند و ایران نیز به تعهداتش عمل کرد. احمق خواهیم بود اگر بخواهیم شرایط امروز را ترک کنیم و به عقب بازگردیم»! من از آن «سلمنا»یی که نوشتم عذر می خواهم. بیم از آن دارم که دنیا با دیدن این صحنه ها، اتفاقا نگران شود و دلش از چیزهایی بگیرد! آخر، بعد شعر «گفت وگوی تمدن ها» در عصر اصلاحات، دنیا با خودش می گفت؛ «نکند که راست باشد و ما داریم از دولت جمهوری اسلامی صداهای دیگری می شنویم؟!»
***
آقای ظریف! شما وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی، امید دل احرار عالم هستید و دنیا ما را به مبارزه با آمریکا و اسرائیل می شناسد. اگر واقعا دل جهانیان برای تان مهم است، جواب جان کری را بدهید.

جوان:جهانی شدن بسیج

«جهانی شدن بسیج»عنوان سرمقاله روزنامه جوان به قلم عباس حاجی نجاری است که در آن می خوانید؛بحران های درون ساختی دو نظام حاکم بر غرب و شرق جهان در سال های میانی نیمه دوم قرن بیستم و رقابت های فرسایشی این دو قدرت در دوران جنگ سرد، هزینه های زیادی را بر دیگر ملل جهان تحمیل کرده بود و به همین دلیل هنگامی که حضرت امام خمینی (ره) در آن دوران اندیشه انقلاب اسلامی را مطرح و نظام جمهوری اسلامی را مبتنی بر شعار نه شرقی، نه غربی بر پا کرد، این اندیشه به سرعت مرز های جغرافیایی ایران را در نوردید و جهانی شد.

تحولاتی که از همان آغاز در کشورهای اسلامی و به ویژه کشور های همجوار ایران به وقوع پیوست و مهم تر از همه تأثیری که انقلاب اسلامی ایران حرکت انقلابی مردم مسلمان فلسطین داشت و آن را از درون متحول و روند شکست های گذشته آن را به پیروزی تبدیل کرد، بیانگر حقانیت این اندیشه و پاسخ به نیازی بود که در آن زمان بشریت به شدت محتاج آن بود.

ظرفیت های انقلاب اسلامی برای تبدیل شدن به یک نظم نوین در جهان از همان آغاز حساسیت های قدرت های حاکم بر غرب و شرق را بر انگیخت و به همین دلیل از همان آغازین روزهای عمر با برکت خود با توطئه های گسترده ای مواجه شد که در تحمیل هشت سال جنگ که برای فروپاشی انقلاب اسلامی و درگیر ساختن جهان اسلام با توطئه های متعدد، ناشی از نگرانی نظام سلطه بود حضرت امام خمینی (ره) در عین هشدار به مسلمانان نسبت به توطئه های دشمنان، چاره کار را در تشکیل هسته های مقاومت در جهان اسلام و بسیج جهانی مسلمین می دانستند. امام در 67.4.30 در این زمینه می فرمایند: «وظیفه اول ما و انقلاب اسلامی ماست که در سراسر جهان اسلام صدا زنیم که آی خواب رفتگان، ای غفلت زدگان، بیدار شوید و به اطراف خود نگاه کنید که در کنار لانه های گرگ منزل گرفته اید، برخیز که اینجا، جای خواب نیست. امریکا و شوروی در کمین نشسته اند و تا نابودی کاملتان از شما دست بر نخواهند داشت، راستی اگر بسیج جهانی مسلمین تشکیل شده بود، کسی جرئت این همه جسارت و شرارت را با فرزندان معنوی رسول الله (ص) داشت.»

ایشان چند ماه بعد راه اندازی بسیج بزرگ سربازان اسلام را برای نیروهای انقلاب فرض دانسته و در تاریخ 67.9.2 می فرمایند: امروز جهان تشنه فرهنگ اسلام ناب محمدی است، مسلمانان در یک تشکیلات بزرگ اسلامی رونق و زرق و برق کاخ های سفید و سرخ را از بین خواهند برد. جنگ ما جنگ عقیده است و جغرافیا و مرز نمی شناسد و ما باید در جنگ اعتقادی مان، بسیج بزرگ سربازان اسلام را در جهان به راه بیندازیم. ایشان که در آن ایام ماه های پایانی عمر با برکت خود را سپری می کردند در تاریخ 67.9.3 بسیجیان جهان اسلام را در این عرصه مکلف کرده و می فرمایند: باید بسیجیان جهان اسلام، در فکر ایجاد حکومت اسلامی باشند و این شدنی است، چرا که بسیج تنها منحصر به ایران اسلامی نیست، باید هسته های مقاومت را در تمامی جهان به وجود آورد و در مقابل شرق و غرب ایستاد.»

اگر چه از همان دوران، نظام سلطه علاوه بر مقابله مستقیم با این حرکت با بهره گیری از جریان موازی سعی داشته و دارد که با درگیر ساختن جهان اسلام از درون ضمن مستهلک کردن ظرفیت جهان اسلامی با تصویرسازی منفی از اسلام در جهان عملاً اقبال به اسلام را با چالش مواجه کنند.

اکنون و بعد از گذشت ربع قرن از ارتحال امام، جهان اسلام به رغم تحمل سختی های بسیار اما شاهد شکل گیری هسته مقاومت و بسیج جهان اسلام در گوشه گوشه های این امت بزرگ اسلامی است. تبدیل حزب الله لبنان به یک قطب قدرت در منطقه خاورمیانه، توفیق مقاومت فلسطین در به زانو درآوردن رژیم صهیونیستی در چند جنگ بزرگ، شکل گیری نیروهای مقاومت ملی در سوریه، عراق، یمن و ... همگی جلوه هایی از آن بسیج جهانی مسلمین است که امام در اندیشه خود آن را آرزو داشت و این در حالی است که این هسته ها نه تنها در اوج تهدیدات نظام سلطه عینیت یافته، بلکه از درون نیز متأثر از راهبرد نظام سلطه در ایجاد و تقویت جریان های افراطی تکفیری نیز لطمات جبران ناپذیری را متحمل شده است که تحولات اخیر لبنان، سوریه و عراق مصداق بارز آن است، اما چشم انداز آن برای جهان کنونی روشن است، چرا که این اندیشه فارغ از اقدامات افراطی گونه جریان های تکفیری، زمینه اصلی اقبال جهان به اسلام را در سه دهه گذشته فراهم کرده و اکنون به عنوان شاخصی برای تمییز اقدامات افراطی از حرکت های سالم اسلامی در جهان و به ویژه در میان مسلمانان تبلور یافته است و این در حالی است که توانسته است شاخصه های استکبار ستیزی و صهیونیسم ستیزی خود را همچنان حفظ کرده و کارآمدی نظام دینی را اثبات کند.

آفرینش:ناکارآمدی تخصص و آموزش درجامعه

«ناکارآمدی تخصص و آموزش درجامعه»عنوان سرمقاله روزنامه آفرینش به قلم حمیدرضا عسگری است که در آن می خوانید؛هرکدام از افراد جامعه متناسب بانوع فعالیت هایی که انجام می دهند در تقسیم بندی های شغلی قرار می گیرند. این تقسیم بندی ها زمانی می تواند کارگشا و پربازده باشد که براساس تخصص و مهارت ها فردی صورت پذیرد، در غیر این صورت نمی توان توقع داشت در عرصه های مختلف سیاسی، اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و... شاهد جهش و پیشرفت های چشم گیر باشیم.در اکثر مشاغل و اموری که در جامعه مشاهده می کنیم بحث تخصص حلقه مفقوده کارایی و توسعه می باشد. متاسفانه بیشترین آسیب های موجود در عرصه اقتصادی و عدم گسترش منطقی مشاغل در کشور نیز به سبب تخصصی نبودن عملکرد ها می باشد.بحث تخصص پیش زمینه عملکرد موثر افراد در حیطه شغلی و حتی امورات رایج در زندگی می باشد. وقتی افراد در حیطه شغلی، به لحاظ آموزش و مهارت، سنخیتی با محیط شغلی خود نداشته باشند، مطمئنا نمی توانند به عنوان یک نیروی انسانی ماهر برای پیشرفت و توسعه مجموعه خود کاربردی داشته باشند.این معضل در عرصه زندگی اجتماعی، مسائل سیاسی، فرهنگی، آموزشی و دیگر عرصه های جامعه گسترده شده است.

متاسفانه در جامعه ما بعضاً تخصص ها جای خود را به مولفه های دیگری همچون داشتن رابطه، جایگاه طبقاتی، تمکن مالی و مدرک گرایی داده است. این رویه علاوه بر جلوگیری از پیشرفت کلی کشور، موجب هدر رفتن انگیزه ها و استعدادهایی می گردد که پشت سد گزینش های غیر اصولی قرار می گیرند. نکته دیگری که عامل ضعف تخصص گرایی در کشور گردیده، تمایل افراد برای دخالت درتمامی امور رایج و اظهار نظر در مواردی است که هیچگونه سر رشته ای در آن ندارند. این نگرش غلط در طی سالیان طولانی به صورت اپیدمی رشد و گسترش یافته و نمود آن را می توان در بسیاری از جنبه های جامعه مشاهده کرد. ورود نابجا به عرصه های فرهنگی، دخالت های غیراصولی برخی افراد در امور اقتصادی و اجتماعی، و تجویز هایی نادرست درحیطه های تخصصی، تنها مشتی نمونه خروار از این گفتمان غلط در کشورمان می باشد.

این معضلات برگرفته از عدم آموزش و کاربردی نبودن مهارت های افراد در سطح جامعه و عرصه های مختلف می باشد. متاسفانه ما چارچوب و برنامه هدفمندی برای کیفیت آموزش ها و مهارت در سطح جامعه نداریم. این درحالی است که کشورهای توسعه یافته با تشکیل اتاق فکرهای تخصصی با مطالعه وضعیت جوامع، به صورت علمی نیازها و الویت های کشور را تشخیص می دهند و با برنامه ریزی هدفمند پتانسیل و انرژی نیروی انسانی را به سمت آموزش های مورد نیاز هدایت می کنند.

متاسفانه ما در این زمینه علی رغم داشتن استعدادهای درخشان، نتوانسته ایم زمینه ای را برای بالفعل شدن مهارت ها و عملی شدن آموزش های آکادمیک فراهم کنیم. درحال حاضر ما نیاز مبرمی به توسعه در بحث صنعت وکشاورزی داریم و دراین عرصه نیز متخصصان، مدیران و تحصیل کردگان بسیاری تربیت کرده ایم، اما زمینه و بستری را برای به کارگیری از علم آنها فراهم نساخته ایم و از این حیث مدام شاهد مهاجرت های معکوس درکشورهستیم!.

باید توجه داشته باشیم که اگر با وضع کنونی نسبت به هرز رفتن استعدادها و کاربردی نبودن آموزش ها بی تفاوت باشیم، از بسیاری از اهداف درنظرگرفته شده و توسعه همه جانبه کشور بازخواهیم ماند، و به جای آن شاهد ترویج گفتمان های غیر تخصصی در عرصه های مختلف کشور خواهیم بود.

مردم سالاری:چرا ایران نشست عادی اوپک را به اضطراری ترجیح داد؟

«چرا ایران نشست عادی اوپک را به اضطراری ترجیح داد؟»عنوان سرمقاله روزنامه مردم سالاری به قلم حمیدرضا شکوهی است که در آن می خوانید؛از زمانی که سیر نزولی قیمت نفت در بازارهای جهانی آغاز شد، برخی چهره ها و رسانه های مخالف دولت، وزیر نفت را متهم کردند که چرا برای دفاع از منافع ملی، درخواست برگزاری نشست اضطراری اوپک را نمی دهد؟ استدلال مخالفان– که به نظر من با منتقدان تفاوت دارند - این بود که با توجه به در نظر گرفتن قیمت 100 دلاری برای هر بشکه نفت در بودجه سال 93، کشور دچار کسری بودجه می شود و به همین دلیل بیژن زنگنه باید برای برگزاری اجلاس اضطراری اوپک پیشگام می شد تا قیمت نفت بیش از این کاهش پیدا نکند. اما علیرغم تداوم این انتقادها، این اتفاق رخ نداد و اکنون که فقط یک روز به برگزاری نشست عادی اوپک باقی مانده، دیگر جایی برای طرح این انتقادها نیست؛ اما هنوز گاهی در گوشه و کنار، این موضوع به گوش می رسد. اما حالا و در آستانه برگزاری نشست عادی اوپک می توان به این پرسش پاسخ داد که چرا ایران درخواست برگزاری نشست اضطراری اوپک را مطرح نکرد؟ برای پاسخ به این سوال می توان از دو استدلال از منظر بین المللی و داخلی استفاده کرد.

از منظر بین المللی، برگزاری نشست اضطراری اوپک وقتی امکانپذیر است که همه کشورهای عضو آن را تایید کنند و در صورتی می توان در این نشست، تصمیم یکسانی اتخاذ کرد که همه اعضا، بر روی یک موضوع اجماع کامل داشته باشند. اما اختلاف نظر بین اعضای اوپک در شرایط کنونی به حدی است که حتی برخی، از پایان دوران امپراتوری اوپک سخن می گویند و رسیدن به اجماع در بین اعضای اوپک با توجه به این اختلافات، به حدی است که نمی شد امیدی به اجماع کلیه اعضای اوپک، حتی برای برگزاری نشست اضطراری داشت. در چنین شرایطی، اگر ایران درخواست برگزاری نشست اضطراری اوپک را می داد، طبیعتا بازنده بزرگ لقب می گرفت. ضمن اینکه عدم برگزاری اجلاس اضطراری اوپک پس از درخواست اعضا، به خودی خود قیمت نفت را بازهم کاهش می داد. این موضوع از منظری ملی هم قابل بحث است.

به اعتقاد من، اگر زنگنه اطمینان داشت که با درخواست ایران برای برگزاری نشست اضطراری اوپک موافقت می شود، باز هم این درخواست را ارائه نمی داد. چرا که درخواست برای برگزاری نشست اضطراری اوپک در شرایط کنونی که قیمت ها سیر نزولی دارد به معنای درخواست برای کاهش تولید است و طبیعتا کشوری که درخواست برگزاری نشست اضطراری را مطرح کرده، بیش از دیگران باید به تصمیم کاهش تولید پایبند باشد. در حالیکه ایران نمی تواند و نباید به کاهش تولید تن دهد.

تولید نفت ایران، از بیش از 4 میلیون و 250 هزار بشکه در روز در سال 1384، طی سال های اخیر حتی به نصف کاهش یافت و به دلیل برخی سوءمدیریت ها و تحریم های خارجی و داخلی در دولت قبل، سهم خود را از بازار جهانی نفت از دست داد. اکنون ایران از برنامه های تولید نفت خود بر مبنای برنامه پنج ساله توسعه و سند چشم انداز بیست ساله عقب افتاده و خیلی سریع باید عقب ماندگی ها را جبران کند. در چنین شرایطی دلیلی ندارد ایران تولید نفت خود را کاهش دهد چرا که نفت ایران فعلا سهم گذشته خود از بازار را طلب می کند.

آیا این منطقی است که کشوری که به دنبال افزایش تولید نفت و کسب جایگاه قبلی خود در اوپک است، در تصمیمی پیشقدم شود که حاصلش کاهش تولید است که دامنگیر خودش هم می شود؟ تولید نفت ایران بسیار کمتر از کشورهایی همچون عربستان در اوپک و روسیه و آمریکا در خارج از اوپک است که می توانند تاثیرگذاری بیشتری در کاهش تولید و بهبود قیمت نفت داشته باشند.

در شرایط فعلی، اولویت اصلی کشور، باید افزایش تولید باشد تا همانگونه که زنگنه اعلام کرده، جا برای بشکه های نفت ایران باز شود. هر تصمیمی که بر خلاف این هدف باشد، قطعا با منافع ملی ما سازگار نیست و هر مخالفتی هم که از منظر عدم پیشقدم شدن وزیر نفت ایران در ارائه درخواست برگزاری اجلاس اضطراری اوپک صورت گرفته، از منظری سیاسی و دریچه ذهنی مخالفان دولت فعلی قابل تحلیل است.

ابتکار:راه دشواره شیخ مذاکره در داخل

«راه دشواره «شیخ مذاکره» در داخل»عنوان سرمقاله روزنامه ابتکار به قلم مصطفی داننده است که در آن می خوانید؛حسن روحانی از همان روزهایی که با آن عبای نجفی معروفش پای به عرصه انتخابات گذاشت از تغییر در سیاست خارجی ایران و از بین بردن ابرهای سوء تفاهم میان ایران و کشورهای جهان سخن به میان آورد. این سخنان روحانی با استقبال مردم روبرو شد و ایرانیان « شیخ دیپلمات» را راهی میدان پاستور و نهاد ریاست جمهوری کردند. دیوارهای کشیده شده میان مرزهای ایران به همین راحتی فرو نمی ریخت و رئیس جمهور با «چکش مذاکره» سعی کرد اعتماد از دست رفته میان ایرانی ها و جهانیان را بازسازی کند. مذاکرات هسته ای ایران و کشورهای 1+5 به ویژه افزایش سطح شرکت کنندگان در این مذاکرات از کارشناسان به وزرای خارجه، گفت وگوی تلفنی با اوباما، دیدارهای متعدد با سران کشورهای اروپایی، حضور گسترده دیپلمات ها و روسای جمهور و سران کشورهای مختلف در جهان و ترویج گفتمان صلح در منطقه از نمونه های بارز این استراتژی روحانی در عرصه سیاست خارجی بود.

روحانی با همان لبخندهای معروف در کنار لبخندهای دیپلماتیک ظریف، تغییر در عرصه سیاست خارجی را کلید زد و باعث تغییر نگاه جهانیان نسبت به ایران شد. تصویر روحانی از ایران باعث شد تا جهانیان کم کم خاطرات دوره محمود احمدی نژاد را فراموش کنند. روحانی از دیپلماسی مدیریت و رهبری جهان دولت دهم به سمت تعامل با جهان رفت و این تفاوت بزرگ یک سیاستمدار کهنه کار که پله های ترقی را به تدریج و با آزمودن سطوح مختلف مدیریتی طی کرد، بود، با رئیس جمهوری که مهم ترین منصب مدیریتی اش مدیریت عمرانی شهر تهران بود.

«شیخ مذاکره» پشت میز گفتگو نشست تا مشکلات اقتصادی و سیاسی ایران کم شود، اما میز مذاکره برای روحانی دو سو داشت. یکی به سمت خارج از مرزهای و سمت دیگر به سوی گروه های سیاسی داخل از کشور. مذاکرات هسته ای «ژنو» و « وین» نشان می دهد طرف غربی، تغییر گفتمان ایران را پذیرفته است و به خاطر همین با تمام قوا و نیرو پای میز نشسته و چشم در چشم طرف ایران بر سر انرژی هسته ای و مسائل جهانی گفت وگو کرده و حتی دست کمک خود را برای مقابله با داعش به سوی ایران دراز می کند.

آن سو ترک اما گویی میان طرف داخلی و روحانی دیوار بی اعتمادی بلندتر است و برخی از جریان های سیاسی نمی خواهند تغییر در ایران را باور کنند. آنها نمی خواهند بپذیرند که مردم در خرداد 92، رای به تغییر دادند و اعلام کردند طرفدار مذاکره، گفت وگو و اعتدال هستند و دیگر دوست ندارند مشکلات گذشته را تجربه کنند. این جریان سیاسی در جریان انتخابات ریاست جمهوری 92، در فیلم های تبلیغاتی خود، سعید جلیلی را نماد قهرمان ملی و مذاکرات او با طرف غربی را نشان اقتدار کشور معرفی می کردند و مذاکرات هسته ای دولت خاتمی که اتفاقا توسط حسن روحانی مدیریت می شد را نماد خواری و ذلت ایران نامیدند و این سخنان خود را نظر کل مردم ایران معرفی کردند.

برگه های رای اما حرف تازه ای داشت که برخلاف نظر این دوستان بود. مردم به اعتدال و مذاکره رای داده بودند و تنها 4 میلیون نفر از گفتمان هشت سال پیش از این دولت، حمایت کرده بودند. حالا بعد از گذشت بیش از یک سال و نیم از عمر دولت روحانی، هنوز طرف مقابل این دولت را دولت تمام مردم نمی داند و اعلام می کند جامعه ایرانی سیاست های خارجی دولت روحانی را قبول ندارد.

این دوستان در سخنرانی ها و نطق های خود به ویژه در مجلس از دلسوزی برای دولت روحانی سخن می گویند و شکست او را شکست خود می دانند اما معلوم نیست چرا با بنرهای خیابانی و همایش های ریز و درشت می خواهند بگویند که اصلا نباید به طرف مقابل اعتماد کرد. با مرور مواضع این جریان سیاسی در مورد دولت روحانی و اتهام هایی که طی این مدت زده شده است، اعم از رابطه با خارج از کشور، خیانت و... نشان می دهد دلسوزی این جریان برای دولت را نمی شود باور کرد.

به نظر می رسد کار دولت روحانی برای به توافق رسیدن با برخی از جریان های سیاسی داخل به مراتب سخت تر از تفاهم با طرف خارجی ست. تا طیف مقابل روحانی «تغییر» در کشور را نمی پذیرد نمی شود به وحدت امید داشت.

دنیای اقتصاد:وضعیت تحریم ها پس از تمدید مذاکرات

«وضعیت تحریم ها پس از تمدید مذاکرات»عنوان سرمقاله روزنامه دنیای اقتصاد به قلم دکتر حمید قنبری است که در آن می خوانید؛تمدید مذاکرات میان ایران و گروه 1+5 حاصل نشست های طولانی و متعددی بود که آخرین دور آنها در وین و در تاریخ 24 نوامبر 2014 خاتمه یافت. از آنجا که طرفین مذاکرات موفق به این نشدند که به توافق جامع در رابطه با برنامه هسته ای ایران دست یابند، تصمیم بر این گرفته شد که «برنامه اقدام مشترک» که در 23 نوامبر 2013 مورد توافق طرفین قرار گرفته بود تا آخر ژوئن سال 2015 به قوت خود باقی بماند. با این حال، طرفین بر این نکته نیز توافق کردند که تا مارس 2015 به توافقی کلی در رابطه با موضوعات کلیدی مورد اختلاف دست یابند و پس از حصول آن توافق، تا آخر ژوئن 2015 برای تدوین متن نهایی و توافق بر سر آن، فرصت خواهند داشت. البته این به آن معنا نیست که لزوما مذاکرات تا انقضای مدت یاد شده ادامه خواهد داشت و هیچ چیز، طرفین مذاکرات را از این منع نمی کند که در زمان زودتری به نتیجه برسند.

با این حال، پرسشی که در حال حاضر وجود دارد، این است که تا زمانی که توافق نهایی حاصل نشده باشد، تحریم های ایران چه وضعیتی خواهد داشت. در پاسخ به این پرسش، با توجه به متن «برنامه اقدام مشترک» و تفاسیری که تاکنون طرفین مذاکره از آن کرده اند، می توان به نکات زیر اشاره کرد:

* سازمان ملل متحد و اتحادیه اروپا، هیچ تحریم هسته ای جدیدی را علیه ایران وضع نخواهند کرد. دولت ایالات متحده آمریکا نیز وضع هیچ تحریم هسته ای جدیدی علیه ایران را به کنگره پیشنهاد نخواهد داد؛ هر چند دست کنگره برای این امر باز است که مستقلا و بدون نظر دولت، اقدام به وضع تحریم هسته ای علیه ایران کند، اما دولت آمریکا درمجموع تلاش خواهد کرد تا کنگره را از چنین اقدامی بازدارد.

* تحریم های اتحادیه اروپا و ایالات متحده آمریکا علیه صادرات محصولات پتروشیمی ایران در حالت تعلیق باقی خواهند ماند؛ این به آن معنا است که تحریم های مزبور تا تاریخ 30 ژوئن 2015 اجرا نخواهند شد؛ تحریم های مربوط به بیمه و حمل و نقل این محصولات نیز همین حکم را خواهند داشت.

* تحریم های اتحادیه اروپا و ایالات متحده آمریکا در رابطه با خرید طلا و فلزات گرانبها (و همچنین بیمه و حمل و نقل آنها) در حالت تعلیق باقی خواهند ماند.

* تحریم های ایالات متحده آمریکا علیه صنعت خودروی ایران و خدمات مرتبط با آن به حالت تعلیق درخواهند آمد.
* تحریم های مربوط به خرید نفت ایران و بیمه و خدمات حمل و نقل آن به حالت تعلیق درخواهند آمد. البته فروش نفت ایران در سطح سابق باقی خواهد ماند و تلاش جدیدی برای کاهش فروش نفت انجام نخواهد شد. پیش از «برنامه اقدام مشترک» کشورهای خریدار نفت ایران بر اساس تحریم های آمریکا مکلف بودند از انتقال وجوه حاصل از خرید نفت ایران به کشورهای خارجی خودداری کنند، در حال حاضر، آمریکا و سایر دولت های مذاکره کننده متعهد شده اند با انتقال ماهانه 700 میلیون دلار از این عواید موافقت کنند.

* مجوزهای لازم برای صادرات قطعات هواپیماهای غیر نظامی توسط ایالات متحده آمریکا صادر و خدمات مرتبط با این مجوزها نیز ارائه خواهد شد.

* سطح مبادلات مالی با اشخاص ایرانی که اتحادیه اروپا برای انجام آنها اخذ مجوز را لازم نمی داند، افزایش پیدا خواهد کرد؛ به عبارت بهتر، این سطح که پیش از این و متعاقب «برنامه اقدام مشترک» افزایش پیدا کرده است، به قوت خود باقی خواهد ماند.

* کانال مالی که برای تسهیل مبادلات بشردوستانه، پرداخت بدهی های ایران به نهادها و آژانس های سازمان ملل متحد و پرداخت هزینه تحصیل دانشجویان ایرانی تاسیس شده بود، به کارکرد خود ادامه خواهد داد و وجوه آزاد شده ایران قابلیت انتقال بر اساس این کانال را خواهند داشت.

به طور خلاصه، تمدید «برنامه اقدام مشترک» باعث خواهد شد که تحریم ها در وضعیت فعلی باقی بمانند و تحریم هسته ای جدیدی علیه ایران وضع نشود و در عین حال، گشایش هایی درخصوص پرداخت های ایران، خصوصا در رابطه با اقلام ضروری انجام شود؛ به نحوی که ایران بتواند بدون صرف هزینه برای یافتن کانال های جایگزین و توسل به واسطه های متعدد، پرداخت های مربوط به این اقلام را انجام دهد و از هزینه های مضاعف اجتناب کند. با این حال، برای برقراری روابط مالی گسترده تر و متنوع تر و نیز فراهم شدن امکان استفاده از منابع مالی خارجی برای اجرای پروژه های عمرانی در داخل کشور، باید تا زمان دستیابی به توافق جامع صبر کرد.